Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου 2010
ΠΡΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΟΣΕ: ΦΤΥΣΤΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΑΡΑΔΕΣ ΣΑΣ ΤΩΡΑ!
ΠΡΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΟΣΕ: ΦΤΥΣΤΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΑΡΑΔΕΣ ΣΑΣ ΤΩΡΑ!
Μια κακογουστη, κακοσκηνοθετημενη και αθλια παρασταση εκτυλιχθηκε σημερα στην κατ΄ονομα μονο ανοιχτη συνελευση εργαζομενων του ΟΣΕ στη Λαρισα.
Την σκηνοθετικη επιμελεια φροντισαν οι γνωστοι γραφειοκρατικοι-γραφικοι εργατοπατερες προσκειμενοι αλλα και προσκυνημενοι σε ενα σαπιο αστικο πολιτικο θιασο που τους ανεδειξε και εξακολουθει να τους συντηρει.
Κι ενω λογικα οι πρωταγωνιστες και κυριοι ομιλητες της συνελευσης θα επρεπε να ειναι οι εργαζομενοι του οργανισμου, οι εργατοπατερες θεωρησαν φρονιμοτερο να αφιερωσουν τα 2/3 των ομιλιων στους καλλικρατικους υποψηφιους των κομματων που ειχαν φροντισει να τους καλεσουν.
Ο θιασος λοιπον αποτελειτο απο….
1)Κ.ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ Νεα Δημοκρατια
2)Α.ΡΟΝΤΟΥΛΗΣ Λαος
3)ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΣΥΝ
4)ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ
5)ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ Μ.ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
και εκτακτη συμμετοχη ως guest star Θ.ΒΑΙΟΣ προεδρος εργ.κεντρου λαρισας και στελεχος του ΠΑΜΕ.(χρησιμο αντιβαρο κατα την γνωμη μου ο τελευταιος μια και εγερνε επικυνδινα προς ….τα δεξια το πανελ.Ετσι για ξεκαρφωμα)
Το περιεχομενο των ομιλιων τους αναξιο λογου.
Δεξιοι και ακροδεξιοι με μια φωνη δηλωσαν αρωγοι στον τιμιο αγωνα των εργαζομενων,αφηνοντας και καποιες μπηχτες για ευθυνες και των εργαζομενων για το καταντημα του ΟΣΕ, ενω αποποιηθηκαν καθε πονηρης σκεψης για την εκει παρουσια τους μια και οι ανθρωποι δεν ηρθαν προς αγρα ψηφων αλλα απο την αγωνια τους για το μελλον του οργανισμου και των εργαζομενων του.
Χαρακτηριστικες στιγμες του χθεσινου τραγελαφου ηταν οταν ενας μηχανοδηγος εκτος της κλικας των εργατοπατερων τολμησε να ψελλισει κατι για τον Αγοραστο και τις ευθυνες που και αυτος εχει ως μερος της εξουσιας που ασκησε,πεσαν πανω του 10 συνδικαλισταραδες και σε εντονο υφος του ζητησαν να μην προσβαλλει τους αξιοτιμους καλεσμενους ενω ενας απο τους δεκα ευχαριστησε δημοσια τον κ.Ροντουλη που παρεδωσε το βουλευτικο του αμαξι και μετακινειτε με τον σιδηροδρομο.Τετοια καταντια!
Το κειμενο της ανεξαρτητης ταξικης συσπειρωσης σιδηροδρομικων(ΕΤΑΣ-Σ) μοιραστηκε αμφιβαλλω ομως αν διαβαστηκε απο κανεναν απο αυτους.
Υ.Γ Ηχηρη ηταν η απουσια καθε αλλης οργανωσης και φορεα της αριστερας.Ριζοζπαστικης και μη.Προφανως προεχει η συνταξη καλλικρατικων συνδυασμων απο το ξεμπροστιασμα της συνδικαλιζουσας ελιτ και των αφεντικων τους.
Δ.ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ
ΥΣ: Αντίστοιχο μοίρασμα της προκήρυξης της ΕΤΑΣ-Σ έγινε και στο σταθμό του Βόλο στις 21/9, ενώ στις 22/9 οι αλληλέγγυοι ήταν περισσότεροι από τους απεργούς εργαζόμενους. Στη χτεσινη απεργιακή στάση η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Εργαζομένων-Ανέργων ήταν εκεί εν αναμονή συγκέντρωσης πορείας αλλά όπως λέμε δεν φάνηκε κανείς.
Η εικόνα της Λάρισας και η αγωνία των “σωτήρων” του ΟΣΕ χωρίς καμιά σύγκρουση με τους γραφειοκράτες αφήνει επικίνδυνα ελεύθερο το πεδίο σε ΝΔ και ΛΑΟΣ. Πίσω λαμόγια!!
Μια κακογουστη, κακοσκηνοθετημενη και αθλια παρασταση εκτυλιχθηκε σημερα στην κατ΄ονομα μονο ανοιχτη συνελευση εργαζομενων του ΟΣΕ στη Λαρισα.
Την σκηνοθετικη επιμελεια φροντισαν οι γνωστοι γραφειοκρατικοι-γραφικοι εργατοπατερες προσκειμενοι αλλα και προσκυνημενοι σε ενα σαπιο αστικο πολιτικο θιασο που τους ανεδειξε και εξακολουθει να τους συντηρει.
Κι ενω λογικα οι πρωταγωνιστες και κυριοι ομιλητες της συνελευσης θα επρεπε να ειναι οι εργαζομενοι του οργανισμου, οι εργατοπατερες θεωρησαν φρονιμοτερο να αφιερωσουν τα 2/3 των ομιλιων στους καλλικρατικους υποψηφιους των κομματων που ειχαν φροντισει να τους καλεσουν.
Ο θιασος λοιπον αποτελειτο απο….
1)Κ.ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ Νεα Δημοκρατια
2)Α.ΡΟΝΤΟΥΛΗΣ Λαος
3)ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΣΥΝ
4)ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ
5)ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ Μ.ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
και εκτακτη συμμετοχη ως guest star Θ.ΒΑΙΟΣ προεδρος εργ.κεντρου λαρισας και στελεχος του ΠΑΜΕ.(χρησιμο αντιβαρο κατα την γνωμη μου ο τελευταιος μια και εγερνε επικυνδινα προς ….τα δεξια το πανελ.Ετσι για ξεκαρφωμα)
Το περιεχομενο των ομιλιων τους αναξιο λογου.
Δεξιοι και ακροδεξιοι με μια φωνη δηλωσαν αρωγοι στον τιμιο αγωνα των εργαζομενων,αφηνοντας και καποιες μπηχτες για ευθυνες και των εργαζομενων για το καταντημα του ΟΣΕ, ενω αποποιηθηκαν καθε πονηρης σκεψης για την εκει παρουσια τους μια και οι ανθρωποι δεν ηρθαν προς αγρα ψηφων αλλα απο την αγωνια τους για το μελλον του οργανισμου και των εργαζομενων του.
Χαρακτηριστικες στιγμες του χθεσινου τραγελαφου ηταν οταν ενας μηχανοδηγος εκτος της κλικας των εργατοπατερων τολμησε να ψελλισει κατι για τον Αγοραστο και τις ευθυνες που και αυτος εχει ως μερος της εξουσιας που ασκησε,πεσαν πανω του 10 συνδικαλισταραδες και σε εντονο υφος του ζητησαν να μην προσβαλλει τους αξιοτιμους καλεσμενους ενω ενας απο τους δεκα ευχαριστησε δημοσια τον κ.Ροντουλη που παρεδωσε το βουλευτικο του αμαξι και μετακινειτε με τον σιδηροδρομο.Τετοια καταντια!
Το κειμενο της ανεξαρτητης ταξικης συσπειρωσης σιδηροδρομικων(ΕΤΑΣ-Σ) μοιραστηκε αμφιβαλλω ομως αν διαβαστηκε απο κανεναν απο αυτους.
Υ.Γ Ηχηρη ηταν η απουσια καθε αλλης οργανωσης και φορεα της αριστερας.Ριζοζπαστικης και μη.Προφανως προεχει η συνταξη καλλικρατικων συνδυασμων απο το ξεμπροστιασμα της συνδικαλιζουσας ελιτ και των αφεντικων τους.
Δ.ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ
ΥΣ: Αντίστοιχο μοίρασμα της προκήρυξης της ΕΤΑΣ-Σ έγινε και στο σταθμό του Βόλο στις 21/9, ενώ στις 22/9 οι αλληλέγγυοι ήταν περισσότεροι από τους απεργούς εργαζόμενους. Στη χτεσινη απεργιακή στάση η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Εργαζομένων-Ανέργων ήταν εκεί εν αναμονή συγκέντρωσης πορείας αλλά όπως λέμε δεν φάνηκε κανείς.
Η εικόνα της Λάρισας και η αγωνία των “σωτήρων” του ΟΣΕ χωρίς καμιά σύγκρουση με τους γραφειοκράτες αφήνει επικίνδυνα ελεύθερο το πεδίο σε ΝΔ και ΛΑΟΣ. Πίσω λαμόγια!!
STAGE: ΟΧΙ ΣΤΟ ΛΑΘΡΕΜΠΟΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ
STAGE: ΟΧΙ ΣΤΟ ΛΑΘΡΕΜΠΟΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ
Η δικαστική δικαίωση εργαζομένων stage έχει δημιουργήσει νέες ελπίδες για μονιμοποίηση σε πολλές δημόσιες υπηρεσίες. Η σχετική απόφαση δηλώνει το πασιφανές, ότι οι επί χρόνια εργαζόμενοι δεν εκτελούσαν μαθητεία αλλά κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των δημόσιων υπηρεσιών.
Η απόφαση του ΠΑΣΟΚ να απολύσει όλους τους εργαζόμενους stage έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο αυταπόδεικτο κενό προσωπικού, που παράλληλα με τις δεσμεύσεις του μνημονίου (5 αποχωρήσεις έναντι 1 πρόσληψης, συγχώνευση υπηρεσιών, Καλλικράτης κλπ), έχει οδηγήσει πολλές υπηρεσίες στη λειτουργική κατάρρευση.
Η χθεσινή συγκέντρωση στο Volos Pallas των εργαζομένων stage αλλά και πολλών που έχουν ήδη απολυθεί, είχε το θετικό της εξαιρετικά μαζικής συμμετοχής και το αρνητικό ότι η σχετική εκδήλωση καπελώθηκε, αν δεν διοργανώθηκε κιόλας, από τα τοπικά στελέχη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ.
Στη πραγματικότητα, αυτό που καταγγελλόταν, ότι δεν είναι γαλάζια παιδιά, βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με το πολιτικό προσωπικό που παραβρέθηκε στην αίθουσα. Το επίσημο ΠΑΣΟΚ, αν και προσκλήθηκε, δεν παραβρέθηκε στην αίθουσα, συμμετείχε ο βουλευτής του ΚΚΕ, ο γραμματέας του ΠΑΜΕ και από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά μόνο εκπρόσωπος του ΕΕΚ ο οποίος ζήτησε από όλους τους εργαζόμενους να διαχωρίσουν τώρα τη θέση τους από το πολιτικό προσωπικό που κάνει λαθρεμπόριο ελπίδας στην ίδια τη ζωή.
Όπως είχαμε τονίσει το Γενάρη 2010 «Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, έχει δεσμευτεί για τον περιορισμό του κράτους και κυρίως των υπαλλήλων, πρώτα των stage και μετά των μονίμων (λιγότερες προσλήψεις έναντι των αποχωρήσεων) μαζί με πολλά επώδυνα μέτρα για την εργατική τάξη. Αυτός είναι και ο λόγος της πρόσφατης αστυνομοκρατίας, των δολοφονικών επιθέσεων σε αριστερούς αγωνιστές, τις εκατοντάδες προληπτικές συλλήψεις για την ανακάλυψη ορφανών αποτυπωμάτων, παράλληλα με επιθέσεις σε αντεξουσιαστικά στέκια (Θεσ/νίκη, Πετράλωνα).
Οι εργαζόμενοι των stage μόλις τώρα συνειδητοποιούν ότι αντίπαλος στον αγώνα τους δεν είναι μόνο η παρούσα κυβέρνηση αλλά και οι μακρινές Βρυξέλλες οι οποίες επιτηρούν πλέον τις σχετικές δεσμεύσεις.
Ο αγώνας είναι πολιτικός, και όλες οι μάχες οφείλουν να στραφούν εναντίον των αποφάσεων της σημερινής κυβέρνησης απορρίπτοντας ταυτόχρονα τα κροκοδείλια δάκρυα της δεξιάς και τις καθοδηγητικές εντολές από καθέδρας.
Αν ο αγώνας των stage δεν ενωθεί με το μαχητικό δυναμικό του Δεκέμβρη, οι πιθανότητες επιτυχίας τους περιορίζονται στην αβεβαιότητα των δικαστικών μέσων.»
Το παραπάνω ισχύει πολύ περισσότερο σήμερα που οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης, αυτών που χρεοκόπησαν τη χώρα και αυτών που υπερψήφισαν το μνημόνιο, οδηγεί το σύνολο των εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να γίνουν όλοι stage. Μισθοί της φτώχιας και προνοιακές συντάξεις.
Ακόμα κι αν οι εργαζόμενοι των stage δικαιωθούν στα δικαστήρια, αύριο δεν θα υπάρχει δημόσιος τομέας για να προσληφθούν καθώς η κρίση δημιουργεί κατάρρευση και λουκέτο σε όλο το κράτος.
Η νέα γενιά των stage παραμένει ένα εκρηκτικό μίγμα αλλά είναι απαίδευτη πολιτικά και μαθημένη να λύνει τα κοινωνικά προβλήματα με παραστάσεις στα κομματικά γραφεία, χωρίς συλλογικές διαδικασίες και δυνατότητες μιας ανεξάρτητης πολιτικής δραστηριότητας, συνήθως μπερδεμένη ανάμεσα σε βουλευτές, τοπάρχες και κομματάρχες πράσινου ή μπλε χρώματος.
Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ) από τη πρώτη στιγμή στάθηκε στο πλευρό των stage χωρίς προϋποθέσεις, προσπαθώντας να ενώσει τα δίκαια αιτήματα τους για μόνιμη, σταθερή και αξιοπρεπή δουλειά, ωθώντας σε ανοιχτές συνελευσιακές διαδικασίες χωρίς κομματικά καπελώματα, υποστηρίζοντας δράσεις και συνελεύσεις, προτείνοντας ένα μαχητικό πρόγραμμα δράσης που να ενώνει τα ρυάκια της οργής με τον αγώνα ολόκληρης της εργατικής τάξης στην εποχή της καπιταλιστικής κατάρρευσης και της κοινωνικής καταστροφής.
Ή θα παλέψουμε για την ανατροπή όσων χρεοκόπησαν τη ζωή μας για να μοιράσουμε το κοινωνικό χρόνο εργασίας στο υπάρχον εργατικό δυναμικό με το σύνθημα «λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους-αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις» ή θα βρεθούμε αγκαλιά με τους βιομήχανους, τους τραπεζίτες και το διεφθαρμένο πολιτικό τους προσωπικό, δηλαδή αγκαλιά με τη χρεοκοπία του καπιταλισμού. Η ικανοποίηση των αναγκών μας βρίσκεται έξω από τον καπιταλισμό και συνδέεται με τη πάλη για την ανατροπή του, με τον αγώνα για εργατική εξουσία για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.
Η ευθύνη της αριστεράς, όλων των αποχρώσεων, σε σχέση με τους εργαζόμενους stage παραμένει προβληματική αφήνοντας ανοικτό το πεδίο στη δεξιά και την ακροδεξιά. Η έλλειψη μιας συνειδητής επαναστατικής στάσης απέναντι στο ζήτημα αναπαράγει τις αυταπάτες των σωτήρων και των καλπών στις επικείμενες εκλογές.
Το ΕΕΚ προειδοποιεί τους εργαζόμενους των stage ότι ενόψει της πανελλαδικής κινητοποίησης στη Αθήνα, ο εναγκαλισμός με τους αστούς βαρόνους της πολιτικής της ΝΔ και του ακροδεξιού ΛΑΟΣ, δημιουργεί ένα επικίνδυνο μείγμα με απρόβλεπτες συνέπειες, ιδιαίτερα σε μια κινητοποίηση για τα εργατικά μας δικαιώματα.
21-9-2010
Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα Μαγνησίας
(ΕΕΚ Μαγνησίας)
Η δικαστική δικαίωση εργαζομένων stage έχει δημιουργήσει νέες ελπίδες για μονιμοποίηση σε πολλές δημόσιες υπηρεσίες. Η σχετική απόφαση δηλώνει το πασιφανές, ότι οι επί χρόνια εργαζόμενοι δεν εκτελούσαν μαθητεία αλλά κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των δημόσιων υπηρεσιών.
Η απόφαση του ΠΑΣΟΚ να απολύσει όλους τους εργαζόμενους stage έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο αυταπόδεικτο κενό προσωπικού, που παράλληλα με τις δεσμεύσεις του μνημονίου (5 αποχωρήσεις έναντι 1 πρόσληψης, συγχώνευση υπηρεσιών, Καλλικράτης κλπ), έχει οδηγήσει πολλές υπηρεσίες στη λειτουργική κατάρρευση.
Η χθεσινή συγκέντρωση στο Volos Pallas των εργαζομένων stage αλλά και πολλών που έχουν ήδη απολυθεί, είχε το θετικό της εξαιρετικά μαζικής συμμετοχής και το αρνητικό ότι η σχετική εκδήλωση καπελώθηκε, αν δεν διοργανώθηκε κιόλας, από τα τοπικά στελέχη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ.
Στη πραγματικότητα, αυτό που καταγγελλόταν, ότι δεν είναι γαλάζια παιδιά, βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με το πολιτικό προσωπικό που παραβρέθηκε στην αίθουσα. Το επίσημο ΠΑΣΟΚ, αν και προσκλήθηκε, δεν παραβρέθηκε στην αίθουσα, συμμετείχε ο βουλευτής του ΚΚΕ, ο γραμματέας του ΠΑΜΕ και από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά μόνο εκπρόσωπος του ΕΕΚ ο οποίος ζήτησε από όλους τους εργαζόμενους να διαχωρίσουν τώρα τη θέση τους από το πολιτικό προσωπικό που κάνει λαθρεμπόριο ελπίδας στην ίδια τη ζωή.
Όπως είχαμε τονίσει το Γενάρη 2010 «Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, έχει δεσμευτεί για τον περιορισμό του κράτους και κυρίως των υπαλλήλων, πρώτα των stage και μετά των μονίμων (λιγότερες προσλήψεις έναντι των αποχωρήσεων) μαζί με πολλά επώδυνα μέτρα για την εργατική τάξη. Αυτός είναι και ο λόγος της πρόσφατης αστυνομοκρατίας, των δολοφονικών επιθέσεων σε αριστερούς αγωνιστές, τις εκατοντάδες προληπτικές συλλήψεις για την ανακάλυψη ορφανών αποτυπωμάτων, παράλληλα με επιθέσεις σε αντεξουσιαστικά στέκια (Θεσ/νίκη, Πετράλωνα).
Οι εργαζόμενοι των stage μόλις τώρα συνειδητοποιούν ότι αντίπαλος στον αγώνα τους δεν είναι μόνο η παρούσα κυβέρνηση αλλά και οι μακρινές Βρυξέλλες οι οποίες επιτηρούν πλέον τις σχετικές δεσμεύσεις.
Ο αγώνας είναι πολιτικός, και όλες οι μάχες οφείλουν να στραφούν εναντίον των αποφάσεων της σημερινής κυβέρνησης απορρίπτοντας ταυτόχρονα τα κροκοδείλια δάκρυα της δεξιάς και τις καθοδηγητικές εντολές από καθέδρας.
Αν ο αγώνας των stage δεν ενωθεί με το μαχητικό δυναμικό του Δεκέμβρη, οι πιθανότητες επιτυχίας τους περιορίζονται στην αβεβαιότητα των δικαστικών μέσων.»
Το παραπάνω ισχύει πολύ περισσότερο σήμερα που οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης, αυτών που χρεοκόπησαν τη χώρα και αυτών που υπερψήφισαν το μνημόνιο, οδηγεί το σύνολο των εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να γίνουν όλοι stage. Μισθοί της φτώχιας και προνοιακές συντάξεις.
Ακόμα κι αν οι εργαζόμενοι των stage δικαιωθούν στα δικαστήρια, αύριο δεν θα υπάρχει δημόσιος τομέας για να προσληφθούν καθώς η κρίση δημιουργεί κατάρρευση και λουκέτο σε όλο το κράτος.
Η νέα γενιά των stage παραμένει ένα εκρηκτικό μίγμα αλλά είναι απαίδευτη πολιτικά και μαθημένη να λύνει τα κοινωνικά προβλήματα με παραστάσεις στα κομματικά γραφεία, χωρίς συλλογικές διαδικασίες και δυνατότητες μιας ανεξάρτητης πολιτικής δραστηριότητας, συνήθως μπερδεμένη ανάμεσα σε βουλευτές, τοπάρχες και κομματάρχες πράσινου ή μπλε χρώματος.
Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ) από τη πρώτη στιγμή στάθηκε στο πλευρό των stage χωρίς προϋποθέσεις, προσπαθώντας να ενώσει τα δίκαια αιτήματα τους για μόνιμη, σταθερή και αξιοπρεπή δουλειά, ωθώντας σε ανοιχτές συνελευσιακές διαδικασίες χωρίς κομματικά καπελώματα, υποστηρίζοντας δράσεις και συνελεύσεις, προτείνοντας ένα μαχητικό πρόγραμμα δράσης που να ενώνει τα ρυάκια της οργής με τον αγώνα ολόκληρης της εργατικής τάξης στην εποχή της καπιταλιστικής κατάρρευσης και της κοινωνικής καταστροφής.
Ή θα παλέψουμε για την ανατροπή όσων χρεοκόπησαν τη ζωή μας για να μοιράσουμε το κοινωνικό χρόνο εργασίας στο υπάρχον εργατικό δυναμικό με το σύνθημα «λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους-αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις» ή θα βρεθούμε αγκαλιά με τους βιομήχανους, τους τραπεζίτες και το διεφθαρμένο πολιτικό τους προσωπικό, δηλαδή αγκαλιά με τη χρεοκοπία του καπιταλισμού. Η ικανοποίηση των αναγκών μας βρίσκεται έξω από τον καπιταλισμό και συνδέεται με τη πάλη για την ανατροπή του, με τον αγώνα για εργατική εξουσία για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.
Η ευθύνη της αριστεράς, όλων των αποχρώσεων, σε σχέση με τους εργαζόμενους stage παραμένει προβληματική αφήνοντας ανοικτό το πεδίο στη δεξιά και την ακροδεξιά. Η έλλειψη μιας συνειδητής επαναστατικής στάσης απέναντι στο ζήτημα αναπαράγει τις αυταπάτες των σωτήρων και των καλπών στις επικείμενες εκλογές.
Το ΕΕΚ προειδοποιεί τους εργαζόμενους των stage ότι ενόψει της πανελλαδικής κινητοποίησης στη Αθήνα, ο εναγκαλισμός με τους αστούς βαρόνους της πολιτικής της ΝΔ και του ακροδεξιού ΛΑΟΣ, δημιουργεί ένα επικίνδυνο μείγμα με απρόβλεπτες συνέπειες, ιδιαίτερα σε μια κινητοποίηση για τα εργατικά μας δικαιώματα.
21-9-2010
Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα Μαγνησίας
(ΕΕΚ Μαγνησίας)
Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010
Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 2010
Παρασκευή 13 Αυγούστου 2010
ΕΕΚ: ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ – ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 16/8, 6.30 μμ στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ
ΕΕΚ: ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ – ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 16/8, 6.30 μμ στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα, στηρίζει, συμμετέχει και καλεί όλους τους εργαζόμενους και τη νεολαία στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στην επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού του σιωνιστικού κράτους, Νετανιάχου, στην Αθήνα την Δευτέρα 16-08-10.
Ο σφαγέας του Παλαιστινιακού λαού και τσιράκι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή συνομιλεί με την ελληνική κυβέρνηση της τρόικας- τσιράκι του ελληνικού και διεθνούς καπιταλισμού.
Στη συγκυρία της μεγαλύτερης στην ιστορία παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης η κυβέρνηση Παπανδρέου εξακολουθεί να εξοργίζει το κοινό αίσθημα..
Μετά το μνημόνιο και το μπαράζ αντεργατικών μέτρων, αναβαθμίζει τις σχέσεις του με το κράτος κατοχής του Ισραήλ σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο. Νομιμοποιεί ουσιαστικά την εγκληματική παρουσία του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή καθώς και τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού.
Όλα αυτά λίγο καιρό μετά την δολοφονική επίθεση των σιωνιστών στο "Στόλο της Ελευθερίας".
Αγωνιζόμαστε για τη διάλυση του σιωνιστικού κράτους και τη δημιουργία ενιαίου ανεξάρτητου σοσιαλιστικού Παλαιστινιακού κράτους.
Η λύση στο Παλαιστινιακό ζήτημα είναι υπόθεση της παγκόσμιας εργατικής τάξης και δεν θα τη δώσει κανένας καπιταλιστής διπλωμάτης.
-Να φύγει ο δολοφόνος Νετανιάχου και η πρεσβεία του από την Ελλάδα.
-Αλληλεγγύη στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού
-Απαιτούμε άρση του εμπάργκο στη λωρίδα της Γάζας.
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ 16/8, 6.30 μ.μ.
ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (έναντι Βουλής)
ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
www.eek.gr
Κυριακή 1 Αυγούστου 2010
Το ΕΕΚ καταγγέλλει την απόφαση της κυβέρνησης Παπανδρέου να κηρύξει πολιτική επιστράτευση της απεργίας των οδηγών βυτιοφόρων και φορτηγών
Eργατικό Eπαναστατικό Kόμμα
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Το ΕΕΚ καταγγέλλει την απόφαση της κυβέρνησης Παπανδρέου να κηρύξει πολιτική επιστράτευση της απεργίας των οδηγών βυτιοφόρων και φορτηγών. Το μήνυμα είναι σαφές από τη μεριά της κυβέρνησης: οποιαδήποτε παρέκκλιση από την εφαρμογή του Μνημονίου θα απαντηθεί με καταστολή. Πρόκειται για την πρώτη πολιτική επιστράτευση απεργών μετά τη μεγαλειώδη απεργία των ναυτεργατών το 2006. Η κυβέρνηση της Τρόικας ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ βρίσκει στο γκλομπ της αστυνομίας και την χρήση του στρατού το μοναδικό μέσο επιβολής της πολιτικής της.
Η επιστράτευση η χρήση του στρατού ως απεργοσπαστικού μηχανισμού και η αστυνομική βία και τρομοκρατία δεν μπορούν να σταματήσουν τον αγώνα των φορτηγατζήδων . Μετά από μαζική συνέλευση στο Θέατρο Περοκέ την Παρασκευή 30/7 αποφάσισαν την συνέχιση της απεργίας παρά την επιστράτευση. Η απόφαση αυτή δείχνει την αποφασιστικότητα να παλέψουν ενάντια στην καταστροφή του επαγγέλματος τους. Αν εξαιρέσεις μια μικρή μερίδα αυτοκινητιστών που έχουν στην κατοχή τους μεγάλο αριθμό αδειών, είναι αυτοί που αναζητούν ένα συμβιβασμό με την κυβέρνηση και ευνοϊκούς όρους ένταξης στο νέο καθεστώς των εταιρειών, η μεγάλη πλειοψηφία είναι μεροκαματιαρήδες που ξεπούλησαν περιουσίες για να αγοράσουν μια άδεια και τώρα η κυβέρνηση τους πετάει στο καλάθι των αχρήστων απαξιώντας την περιουσία και το εργαλείο της δουλειάς τους.
Αυτοί έχουν κατέλθει σε απεργία διαρκείας για την υπεράσπιση της αξίας της άδειας του επαγγελματικού αυτοκινήτου δημοσίας χρήσεως, αν και αυτό κάθ’ εαυτό το αίτημα δεν επαρκεί για να διατηρηθεί το εισόδημα τους. Ο κλάδος τους συμπιέζεται θανάσιμα στις μυλόπετρες του βιομηχανικού και του εμπορικού κεφαλαίου με αποτέλεσμα τα κόμιστρα να μην ανταποκρίνονται πλέον στο κόστος μεταφοράς εξαιτίας των αυξήσεων των καυσίμων, των διοδίων, τη μείωση του διαμετακομιστικού εμπορίου λόγω ύφεσης, του ανταγωνισμού από ευρωπαϊκές εταιρείες, τη παράνομες μεταφορές, ενώ ένα σημαντικό τμήμα των αυτοκινητιστών παραμένει υπερχρεωμένο στους τραπεζίτες (κυρίως με leasing).
Η τραγική αυτοκτονία βολιώτη αυτοκινητιστή (πνιγμένου στα χρέη, λίγο πριν τη σύνταξη), φανερώνει το καθολικό αδιέξοδο των επαγγελματιών αυτοκινητιστών, που καθημερινά συσσωρεύουν χρέη χωρίς καμιά δυνατότητα επιβίωσης. Ο αγώνας τους ξεπερνά τα όρια του κλάδου τους, είναι αγώνας κοινωνικός και πολιτικός, σύγκρουσης με την ίδια τη κυβέρνηση ως εκπρόσωπο των συμφερόντων του βιομηχανικού και εμπορικού κεφαλαίου, των μεγάλων μεταφορικών εταιριών και των επιταγών της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Το υπουργείο Μεταφορών έχει αναλάβει το βρώμικο έργο του ξεπουλήματος σε ιδιώτες όλης της δημόσια περιουσίας στις μεταφορές, συμπεριλαμβανομένου και του εθνικού οδικού δικτύου. Η σύγκρουση με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, τους εργαζόμενους στα λεωφορεία, σύντομα στον ΟΣΕ αλλά και τους επαγγελματίες αυτοκινητιστές, είναι η απαρχή μιας γενικευμένης σύγκρουσης στο κλάδο των μεταφορών.
Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας βρέθηκαν στο παρά πέντε απεργίας διαρκείας (κρίθηκε παράνομη και καταχρηστική), οι εργαζόμενοι στο Αττικό Μετρό παλεύουν να μην περάσουν οι απολύσεις, οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία έδειξαν ετοιμότητα όταν καθυστέρησε η μισθοδοσία τους, οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ θα μπουν σύντομα σε μετωπική σύγκρουση με τη κυβέρνηση, ενώ οι επαγγελματίες αυτοκινητιστές κατέβηκαν σε απεργία διαρκείας παρά την πολιτική επιστράτευση.
Ενάντια στην επιστράτευση των αυτοκινητιστών, το σύνολο των εργαζομένων στις μεταφορές μπορούν να επιστρατεύσουν τις δικές τους δυνάμεις για μια καμπάνια πολιτικής απεργίας διαρκείας ενάντια στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας στις μεταφορές, τη συντριβή του εργατικού εισοδήματος, την απαξίωση της εργασίας των αυτοκινητιστών, τη λεηλασία όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων για αξιοπρεπή ζωή.
Ποιος όμως μπορεί να εξασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας στους αυτοκινητιστές, τους αγρότες και τους μικροέμπορους; Αυτοί που λεηλατούν τη ζωή μας, χρεοκόπησαν τη χώρα και επιβάλλουν εκσυγχρονιστικές αναδιαρθρώσεις για να μετατρέψουν ολόκληρη τη χώρα και την Ευρώπη σε μια ήπειρο ανέργων; Ο πολιτικός ρόλος της εργατικής τάξης παραμένει κρίσιμος για να απαντηθούν τα ερωτήματα που έχει γεννήσει η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, το ποια κοινωνική τάξη θα χρεοκοπήσει και ποια όχι.
Στην κοινωνική καταστροφή που προκαλεί ο παρακμασμένος και σε κρίση καπιταλισμός, τα εργαζόμενα λαϊκά και μικροαστικά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου πρέπει να ταχθούν στο πλευρό της εργατικής τάξης σε ένα κοινό αγωνιστικό μέτωπο πάλης, για την αποτίναξη του Μνημονίου και της τυραννίας της τρόικας ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ και όλων των ντόπιων στηριγμάτων τους, για διέξοδο από την κρίση με την ανατροπή του καπιταλισμού και των κυβερνήσεών του. Mόνο η εργατική εξουσία, μπορεί να αντιμετωπίσει την καταστροφική κρίση του καπιταλισμού προχωρώντας σε μέτρα άμεσης και μονομερούς κατάργησης του χρέους στους διεθνείς τοκογλύφους, εθνικοποιώντας τις τράπεζες και τους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο, και θέτοντας την οικονομία, που τη στραγγίζουν τα ζόμπι του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σε κίνηση.
EPΓATIKO EΠANAΣTATIKO KOMMA
31/7/2010
www.eek.gr
E mail : eek@ath.forthnet.gr Tηλ.-Fax 210 5241070
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010
Το συμφέρον μας είναι να ανατραπεί η κυβέρνηση & η τρόικα
ΡΕΠΠΑΣ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΣΤΕΣ: «Θα προστατέψουμε το δημόσιο συμφέρον»
Το συμφέρον μας είναι να ανατραπεί η κυβέρνηση & η τρόικα
Απεργία διαρκείας ενάντια στη λεηλασία της ζωής μας!
Μοιάζει με ιστορικό ανέκδοτο ότι η σημερινή κυβέρνηση επιχειρεί να προστατέψει το δημόσιο συμφέρον, ιδιαίτερα το υπουργείο Μεταφορών που έχει αναλάβει το βρώμικο έργο του ξεπουλήματος σε ιδιώτες όλης της δημόσια περιουσίας στις μεταφορές, συμπεριλαμβανομένου και του εθνικού οδικού δικτύου.
Η σύγκρουση με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, τους εργαζόμενους στα λεωφορεία, σύντομα στον ΟΣΕ αλλά και τους επαγγελματίες αυτοκινητιστές, είναι η απαρχή μιας γενικευμένης σύγκρουσης στο κλάδο των μεταφορών.
Στη παραπάνω προσπάθεια την «εθνικής» ανάτασης (κοινωνικής καταστροφής για την ακρίβεια) εκτός από τη ΝΔ, συμμετέχει ενεργά το ακροδεξιό ΛΑΟΣ που επίσης προσπαθεί να προασπίσει το «δημόσιο» συμφέρον του Ρέππα αλλά και παράλληλα να μην απογοητεύσει τη μικροαστική εκλογική του πελατεία.
Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας βρέθηκαν στο παρά πέντε απεργίας διαρκείας (κρίθηκε παράνομη και καταχρηστική), οι εργαζόμενοι στο Αττικό Μετρό παλεύουν να μην περάσουν οι απολύσεις, οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία έδειξαν ετοιμότητα όταν καθυστέρησε η μισθοδοσία τους, οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ θα μπουν σύντομα σε μετωπική σύγκρουση με τη κυβέρνηση, ενώ οι επαγγελματίες αυτοκινητιστές κατέβηκαν σε απεργία διαρκείας με κύριο αίτημα να μην απαξιωθούν οι άδειες χρήσης των οχημάτων τους και απειλούνται με πολιτική επιστράτευση.
Αν και οι αυτοκινητιστές έχουν κατέλθει σε απεργία διαρκείας για την υπεράσπιση της αξίας της άδειας του επαγγελματικού αυτοκινήτου δημοσίας χρήσεως, αυτό κάθ’ εαυτό το αίτημα δεν επαρκεί για να διατηρηθεί το εισόδημα τους. Ο κλάδος τους συμπιέζεται θανάσιμα στις μυλόπετρες του βιομηχανικού και του εμπορικού κεφαλαίου με αποτέλεσμα τα κόμιστρα να μην ανταποκρίνονται πλέον στο κόστος μεταφοράς εξαιτίας των αυξήσεων των καυσίμων, των διοδίων, τη μείωση του διαμετακομιστικού εμπορίου λόγω ύφεσης, του ανταγωνισμού από ευρωπαϊκές εταιρείες, τη παράνομες μεταφορές, ενώ ένα σημαντικό τμήμα των αυτοκινητιστών παραμένει υπερχρεωμένο στους τραπεζίτες (κυρίως με leasing).
Η τραγική αυτοκτονία βολιώτη αυτοκινητιστή (πνιγμένου στα χρέη, λίγο πριν τη σύνταξη), φανερώνει το καθολικό αδιέξοδο των επαγγελματιών αυτοκινητιστών, που καθημερινά συσσωρεύουν χρέη χωρίς καμιά δυνατότητα επιβίωσης. Ο αγώνας τους ξεπερνά τα όρια του κλάδου τους, είναι αγώνας κοινωνικός και πολιτικός, σύγκρουσης με την ίδια τη κυβέρνηση ως εκπρόσωπο των συμφερόντων του βιομηχανικού και εμπορικού κεφαλαίου, των μεγάλων μεταφορικών εταιριών και των επιταγών της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Ποιος όμως μπορεί να εξασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας στους αυτοκινητιστές, τους αγρότες και τους μικροέμπορους; Αυτοί που λεηλατούν τη ζωή μας, χρεοκόπησαν τη χώρα και επιβάλλουν εκσυγχρονιστικές αναδιαρθρώσεις για να μετατρέψουν ολόκληρη τη χώρα και την Ευρώπη σε μια ήπειρο ανέργων; Ο πολιτικός ρόλος της εργατικής τάξης παραμένει κρίσιμος για να απαντηθούν τα ερωτήματα που έχει γεννήσει η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, το ποια κοινωνική τάξη θα χρεοκοπήσει και ποια όχι.
Ενάντια στις απειλές του υπουργείου Μεταφορών για επιστράτευση των αυτοκινητιστών, το σύνολο των εργαζομένων στις μεταφορές μπορούν να επιστρατεύσουν τις δικές τους δυνάμεις για μια καμπάνια πολιτικής απεργίας διαρκείας ενάντια στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας στις μεταφορές, τη συντριβή του εργατικού εισοδήματος, την απαξίωση της εργασίας των αυτοκινητιστών, τη λεηλασία όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων για αξιοπρεπή ζωή.
Όσο αφορά τις προσεγγίσεις πολλών συναγωνιστών που αγνοούν τις πολιτικές επιπτώσεις από τη καταστροφή των μικροαστικών στρωμάτων την εποχή της κρίσης, μάλλον δεν ενδιαφέρονται για τις παραμέτρους του ταξικού πολέμου που διεξάγεται.
Αλλά αυτές οι προσεγγίσεις δεν έχουν καμία σχέση με την επαναστατική πολιτική του προλεταριάτου που είτε θα δώσει διέξοδο σ’ ολόκληρη τη κοινωνία, είτε θα βρει απέναντί του, εκτός από το κεφάλαιο και το κράτος του, τα πολυπληθή στην Ελλάδα μικροαστικά στρώματα.
Γιάννης Χατζηγιάννης
Μέλος του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος
Κυριακή 25 Ιουλίου 2010
Eργοστάσιο του ΚΙΟΛΕΪΔΗ : Μπορούμε να νικήσουμε!
Δεν υπάρχει εκ περιτροπής ζωή.
Μπορούμε να νικήσουμε!
Συνάδελφοι εργάτες του μετάλλου,
Η εκ περιτροπής εργασία στο εργοστάσιο του ΚΙΟΛΕΪΔΗ δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Ολόκληρη η βιομηχανική ζώνη βυθίζεται στην ανεργία και όλο το προηγούμενο οπλοστάσιο της εργοδοσίας χρησιμοποιείται: Τετραήμερη εργασία, χρήση κανονικών αδειών, διαθεσιμότητες, απολύσεις, κλεισίματα εργοστασίων.
Το πρωτότυπο στην υπόθεση ΚΙΟΛΕΪΔΗ είναι η εφαρμογή του νόμου (Ν.3846/10) που προβλέπει τη μονομερή εφαρμογή της εκ περιτροπής εργασίας, πετυχαίνοντας μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: μισή δουλειά για τους εργάτες, μισό ένσημο, μισό μισθό και ταυτόχρονα να διατηρεί το σύνολο του ειδικευμένου εργατικού δυναμικού σε «διαθεσιμότητα» εργασίας για τουλάχιστον έξι μήνες. Προφανώς, αν αυτό το διάστημα δεν επαρκέσει, νέα μέτρα διευκολύνονται (αύξηση ορίου απολύσεων, μείωση αποζημιώσεων κλπ).
ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ δουλεύουν χέρι-χέρι με τους εργοδότες αλλά και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία για να μας πείσουν πως ό,τι γίνεται είναι για το «καλό μας». Και καθώς τα νούμερα του ελλείμματος του προϋπολογισμού ευημερούν, η εργατική τάξη βυθίζεται στη δυστυχία και την ανέχεια.
Ποιος όμως ευθύνεται για τη κρίση; Οι εργάτες του μετάλλου, οι οικοδόμοι, οι εργαζόμενοι στο λιανεμπόριο, οι δημόσιοι υπάλληλοι;
Μόνοι υπεύθυνοι είναι οι βιομήχανοι, εφοπλιστές, μεγαλέμποροι, τραπεζίτες που αφού συσσώρευσαν αμύθητα πλούτη, τινάζουν όλη τη παραγωγική διαδικασία στον αέρα, σπρώχνοντας την ελληνική αλλά και την ευρωπαϊκή εργατική τάξη στον προηγούμενο αιώνα. Οι πρασινογαλάζιοι πολιτικοί που γονάτισαν τα δημόσια ταμεία, ένοιωσαν στην γενική απεργία στις 5 του Μάη την οργή του λαού έξω από τη βουλή και μόνο η έλλειψη ενός πολιτικού σχεδίου της εργατικής τάξης τους έσωσε.
Που βρίσκεται ο πλούτος της κοινωνικής μας εργασίας; Που πήγαν οι επιδοτήσεις και τα αφορολόγητα κεφάλαια; Βίλες, κότερα, ελικόπτερα, παχυλές αμοιβές διευθυντικών στελεχών, στη μπάνκα των χρηματιστηρίων που βυθίζουν όλη τη παραγωγική βάση στην ύφεση και την ανεργία.
Το πρόβλημα της αποβιομηχάνισης, που έζησε η Μαγνησία προηγούμενες δεκαετίες, επανέρχεται με μεγαλύτερη ορμή και βυθίζει όλη τη πόλη στην ανεργία και την εξαθλίωση. Σήμερα δεν υπάρχουν έξτρα επιδόματα ανεργίας, προγράμματα επανακατάρτισης και επιδοτήσεις για δήθεν «επιχειρηματικές ιδέες». Η ύφεση και το συσσωρευμένο χρέος των καπιταλιστών βουλιάζει όλους μας. Γι αυτό δεν υπάρχουν ενδιάμεσες λύσεις. Όλα μετατρέπονται σε ζητήματα ζωής και θανάτου.
Οι εργάτες του μετάλλου δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από όσους κυβέρνησαν και τα αφεντικά τους: Οι επίσημοι συνδικαλιστές προτείνουν μια στάση αναμονής: να εξαντληθούν οι άδειες πρώτα και μετά διαθεσιμότητες! Και μετά;
Οι εργάτες του ΚΙΟΛΕΪΔΗ δεν πρέπει να κάνουν τα λάθη που έγιναν στον ΚΑΝΑΚΗ και οδήγησαν αμαχητί στο κλείσιμο του εργοστασίου και πρέπει να εκτιμήσουν σωστά τις πολιτικές αδυναμίες που εμφανίστηκαν το Φλεβάρη στον αγώνα κατά των απολύσεων στη ΜΕΤΚΑ.
Γι αυτό πρέπει οι ίδιοι να αναλάβουν την ευθύνη και το σχεδιασμό του αγώνα τους με μια Επιτροπή Αγώνα, εκλεγμένη από την εργατική τους συνέλευση. Καμία ανάθεση σε γραφειοκράτες συνδικαλιστές! Οι απεργίες γίνονται για να νικήσουμε και όχι για να διαπραγματευτούμε. Γι αυτό χρειάζεται ένα σχέδιο δράσης με επαναστατικό χαρακτήρα.
Οι εργάτες του μετάλλου πρέπει να ανοίξουν τα λογιστικά βιβλία των επιχειρήσεων που απολύουν, κλείνουν, βάζουν σε διαθεσιμότητα ή εκ περιτροπής εργασία, με λογιστές της εμπιστοσύνης τους. Μόνο έτσι θα μάθουν τι ακριβώς συμβαίνει και θα μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη των ενεργειών τους απέναντι στη κοινωνία.
Ενάντια στην αποβιομηχάνιση οφείλουμε να παλέψουμε για ένα δίκτυο κατειλημμένων εργοστασίων που θα πετάξουν από πάνω τους τα βαρίδια των αφεντικών, του μαύρου χρήματος, θα μοιράσουν τις ώρες δουλειάς στο υπάρχον προσωπικό χωρίς καμιά μείωση του μισθού.
Κατειλημμένα εργοστάσια που σε κάθετη και οριζόντια κλίμακα θα συντονίσουν τη δράση τους για να ξαναβάλουν τις μηχανές να δουλέψουν για να επανακτηθεί το δικαίωμα στη δουλειά χωρίς καμιά αποζημίωση στους καπιτα-ληστές, στέλνοντας ταυτόχρονα στον αγύριστο το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό τους.
Η εργατική τάξη μπορεί να ανασυγκροτήσει τη κοινωνία σε νέες σοσιαλιστικές βάσεις, σε ευρωπαϊκή και σε διεθνή κλίμακα διαγράφοντας το τοκογλυφικό χρέος, εθνικοποιώντας τράπεζες και βασικού ς πυλώνες της οικονομίας χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση.
Ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν πρόκειται να γίνει από καμιά αστική κυβέρνηση, προοδευτική ή δήθεν λαϊκή μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού.
Μόνο η ανατροπή αυτής της κυβέρνηση και οποιασδήποτε άλλης, με τη συντριβή του αστικού κράτους και τη κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη μπορεί να αναδιοργανωθεί η κοινωνία σε νέες σοσιαλιστικές βάσεις, καταργώντας την εκμετάλλευση, βάζοντας τέλος σε πείνα, φτώχια, δυστυχία και πολέμους.
24-7-2010
http://www.eekmag.blogspot.com/
http://www.eek.gr/
Μπορούμε να νικήσουμε!
Συνάδελφοι εργάτες του μετάλλου,
Η εκ περιτροπής εργασία στο εργοστάσιο του ΚΙΟΛΕΪΔΗ δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Ολόκληρη η βιομηχανική ζώνη βυθίζεται στην ανεργία και όλο το προηγούμενο οπλοστάσιο της εργοδοσίας χρησιμοποιείται: Τετραήμερη εργασία, χρήση κανονικών αδειών, διαθεσιμότητες, απολύσεις, κλεισίματα εργοστασίων.
Το πρωτότυπο στην υπόθεση ΚΙΟΛΕΪΔΗ είναι η εφαρμογή του νόμου (Ν.3846/10) που προβλέπει τη μονομερή εφαρμογή της εκ περιτροπής εργασίας, πετυχαίνοντας μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: μισή δουλειά για τους εργάτες, μισό ένσημο, μισό μισθό και ταυτόχρονα να διατηρεί το σύνολο του ειδικευμένου εργατικού δυναμικού σε «διαθεσιμότητα» εργασίας για τουλάχιστον έξι μήνες. Προφανώς, αν αυτό το διάστημα δεν επαρκέσει, νέα μέτρα διευκολύνονται (αύξηση ορίου απολύσεων, μείωση αποζημιώσεων κλπ).
ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ δουλεύουν χέρι-χέρι με τους εργοδότες αλλά και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία για να μας πείσουν πως ό,τι γίνεται είναι για το «καλό μας». Και καθώς τα νούμερα του ελλείμματος του προϋπολογισμού ευημερούν, η εργατική τάξη βυθίζεται στη δυστυχία και την ανέχεια.
Ποιος όμως ευθύνεται για τη κρίση; Οι εργάτες του μετάλλου, οι οικοδόμοι, οι εργαζόμενοι στο λιανεμπόριο, οι δημόσιοι υπάλληλοι;
Μόνοι υπεύθυνοι είναι οι βιομήχανοι, εφοπλιστές, μεγαλέμποροι, τραπεζίτες που αφού συσσώρευσαν αμύθητα πλούτη, τινάζουν όλη τη παραγωγική διαδικασία στον αέρα, σπρώχνοντας την ελληνική αλλά και την ευρωπαϊκή εργατική τάξη στον προηγούμενο αιώνα. Οι πρασινογαλάζιοι πολιτικοί που γονάτισαν τα δημόσια ταμεία, ένοιωσαν στην γενική απεργία στις 5 του Μάη την οργή του λαού έξω από τη βουλή και μόνο η έλλειψη ενός πολιτικού σχεδίου της εργατικής τάξης τους έσωσε.
Που βρίσκεται ο πλούτος της κοινωνικής μας εργασίας; Που πήγαν οι επιδοτήσεις και τα αφορολόγητα κεφάλαια; Βίλες, κότερα, ελικόπτερα, παχυλές αμοιβές διευθυντικών στελεχών, στη μπάνκα των χρηματιστηρίων που βυθίζουν όλη τη παραγωγική βάση στην ύφεση και την ανεργία.
Το πρόβλημα της αποβιομηχάνισης, που έζησε η Μαγνησία προηγούμενες δεκαετίες, επανέρχεται με μεγαλύτερη ορμή και βυθίζει όλη τη πόλη στην ανεργία και την εξαθλίωση. Σήμερα δεν υπάρχουν έξτρα επιδόματα ανεργίας, προγράμματα επανακατάρτισης και επιδοτήσεις για δήθεν «επιχειρηματικές ιδέες». Η ύφεση και το συσσωρευμένο χρέος των καπιταλιστών βουλιάζει όλους μας. Γι αυτό δεν υπάρχουν ενδιάμεσες λύσεις. Όλα μετατρέπονται σε ζητήματα ζωής και θανάτου.
Οι εργάτες του μετάλλου δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από όσους κυβέρνησαν και τα αφεντικά τους: Οι επίσημοι συνδικαλιστές προτείνουν μια στάση αναμονής: να εξαντληθούν οι άδειες πρώτα και μετά διαθεσιμότητες! Και μετά;
Οι εργάτες του ΚΙΟΛΕΪΔΗ δεν πρέπει να κάνουν τα λάθη που έγιναν στον ΚΑΝΑΚΗ και οδήγησαν αμαχητί στο κλείσιμο του εργοστασίου και πρέπει να εκτιμήσουν σωστά τις πολιτικές αδυναμίες που εμφανίστηκαν το Φλεβάρη στον αγώνα κατά των απολύσεων στη ΜΕΤΚΑ.
Γι αυτό πρέπει οι ίδιοι να αναλάβουν την ευθύνη και το σχεδιασμό του αγώνα τους με μια Επιτροπή Αγώνα, εκλεγμένη από την εργατική τους συνέλευση. Καμία ανάθεση σε γραφειοκράτες συνδικαλιστές! Οι απεργίες γίνονται για να νικήσουμε και όχι για να διαπραγματευτούμε. Γι αυτό χρειάζεται ένα σχέδιο δράσης με επαναστατικό χαρακτήρα.
Οι εργάτες του μετάλλου πρέπει να ανοίξουν τα λογιστικά βιβλία των επιχειρήσεων που απολύουν, κλείνουν, βάζουν σε διαθεσιμότητα ή εκ περιτροπής εργασία, με λογιστές της εμπιστοσύνης τους. Μόνο έτσι θα μάθουν τι ακριβώς συμβαίνει και θα μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη των ενεργειών τους απέναντι στη κοινωνία.
Ενάντια στην αποβιομηχάνιση οφείλουμε να παλέψουμε για ένα δίκτυο κατειλημμένων εργοστασίων που θα πετάξουν από πάνω τους τα βαρίδια των αφεντικών, του μαύρου χρήματος, θα μοιράσουν τις ώρες δουλειάς στο υπάρχον προσωπικό χωρίς καμιά μείωση του μισθού.
Κατειλημμένα εργοστάσια που σε κάθετη και οριζόντια κλίμακα θα συντονίσουν τη δράση τους για να ξαναβάλουν τις μηχανές να δουλέψουν για να επανακτηθεί το δικαίωμα στη δουλειά χωρίς καμιά αποζημίωση στους καπιτα-ληστές, στέλνοντας ταυτόχρονα στον αγύριστο το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό τους.
Η εργατική τάξη μπορεί να ανασυγκροτήσει τη κοινωνία σε νέες σοσιαλιστικές βάσεις, σε ευρωπαϊκή και σε διεθνή κλίμακα διαγράφοντας το τοκογλυφικό χρέος, εθνικοποιώντας τράπεζες και βασικού ς πυλώνες της οικονομίας χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση.
Ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν πρόκειται να γίνει από καμιά αστική κυβέρνηση, προοδευτική ή δήθεν λαϊκή μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού.
Μόνο η ανατροπή αυτής της κυβέρνηση και οποιασδήποτε άλλης, με τη συντριβή του αστικού κράτους και τη κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη μπορεί να αναδιοργανωθεί η κοινωνία σε νέες σοσιαλιστικές βάσεις, καταργώντας την εκμετάλλευση, βάζοντας τέλος σε πείνα, φτώχια, δυστυχία και πολέμους.
24-7-2010
http://www.eekmag.blogspot.com/
http://www.eek.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)