«Δεν είμαι τίποτα και θα έπρεπε να είμαι το παν»

Οι πραγματικοί κίνδυνοι της σημερινής κοινωνικής καταστροφής δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με θεωρητικά σχήματα αποσπασμένα από την υλική τους υπόσταση, εκλογικεύσεις και παραθέσεις τσιτάτων. Απαιτείται μια ανώτερη φιλοσοφική αντίληψη για να ειδωθεί η ιστορία σαν ένας αστερισμός κινδύνων κι επαναστατικών ευκαιριών όπως τόνιζε ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, πολεμώντας τον αποστεωμένο μηχανιστικό υλισμό του σταλινισμού και το φορμαλισμό της προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας.  

Γιατί σήμερα «Απαιτείται μια ιστορική πράξη μεταμόρφωσης των συνθηκών που υπάρχουν»[1] που οι καταπιεσμένοι δεν έχουν επιλέξει και γίνονται τα θύματα της. Αυτό είναι αναγκαίο να γίνει τώρα και όχι αύριο γιατί εκείνο που φαινόταν χαμένο μέσα από τις περιπέτειες της ιστορικής εξέλιξης είναι ξανά εδώ και μας καλεί. Το κεντρικό σύνθημα του Δεκέμβρη 2008 «Βάρκιζα Τέλος» συνοδεύεται όχι λίγες φορές σε συγκεντρώσεις, πορείες, συγκρούσεις και από το σύνθημα « σ΄ αυτούς τους δρόμους σ’ αυτή τη κοινωνία, η επανάσταση δεν είναι ουτοπία». Η επανεμφάνιση απαγορευμένων όρων (διαγραφή του χρέους, τα εργοστάσια στους εργάτες, γενική απεργία διαρκείας, επανάσταση, κυβέρνηση της αριστεράς, οι εργάτες στην εξουσία) μετά το φορτισμένο δόγμα του τέλους της ιστορίας δονεί και τα μυαλά των πάσης φύσης εμπειρογνωμόνων της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης, τους ανησυχεί και τους φοβίζει.

Ο φόβος των κυρίαρχων υποδηλώνει ότι η πραγμάτωση της ουτοπίας της καθολικής ανθρώπινης χειραφέτησης δεν είναι ένας αφηρημένος ιστορικός σκοπός σε έναν άδηλο χρόνο φορτωμένος στα μυαλά … «άμυαλων» ανθρώπων. Αντίθετα, η δημιουργία ενός τέταρτου κόσμου μέσα στον πρώτο κόσμο αποτελεί την πιο έκδηλη ένδειξη ότι το νήμα του κόκκινου Οκτώβρη είναι παρόν και το φάντασμα της επανάστασης πλανιέται ξανά στην Ευρώπη.  Η κατάταξη και της χώρας μας στις ζώνες υψηλού κινδύνου εξεγέρσεων είναι κι αυτό μια ιστορική ένδειξη της δυνατότητας πραγμάτωσης της ουτοπίας.

Είτε πρόκειται για την αυγή του καπιταλισμού, είτε για την εποχή της δύσης του, το όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης έχει τις δικές της υλικές ρίζες. Όμως και στις δυο περιπτώσεις «η ουτοπία εμφανίζεται μαζί με το χάσμα στη μορφή εμφάνισης της κοινωνικής πραγματικότητας από τη μια και τους ιστορικούς σκοπούς της σοσιαλιστικής χειραφέτησης, από την άλλη.»[2]

Όλες οι προσπάθειες της άρχουσας τάξης σε οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο στοχεύουν στο να δημιουργηθούν φράγματα ανάσχεσης της ανάδυσής της, μιας διαρκούς προσπάθειας εκτροπής της ιστορικής αναγκαιότητας. Οι εξ αριστερών επαγγελματίες της σύγχυσης δουλεύουν στην ίδια κατεύθυνση πάντα με το πρόσχημα της αναζήτησης των όρων και των προϋποθέσεων.

Η ένταση που ενυπάρχει μεταξύ της σημερινής άθλιας κοινωνικής πραγματικότητας και της επίτευξης των ιστορικών σκοπών της καθολικής ανθρώπινης χειραφέτησης δεν επιτυγχάνεται με τη στράτευση στο ένα ή στο άλλο στρατόπεδο αλλά με την αλληλοδιείσδυση, το πέρασμα του ενός στο άλλο: «Αυτή η σχέση αλληλοδιείσδυσης ανάμεσα στον ιστορικό στόχο και το ενεργό σήμερα κίνημα που αρνείται και καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων απορρίπτεται τόσο από τους ρεφορμιστές όσο και από τους οπαδούς της αφηρημένης ουτοπίας»[3].

Με ποιο τρόπο μπορεί κανείς να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στη μαύρη και απελπιστική κοινωνική πραγματικότητα του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου με το σκοπό μιας καθολικά χειραφετημένης από την εκμετάλλευση κοινωνίας;

Πάντως όχι με ταχυδακτυλουργικά τρικ, παραθέσεις δεικτών και αριθμών, πρωτογενών πλεονασμάτων και τη προσαρμογή στους όρους αναπαραγωγής της καθολικότητας της εξαθλίωσης.

Απαιτείται μια επαναστατική πράξη μεταμόρφωσης του κόσμου που πρώτη του στιγμή υπήρξε η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Οι αρνητές του ιστορικού σκοπού της κοινωνικής χειραφέτησης που έχουν δεμένη τη ζωή τους με τα συμφέροντα των κυρίαρχων έχουν κάθε λόγο να υποστηρίζουν ότι αυτός ο ιστορικός κύκλος έκλεισε. Δυστυχώς γι αυτούς είναι αναγκασμένοι να διδαχτούν την αλήθεια μέσα από την έκρηξη όλων των αντιφάσεων του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου που η εξάπλωσή του σε κάθε γωνιά και πέτρα της γης καθολικοποιεί τον αγώνα ενάντια στον ίδιο.

Η λογική της ιστορικής εξέλιξης και της σημερινής χρεοκοπίας, όπως και οι αντιστάσεις που αναπτύσσονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, μας επιτρέπει να διαγνώσουμε ότι το φως του κόκκινου Οκτώβρη δεν αποτελεί το ταξίδι ενός αστεριού που πέθανε και ταξιδεύει εξασθενημένο στο γήινο σύμπαν αλλά ότι είναι η πρώτη μεγάλη έκρηξη, το bing-bang της καθολικής χειραφέτησης που οδηγεί στο σχηματισμό νέων άστρων και γαλαξιών.

Η σημερινή κατάσταση εμφανίζεται ως μια τεράστια οπισθοδρόμηση με την απώλεια όλων των κοινωνικών εργατικών κατακτήσεων του προηγούμενου αιώνα και μοιάζει το ρολόι του χρόνου να γυρίζει προς τα πίσω.  Όμως κάθε τέτοια επιστροφή στο παλιό αναδύει το άρωμα του κρυστάλλου του όλου συμβάντος, τη ρήξη και το άλμα στις επαναστατικές δυνατότητες. Η πραγμάτωση των επαναστατικών δυνατοτήτων δεν είναι μια αυτόματη διαδικασία. Δίπλα στις παλιές, νέες πολύ πιο εκλεπτυσμένες διαδικασίες κοινωνικού ελέγχου έχουν αναπτυχθεί, που επιχειρούν να ενσωματώσουν κάθε μορφή αντίδρασης κι αμφισβήτησης.

Όσο οι κυρίαρχοι αναπτύσσουν τους μηχανισμούς ανάσχεσης της κοινωνικής έκρηξης, εμείς έχουμε το καθήκον να προτάξουμε το αναγκαίο πρόγραμμα της ιστορικής μεταμόρφωσης του κόσμου. Η αναγνώριση της φύσης της εποχής και η υιοθέτηση του αναγκαίου κομμουνιστικού προγράμματος που οδηγεί στην άρση της αντίφασης δεν είναι παρά η εκδήλωση της κατανόησης της ιστορικής εξέλιξης και η θέλησή μας να αλλάξουμε τον κόσμο. Κάθε τέτοια παραδοχή θέτει αναγκαστικά το ζήτημα της επαναστατικής οργάνωσης που οφείλει να είναι το μέρος μια απάντησης που οδηγεί στην πραγμάτωση μιας ουτοπίας που σήμερα παρά ποτέ έχει τη λογική της στο υλικό υπόβαθρο της κρίσης του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου.

Κάθε απόπειρα να υποκατασταθεί η αναγκαιότητα μιας μαζικής επαναστατικής κομμουνιστικής οργάνωσης της εργατικής τάξης με πλατιά αριστερά σχήματα πολλαπλών προσήμων, να αντικατασταθεί με πάσης φύσεως κινήματα και να υποκατασταθεί ο μπολσεβίκος μαχητής με τον ενεργό αριστερό ακτιβιστή, το δημοκράτη πλουραλιστή και τον φιλάνθρωπο μικροαστό, παραμένουν διαχρονικά οι μηχανισμοί ανάσχεσης της κοινωνικής επανάστασης και της κατάργησης του ιστορικού σκοπού στο όνομα των κινημάτων και της αφηρημένης ανθρωπότητας.

Μια ολόκληρη εποχή έχει φτάσει στο τέλος της και τα σημάδια της είναι ορατά όχι μόνο στους κυρίαρχους αλλά και στους καταπιεσμένους που απελπισμένα αναζητούν τη μεγάλη έξοδο. Όμως στις δεκαετίες της διευρυμένης αναπαραγωγής του αφηρημένου κεφαλαίου, η μαθητεία της εργατικής τάξης στη ρεφορμιστική και σταλινική αριστερά μετέτρεψε την ίδια την ουτοπία της καθολικής ανθρώπινης χειραφέτησης σε ένα αφηρημένο σκοπό. «Σ΄αυτή τη μαθητεία η εργατική τάξη ξέμαθε εξ ολοκλήρου το μίσος και τη θέληση της αυτοθυσίας. Αφού και τα δύο τα τροφοδοτούσε η εικόνα των υποδουλωμένων προγόνων και όχι βέβαια των απελευθερωμένων εγγονών».[4]

Το άστρο του Οκτώβρη αλλά και οι πρόσφατοι αγώνες υπενθυμίζουν σε όλους ότι για τη κοινωνική επανάσταση χρειάζεται εκείνο το επίπεδο της επαναστατικής τόλμης που να αυθαδιάζει κατάμουτρα στον αντίπαλο: «Δεν είμαι τίποτα και θά πρεπε να είμαι το παν»[5] 

6/1/2014

Γιάννης Χατζηγιάννης

Δείτε στο κεντρικό site του ΕΕΚ

---

[1]               Σάββας Μιχαήλ, «Γκόλεμ. Ή περί υποκειμένου και άλλων φαντασμάτων», σελ.154, Άγρα 2010

[2]               Σάββας Μιχαήλ, «Η Ουτοπία ως Λογική», δημοσίευση στο περιοδικό ΟΥΤΟΠΙΑ

[3]               Σάββας Μιχαήλ, «Γκόλεμ. Ή περί υποκειμένου και άλλων φαντασμάτων», σελ.162, Άγρα 2010

[4]               Michael Lowy, «Walter Banjamin: Προμήνυμα Κινδύνου», Πλέθρον  2004, σελ.140.

[5]               Karl Marx, «Κριτική της Εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του Δικαίου», Παπαζήσης, 1978, σελ.28.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΤΩΡΑ !

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας 16/12/2013 φασιστικά στοιχεία δρώντας στο σκοτάδι, επιτέθηκαν στο φαρμακείο του δημοτικού συμβούλου του Δήμου Βόλου και μέλους της Ν.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ Μαγνησίας Θωμά Κλημόπουλου, γράφοντας με σπρέϋ στη τζαμαρία και πυροβολώντας τέσσερις φορές. Αυτό είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι το αστικό κράτος δεν θα κόψει το φασιστικό δεξί του χέρι, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης νιώθοντας απειλητική την ανάσα του προλεταριάτου στο σβέρκο του. Όσο κι αν η αστική εξουσία «αφοπλίζει» τους φασίστες δεν έχει καμιά διάθεση να τους πάρει τα όπλα.

Τη Τετάρτη 18/12 διοργανώθηκε αντιφασιστικό συλλαλητήριο στο Βόλο με τη συμμετοχή 100 ανθρώπων περίπου που κατέληξε στο δημαρχείο της πόλης χωρίς ουσιαστικά να δώσει κάποιο ξεκάθαρο μήνυμα σε όσους απειλούν την ύπαρξη της εργατικής τάξης. Γι΄ αυτό λέμε «ούτε στο Βόλο ούτε πουθενά, τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά» αλλά κυρίως ότι χωρίς την οργάνωση του ενιαίου μετώπου των εργατικών οργανώσεων δεν μπορεί να νιώθει κανείς ασφαλής εκτός αν είναι αφελής.

Ουσιαστικά το δίλημα είναι : σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.

Το κείμενο που μοιράστηκε στη πορεία :

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ  ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ

Οι πρόσφατες συλλήψεις βουλευτών, μελών της ναζιστικής «Χρυσής Αυγής» καθώς και του γελοίου «Φύρερ» της Νίκου Μιχαλολιάκου δεν αρκούνε για να σταματήσει η δράση των φασιστικών και ναζιστικών συμμοριών. Έτσι επιβεβαιώνεται αυτό που η Ιστορία της πάλης των τάξεων έχει αποδείξει περίτρανα : ότι το αστικό κράτος δεν θα κόψει το φασιστικό δεξί του χέρι, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης νιώθοντας απειλητική την ανάσα του προλεταριάτου στο σβέρκο του.

Η επίθεση στο φαρμακείο του δημοτικού συμβούλου του Δήμου Βόλου και μέλους της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Μαγνησίας Θ. Κλημόπουλου δείχνει ξεκάθαρα πως όσο κι αν η αστική εξουσία «αφοπλίζει» τους φασίστες εντούτοις δεν έχει καμιά διάθεση να τους πάρει τα όπλα. Αντίθετα μπορεί κάλλιστα να στοχοποιεί και να σέρνει στην ασφάλεια μαθητές γιατί καταλάβανε το σχολείο τους  ή γιατί συμμετείχανε σε διαδήλωση μνήμης, για τη δολοφονία από αστυνομικό όπλο, ενός συμμαθητή τους.

Η επίθεση σε στέκια, καταλήψεις, συλλογικούς χώρους, οι συστηματικές προσαγωγές, συλλήψεις, δικαστικές διώξεις αλλά και η κλήση των απεργών του ΕΚΠΑ από το συνδικαλιστικό της ασφάλειας  που έχει εξαπολυθεί από το κεφάλαιο, στρέφεται ενάντια σε όλους όσους αγωνίζονται για την αλλαγή της κοινωνίας  των μνημονίων και της εξαθλίωσης και θα παίρνει ολοένα και πιο απειλητικές διαθέσεις όσο η εργατική τάξη δεν δίνει τη δικιά της λύση με επαναστατικούς όρους στο ζήτημα της χρεοκοπίας του καπιταλισμού.  Αιχμή του δόρατος του κεφαλαίου είναι οι φασιστικές και ναζιστικές συμμορίες με τις δολοφονίες μεταναστών και αντιφασιστών και την εξάπλωση του φόβου και του τρόμου της κοινωνικής καταστροφής.

Οι προεπαναστατικές συνθήκες στην Ελλάδα ωριμάζουν ραγδαία. Όσο η εργατική τάξη αφυπνίζεται και παλεύει για τη ριζική αναδιοργάνωση της κοινωνίας τόσο τα ναζιστικά τάγματα εφόδου θα πυροβολούνε θρασύδειλα τζαμαρίες για να τρομοκρατήσουνε. Δεν θα τους περάσει!

Καμία αυταπάτη δε μπορεί να καλλιεργηθεί για τις διαθέσεις της κυβέρνησης να αφοπλίσει ή να αποδυναμώσει πραγματικά τους υμνητές του Χίτλερ και των χουντικών. Δεν το κάνει επειδή τους χρειάζεται. Οι ηγετικοί, στενοί κύκλοι των «συμβούλων» γύρω από τον πρωθυπουργό αποτελούνται από γνωστούς ακροδεξιούς εθνικιστές, και φανατικούς αντισημίτες καθώς και από πρώην ηγετικά μέλη του ελληνικού ναζισμού.
Την ίδια στιγμή η αστυνομία, δήθεν υπερασπιστής της κοινωνικής ειρήνης και των συμφερόντων του απλού πολίτη, «αγνοεί» επιδεικτικά τους ναζί τραμπούκους. Κανείς δεν μπορεί να είναι ασφαλής ή αφελής γνωρίζοντας ότι φασίστες και ναζιστές κατέχουν σημαντικές θέσεις στο εσωτερικό της αστυνομίας, των μυστικών υπηρεσιών και του στρατού. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα και στη περιοχή μας μετά τις αποκαλύψεις για τη δράση του φασίστα ταγματάρχη Κατάκη.

Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό δεν μπορεί να διαχωριστεί από την αδιάλλακτη πάλη κατά της κοινωνικής καταστροφής. Για να φύγουν η τρόικα και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ και να συντριβεί το χρεοκοπημένο καπιταλιστικό σύστημα που δημιουργεί την πείνα, τη μαζική ανεργία και τη φασιστική απειλή, απαιτείται η οργάνωση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας και η οικοδόμηση του ενιαίου μετώπου των εργατικών οργανώσεων. Για να ανοίξει ο δρόμος σε μια σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση και την ανάληψη της εξουσίας από τους εργαζόμενους και τους καταπιεσμένους είναι αναγκαία η ίδρυση εργατικών ομάδων αυτοάμυνας κατά των φασιστικών συμμοριών και των συνεργατών τους.

Το δίλημα είναι: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!

Τ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ του ΕΕΚ

Το ΕΕΚ συμμετέχει και καλεί στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο, τη Τετάρτη 18/12/2013, ώρα 17:00, πλ. Ελευθερίας, Βόλος

Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα στέκεται στο πλευρό του Θωμά Κλημόπουλου, μέλους της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ Μαγνησίας και δημοτικού συμβούλου Βόλου εκλεγμένου με την αυτοδιοικητική παράταξη «Δρόμοι Συνεργασίας», ο οποίος στοχοποιήθηκε από τις ναζιστικές συμμορίες που δρουν στην περιοχή του Βόλου.

Η ναζιστική συμμορία επέλεξε το φαρμακείο του για την αναγραφή σημάτων και συνθημάτων προσφιλών στα τάγματα εφόδου, υμνητών του χιτλερισμού και φίλων των χουντικών. Και όχι μόνο αυτό: η πρόσοψη του καταστήματος έχει πυροβοληθεί τέσσερις φορές για να υπενθυμίσει ότι παρά τις συλλήψεις των αρχηγών τους για δολοφονίες μεταναστών, αριστερών και αντιφασιστών καθώς και την ανεύρεση οπλισμού σε βουλευτές και μέλη της ναζιστικής συμμορίας, αυτή παραμένει αλώβητη και σε επιχειρησιακή ετοιμότητα.

Οι αστυνομικές αρχές της πόλης βρίσκονται πάντα σε πλήρη ετοιμότητα για να προσαγάγουν μαθητές, διαδηλωτές, αριστερούς κι αντιεξουσιαστές, πριν ή μετά από κάθε διαμαρτυρία για τα μνημόνια ή εξαιτίας αντιφασιστικών κινητοποιήσεων. Την ίδια στιγμή όμως συνεχίζουν να «αγνοούν» τα μέλη των ναζιστικών συμμοριών.

Το ΕΕΚ έχει ήδη προτείνει και επιμένει ότι η συγκρότηση εργατικών επιτροπών αυτό-άμυνας είναι η μόνη εγγύηση για τη προστασία της ζωής όσων δεν αποδέχονται το θλιβερό παρόν του καπιταλισμού, απορρίπτουν το θανατηφόρο παρελθόν του ναζισμού κι αγωνίζονται για ένα μέλλον χωρίς μνημόνια, ναζιστικά μαχαίρια, σφαίρες και  καπιταλιστικές αναθυμιάσεις που στέλνουν στον τάφο 13χρονα λουλούδια.

Ο λαός δε ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά.

16 Δεκέμβρη 2013

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΕΕΚ) 

www.eek.gr

Αναβλήθηκε η δίκη της Αναστασίας Δεληκάρη

Λόγω έκτακτης αλλαγής στο πρόγραμμα της δικηγόρου υπεράσπισης της συντρόφισσάς μας Αναστασίας Δεληκάρη ζητήθηκε αναβολή για τη δίκη που ήτανε προγραμματισμένη για τις 13/12/2013.

Όλοι όσοι είμαστε στις επάλξεις του αγώνα για την απελευθέρωση της τάξης μας από τα δεσμά του κεφαλαίου και τη σάπια αστική δημοκρατία πρέπει να θεωρούμε πως όχι μόνο τίποτε δεν τέλειωσε ακόμη αλλά κυρίως ότι μπροστά μας έχουμε μεγάλες μάχες με σημαντικότερη όλων την οργάνωση της επανάστασης για την εργατική εξουσία και την εξαφάνιση του καταστροφικού καπιταλιστικού συστήματος.

Ευχαριστούμε όλους όσους στάθηκαν και πάλι στο πλευρό μας 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !

Με ταξικούς χαιρετισμούς

ΕΕΚ // ΚΟ Θεσσαλίας

Να αθωωθεί η Αναστασία Δεληκάρη! Να σταματήσει η βιομηχανία διώξεων των αγωνιστών!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ της Αντιφασιστικής Κίνησης Μαγνησίας 

Βόλος 13/12/2013

Η Αντιφασιστική Κίνηση Μαγνησίας δηλώνει την αμέριστη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη της στην αγωνίστρια Αναστασία Δεληκάρη που παραπέμπεται σε δίκη για αναγραφή συνθήματος στον εξωτερικό τοίχο του εργοστασίου της ΜΕΤΚΑ, κατά τη διάρκεια των μαζικότατων κινητοποιήσεων ενάντια στην απόλυση τριών συνδικαλιστών εργαζομένων στη ΜΕΤΚΑ. Η δίκη της Αναστασίας Δεληκάρη είναι στην πραγματικότητα δίκη του κάθε αγωνιστή που αντιστέκεται στις αντιλαικές πολιτικές, που δίνει καθημερινά ταξικούς αγώνες.

Καθώς η κυβέρνηση, η τρόικα, το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο (μέρος του οποίου είναι και η ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής) κλιμακώνουν την επίθεσή τους ενάντια στους εργαζόμενους και το λαό, η αλληλεγγύη απέναντι στη βιομηχανία διώξεων αγωνιστών πρέπει να είναι σταθερή και απαρέγκλιτη στάση του μαζικού κινήματος.

Στο εδώλιο για ένα «λερωμένο» τοίχο

Την Παρασκευή 13/12 η συντρόφισσα Αναστασία Δεληκάρη παραπέμπεται σε δίκη για αναγραφή συνθήματος στον εξωτερικό τοίχο του εργοστασίου της ΜΕΤΚΑ. Να υπενθυμίσουμε ότι λίγο πριν την περίοδο που διαπράχθηκε το «έγκλημα», η διοίκηση του εργοστασίου είχε απολύσει προκλητικά 3 συνδικαλιστές εργαζόμενους, απόφαση που ξεσήκωσε κύμα συμπαράστασης από εργασιακούς, πολιτικούς, κοινωνικούς και κινηματικούς χώρους και τελικά πέτυχε τη δικαστική δικαίωση και επαναπρόσληψη των απολυμένων εργατών.

Όσο αυξάνονται τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση, όσο αποθρασύνονται οι εργοδότες που -με πρόφαση την κρίση- διαλύουν κάθε εναπομένουσα έννοια εργασιακού δικαιώματος, τόσο παράλληλα μεγαλώνει και η σειρά από δίκες που στήνουν κράτος, αστυνομία και εργοδότες για τον εκφοβισμό των «από τα κάτω» και την περιστολή των κοινωνικών αγώνων.

Ως Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην διωκόμενη συντρόφισσα και απαιτούμε την παύση της δίωξης εναντίον της, καταγγέλλουμε την πολιτική εκφοβισμού που υιοθετούν εργοδότες, αστυνομία και κράτος απέναντι στους ταξικούς αγώνες και καλούμε σε συγκέντρωση συμπαράστασης έξω από το δικαστικό μέγαρο Βόλου την Παρασκευή 13/12.

http://diktio.org/node/977

Βόλος, 11/12/2013

Η Λαϊκή Συνέλευση Γειτονιάς Αγίου Νεκταρίου στέκεται στο πλευρό της συναγωνίστριας Αναστασίας Δεληκάρη

Αθώωση και παύση κάθε δίωξης της Αναστασίας Δεληκάρη

'' τέρμα στα παζάρια των γραφειοκρατών, αγώνας στα χέρια των εργατών '' το σύνθημα έγκλημα για το οποίο δικάζεται. Σύνθημα αληθινό και καταγγελτικό που αφυπνίζει τη δύναμη των εργαζομένων αλλά και πράξη αντίστασης σε μια περίοδο υπαγωγής της χώρας στο μνημόνιο και εργοδοτικής αδυδοσίας πάνω στους εργαζομένους. Οι απολύσεις τριών εργαζομένων στη Μέτκα την ίδια περίοδο ήτανε χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Στη πραγματικότητα δικάζουν τη δράση της Αναστασίας Δεληκάρη σε κάθε ταξικό αγώνα. Δικάζουν καθέναν από εμάς που καθημερινά δίνουμε ταξικούς αγώνες μέσω της δράσης μας για την υπεράσπιση όλων όσων μας ανήκουν, της ίδιας μας της ζωής.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΔΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ
ΑΘΩΩΣΗ ΚΑΙ ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΕΛΗΚΑΡΗ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ ΣΤΙΣ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2013 

http://denplirono-anatropi.blogspot.gr/2013/12/blog-post_11.html

ΝΑ ΠΑΥΣΕΙ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗ ΣΤΗ σ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΔΕΛΗΚΑΡΗ!

Η συμπαιγνία δικαστικής εξουσίας - κεφαλαίου έχει βρει τη φόρμουλα για την αντιμετώπιση των εργατικών αγώνων: μηνύσεις, διώξεις, φυλακίσεις, ενάντια σε όποιον κινείται και σε ό,τι ταράζει τα νερά της ψευδεπίγραφης «κοινωνικής ειρήνης». Όπου δεν πίπτει η ράβδος του αστυνομικού οργάνου, με την ανοιχτή καταστολή ταξικών αγώνων (ΕΡΤ, ΜΕΤΡΟ, Χαλυβουργοί κλπ.), πίπτει ο πέλεκυς της δικαιοσύνης, με αποφάσεις επιτάξεων κι επιστρατεύσεων εργαζομένων, με απαγόρευση απεργιών, με διώξεις αγωνιστών κ.ο.κ.

Στη περίπτωση της συντρόφισσας μας Αναστασίας Δεληκάρη, μέλους του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, το «έγκλημα» για το οποίο κατηγορείται και σέρνεται εδώ και ενάμιση χρόνο στα δικαστήρια, είναι η αναγραφή του συνθήματος «Τέρμα στα παζάρια των γραφειοκρατών, αγώνας στα χέρια των εργατών», στη μάντρα του εργοστασίου της ΜΕΤΚΑ, στη Νέα Ιωνία του Βόλου. Καθόλου τυχαία, η ημερομηνία που αναγράφτηκε το σύνθημα ήταν ησημαδιακή για όλο τον ελληνικό λαό, 5^η Μάη του 2010, ημέρα της μεγαλειώδους πορείας ενάντια στην υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ. Μια περίοδος που, μεταξύ άλλων, το αφεντικό της ΜΕΤΚΑ, Μυτιληναίος, είχε «ανοίξει πόλεμο» ενάντια στους εργάτες του εργοστασίου, απολύοντας τρεις από αυτούς για την συνδικαλιστική τους δράση. Το ΕΕΚ, όπως κι άλλες πολιτικές και εργατικές δυνάμεις της περιοχής, είχαν βρεθεί από την πρώτη στιγμή στο πλευρό των εργατών, στον μεγαλειώδη αγώνα για την επαναπρόσληψη τους, παλεύοντας όχι απλά ενάντια στις απολύσεις της εργοδοσίας αλλά κι ενάντια στον άθλιο ρόλο της γραφειοκρατικής ηγεσίας του εργοστασιακού σωματείου που γύρισε την πλάτη στους απολυμένους, όπως κι αργότερα όταν οι 3 επαναπροσλήφθηκαν αλλά βρέθηκαν εκδικητικά σε καθεστώς εργασιακής απομόνωσης. Μετά το τέλος του αγώνα και της κατασκήνωσης των εργατών έξω από την πύλη του εργοστασίου, η εργοδοσία εγκατέστησε κάμερες που εποπτεύουν όλη τη περιοχή, κι από τις οποίες υποτίθεται πως «συνελήφθη» η συντρόφισσα. Η Ασφάλεια Βόλου, σαν από καιρό έτοιμη, αξιοποίησε τις εικόνες και έσυρε τη συντρόφισσα στα δικαστήρια.

Η αταλάντευτη ταξική δράση κι η πλατιά κινητοποίηση όλης της εργατικής τάξης της περιοχής, είναι που διώκεται στο πρόσωπο της σ. Αναστασίας. Είναι η μαχητική ταξική αλληλεγγύη στους εργάτες της ΜΕΤΚΑ, που ενοχλεί τους Μυτιληναίους και το κράτος, κι όχι το λέρωμα κάποιου μαντρότοιχου! Αυτή είναι και η έμμεση αναγνώριση της από την δική τους πλευρά, σαν απαραίτητος όρος για την δική μας νίκη, στους ιστορικούς αγώνες που έρχονται!
Είναι η μαχητική ταξική αλληλεγγύη που θα αθωώσει και τη συντρόφισσα Αναστασία Δεληκάρη!

ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΚΑΙ ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑΣ!

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ ΣΤΙΣ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2013, 9 π.μ.

Άμεση παύση οποιασδήποτε δίωξης εναντίον της Αναστασίας Δεληκάρη Όλοι στα δικαστήρια Βόλου: Παρασκευή, 13 Δεκέμβρη, 9πμ

H εταιρεία της ΜΕΤΚΑ έχει ασκήσει μήνυση εναντίον της Αναστασίας Δεληκάρη, φοιτήτριας της Αρχιτεκτονικής σχολής Βόλου και μέλους του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, με την κατηγορία της αναγραφής συνθήματος στον τοίχο του εργοστασίου της ΜΕΤΚΑ στη Ν. Ιωνία κατά τη διάρκεια περιφρούρησης της πρώτης μεγάλης πανεργατικής απεργίας ενάντια στην υπαγωγή της χώρας στις επιταγές του ΔΝΤ, στις 5 Μάη 2010.

Η συναγωνίστρια όπως και πλήθος σωματείων, εργαζόμενων, φοιτητικών συλλόγων αλλά και πολιτικών κομμάτων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων της εργατικής τάξης, στήριξαν από τη πρώτη στιγμή τον αγώνα των τριών εργατών της ΜΕΤΚΑ (Βογιατζής, Καλατζής, Παυλίδης) για την επαναπρόσληψής τους εξαιτίας της παράνομης απόλυσής τους για τη συνδικαλιστική και πολιτική τους δράση μέσα στο εργοστάσιο.

Το γεγονός ότι η εταιρεία της ΜΕΤΚΑ καταδικάστηκε όλες τις φορές σε όλα τα δικαστήρια που έγιναν για τις απολύσεις των 3 εργατών, πιο πρόσφατο το Εφετείο, είχε ως αποτέλεσμα την επαναπρόσληψη των εργατών (αν και σε έναν καθεστώς ιδιότυπης ομηρίας) αποδεικνύοντας ότι χωρίς τον ανυποχώρητο αγώνα των εργατών, την ενωτική και μαζική συμπαράσταση, ο αγώνας δεν θα μπορούσε να είχε κερδηθεί πρώτα έξω από τη πύλη του εργοστασίου και μετά στα δικαστήρια.

Ο αγώνας κερδήθηκε παρά τη θέληση της εργοδοτικής διοίκησης του σωματείου εργαζομένων της ΜΕΤΚΑ, το οποίο φρόντισε να διαγράψει από τις γραμμές του και τους τρεις εργάτες αμέσως μετά την επαναπρόσληψή τους με το αιτιολογικό  της ……….. κριτικής της διοίκησης του σωματείου.

Το πολιτικό σύνθημα «ΤΕΡΜΑ ΣΤΑ ΠΑΖΑΡΙΑ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΩΝ, ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ» αποδείχτηκε πολύ πιο ισχυρό όπλο από τους φονικούς πυραύλους και τα άρματα που κατασκευάζει η ΜΕΤΚΑ και η ενόχληση των διοικούντων, διευθυνόντων και εργοδοτικών συνδικαλιστών συμπυκνώθηκε σε μια μήνυση εναντίον της φοιτήτριας Α. Δεληκάρη που στάθηκε όπως κι εκατοντάδες άλλοι, στο πλευρό των εργατών.

Η μήνυση του βιομήχανου Μυτιληναίου αποτελεί την έμπρακτη στήριξη και ένδειξη ευγνωμοσύνης του στους εργοδοτικούς συνδικαλιστές, αφού το σύνθημα στρέφεται εναντίον τους. Ταυτόχρονα αποτελεί απόπειρα τρομοκράτησης κι εκφοβισμού εναντίον των εργατικών αγώνων και όποιου στέκεται συμπαραστάτης κι αλληλέγγυος.

 10 Δεκέμβρη 2013

πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών (Μαγνησίας)

http://kentroagona-ergaton.blogspot.gr/

Ας μιλήσει ο Δεκέμβρης

Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα συμμετέχει και καλεί στις διαδηλώσεις της 06/12/2013 για τα 5 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου 

Βόλος, 17:00, Θόλος

Λάρισα, 17:00 πλ.Ταχυδρομείου

Στις 3 Δεκέμβρη του 1944 δολοφονούνται, από την αστυνομία, δεκάδες διαδηλωτές. Την επομένη τουλάχιστον άλλοι εκατό, από τους φασίστες της οργάνωσης Χ. Στις 6 Δεκέμβρη του 2008 δολοφονείται, από τον αστυνομικό Κορκονέα ο 15χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Στη 1η Δεκέμβρη του 2013 δολοφονείται από τις αναθυμιάσεις του καπιταλισμού η 13χρονη Σάρα.

Η τρομοκρατία του κεφαλαίου σήμερα είναι περισσότερο παρούσα από ποτέ. Το ίδιο και η Ιστορία  που δεν αφήνει τίποτα να σβήσει. Ούτε τη προδοσία της Βάρκιζας, ούτε τη μνήμη του Αλέξανδρου, ούτε το αθώο χαμόγελο ενός μικρού κοριτσιού με μεγάλα όνειρα. Αυτό που αναπόφευκτα σβήνει, αφήνοντας ολοένα και βαθύτερες ουλές στην ίδια τη ζωή, είναι ο καπιταλισμός. Στο ψυχορράγημά του καταστρέφει ζωές, δημιουργεί υπάρξεις χωρίς λόγο ύπαρξης και εντείνει ολοένα και περισσότερο την εξαθλίωση, τη πείνα και τη μιζέρια. Οδηγώντας ανθρώπους στην ανεργία και στα μαγκάλια οδηγεί ολόκληρη τη κοινωνία στην καταστροφή.

Όλα τα κοινωνικά ζητήματα τα οποία οδήγησαν το λαό στους δρόμους, το Δεκέμβρη του 2008, είναι σήμερα παρόντα στο πολλαπλάσιο. Η ανεργία, η μερική και ελαστική εργασία, η φτώχεια, η διάλυση της παιδείας και της υγείας έχουν πάρει νέες ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Τα αλλεπάλληλα  μνημόνια της καπιταλιστικής χρεοκοπίας είναι η ταφόπλακα της ζωής μας. Για να τα επιβάλλουν εφαρμόζουν την πιο βάρβαρη κρατική καταστολή, ενώ συγχρόνως  βγάζουν από τους υπονόμους της ιστορίας τις κτηνώδεις παρακρατικές ναζιστικές συμμορίες. Η Ιστορία, γενναιόδωρη σε όσους τη σέβονται, υπενθυμίζει βροντερά πως καμιά φασιστική οργάνωση δεν είναι δυνατό να σβήσει αν δεν καταστραφεί ο καπιταλισμός από τη προλεταριακή επανάσταση και την εργατική εξουσία.

Η επέτειος των 5 χρόνων από τη δολοφονία Αλέξανδρου μας βρίσκει πάλι στους δρόμους, όχι για να τιμήσουμε τυπικά τους αγώνες του χθες, αλλά για να την μετατρέψουμε σε κρίσιμο κόμβο προετοιμασίας και οργάνωσης των αγώνων του σήμερα και του αύριο, με διακύβευμα την ίδια τη ζωή. Η οργάνωση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας είναι ο μόνος τρόπος να τιμήσουμε πραγματικά τη μνήμη του Αλέξανδρου και της Σάρας.

Αρχίσαμε να προχωράμε, ένα δάσος από σηκωμένες γροθιές φάνηκε κι ένα απέραντο βουητό ακούστηκε. Εργάτες ήρθανε από τα χαντάκια, τα ορυχεία, τους υπονόμους, τα εργοστάσια. Γυναίκες με φλογισμένα μάτια κρατώντας τα παιδιά τους από το χέρι. Νέοι με τρύπες στα χέρια ορκιστήκανε εκδίκηση για αυτούς που τους έκρυψαν τον ήλιο.
Κάτι φοβάται, βρίζει και απειλεί.
Είμαστε δυνατοί! Ξέρουμε τη ζωή! φωνάζει κάποιος. Όλοι ξεχύνονται μπροστά. Το κορίτσι είναι μαζί μας. Μαζί και το αγόρι. Τα λαρύγγια τους σφυροκοπάνε. Όχι άλλη εκμετάλλευση, όχι άλλη καταπίεση, όχι άλλα όνειρα σβησμένα. Είμαστε εδώ, μαζί σας. Θα παλέψουμε για μια άλλη κοινωνία!

Ερχόμαστε – παραμερίστε !