Σάββας Στρούμπος ΧΑΪΝΕΡ ΜΥΛΛΕΡ «Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ» - ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ [1]

αναδημοσίευση από την ΕΜΕ (Επαναστατική Μαρξιστική Επιθεώρηση), θεωρητικό πολιτικό περιοδικό του ΕΕΚ, τεύχος 2, Ιούνιος - Αύγουστος 2016, σελ.65-68

“Finished, it’s finished, nearly finished, it must be nearly finished” [2]

Το τέλος του κόσμου – όπως τον γνωρίσαμε,

Το τέλος του ανθρώπου – όπως τον γνωρίσαμε,

Το έργο του Χάινερ Μύλλερ ξεκινά απ’ το τέλος, απ’ το σημείο μηδέν του εδώ-και-τώρα. 

Το τέλος, όμως, αρνείται τη στατικότητα και την οριστικότητά του, είναι σχεδόν τέλος. Ο μύθος που μας στοίχειωσε τις τελευταίες δεκαετίες περί τέλους της Ιστορίας αποδείχθηκε μια νέα φενάκη και μάλιστα, εξαιρετικά αντιδραστική. 

Σε πείσμα των κάθε λογής προβλέψεων και απόψεων, οι άνθρωποι συνέχισαν να διεκδικούν την αξιοπρέπεια της ύπαρξής τους, οι λαοί συνέχισαν να αγωνίζονται για τη χειραφέτησή τους. Από τα χωριά των Τσιάπας στην πόλη του Σηάτλ, απ’ το λιμάνι της Γένοβα στην Αθήνα του 2008 κι απ’ την Αραβική Άνοιξη στο ηρωικό Κομπάνι, οι «από κάτω» με τις πενιχρές δυνάμεις τους αντιστέκονται στον νεοφιλελεύθερο χωρίς Ιστορία κόσμο, κρατώντας ζωντανό το διαρκές αίτημα της ανθρώπινης χειραφέτησης.

“Il faut continuer, je ne peux pas continuer, je vais continuer” [3]

«Η Αποστολή» του Μύλλερ λαμβάνει χώρα σ’ ένα τοπίο καταστροφής. Με αφορμή την ήττα της Γαλλικής Επανάστασης και την κυριαρχία του Ναπολέοντα, άνθρωποι και ιδέες, αγώνες, οράματα κι ελπίδες, φτάνουν στο ιστορικό τους τέλος, στα αιματοβαμμένα τους όρια. Ο συγγραφέας γράφει «με την πλάτη στραμμένη στα ερείπια της Ευρώπης». [4] 

Η Γαλλική Επανάσταση, ως παρελθόν που έχει συντελεστεί, είναι μονάχα η αφορμή του συγγραφέα για να μιλήσει για τα δεινά του 20ου αιώνα αλλά και της εποχής μας.  Το έργο παίρνει τον τίτλο του «Η Αποστολή – Ανάμνηση από μια επανάσταση» απ’ την αποτυχημένη αποστολή τριών Γάλλων επαναστατών να οργανώσουν την εξέγερση των σκλάβων στην αγγλική αποικία της Τζαμάικα. 

 

Σε πρώτη φάση, η ανάγνωση του κειμένου μας φέρνει αντιμέτωπους με την απαισιόδοξη ανθρωπολογία του Χάινερ Μύλλερ για το ανέφικτο της ανθρώπινης χειραφέτησης και μια αχλή πεσιμισμού αναδύεται από τις σιωπές ανάμεσα στις λέξεις.

«Πρέπει να συνεχίσω, δεν μπορώ να συνεχίσω, θα συνεχίσω». Στη φράση αυτή του Σάμουελ Μπέκετ συμπυκνώνεται το τραγικό ζητούμενο του κοινωνικού επαναστάτη, όπως περιγράφεται στις σελίδες της «Αποστολής». Οφείλουμε να συμπληρώσουμε τη φράση μ’ ένα ερώτημα: «Πώς θα συνεχίσω;»

DIE REVOLUTION IST DIE MASKE DES TODES DER TODE IST DIE MASKE DER REVOLUTION [5]

… επαναλαμβάνει έμμονα ο Χάινερ Μύλλερ στην «Αποστολή» μέσα απ’ το στόμα του επαναστάτη Ντεμπυσόν και σαν το παζλ της απελπισίας να συμπληρώνεται. Η κοινωνική επανάσταση μπορεί να είναι αναγκαία, μπορεί να είναι αναπόφευκτη, αλλά είναι ΜΑΣΚΑ ΘΑΝΑΤΟΥ. Δεν υπάρχει εκ των προτέρων δίκαιη ή δικαιωμένη επαναστατική ηθική. Ο αγωνιζόμενος άνθρωπος διαμορφώνει ο ίδιος τους ηθικούς όρους της Πράξης του μέσα στη φωτιά της μάχης. Η επανάσταση που συντελείται «για τη ζωή, για να δώσουμε μια ευκαιρία στη ζωή» [6], χρειάζεται κάθε στιγμή να επαναπροσδιορίζει τα μέσα, τους σκοπούς της και τη διαλεκτική τους αλληλεπίδραση, ως τον τελικό της σκοπό, την καθολική χειραφέτηση του ανθρώπου. 

Ο λευκός διανοούμενος Ντεμπυσόν, επικεφαλής της αποστολής των τριών Γάλλων επαναστατών, μετά τη νίκη του Ναπολέοντα, με τρόπο κυνικό αποκηρύσσει όλη του την πολιτική σκέψη και δράση για να επιστρέψει στη θαλπωρή της οικογενειακής εστίας των δουλοπάροικων γονιών του, για να ζήσει «το όνειδος να είσαι ευτυχισμένος» [7]. 

Ο Αντουάν, ένας άλλος λευκός διανοούμενος, ανώτερος στην κομματική ιεραρχία από τον Ντεμπυσόν, επίσης εγκαταλείπει τον πολιτικό βίο χάριν μιας ήρεμης ζωής στα παρισινά προάστια. 

Στην απαισιόδοξη ανθρωπολογία του Χάινερ Μύλλερ, οι «ειδικοί» της πολιτικής, αυτοί που «γνωρίζουν» μονάχα με το μυαλό, οι διανοούμενοι καθοδηγητές των μαζών, οι γνώστες της κίνησης των «ατσάλινων» νόμων της Ιστορίας και μ’ αυτή την έννοια, της απόλυτης αλήθειας, είναι δυνάμει προδότες, λιπόψυχοι, σχεδόν ανίκανοι να φτάσουν τον αγώνα και την αγωνία των καταπιεσμένων που εκπροσωπούν ως την εκπλήρωση του τελικού χειραφετητικού σκοπού μιας επανάστασης.

«Κατά τρόπο παράδοξο και ειρωνικό μαζί, όσοι δεν έχουν παραιτηθεί από την απαίτηση για μια καλύτερη μοίρα, για μια ζωή που θ’ αξίζει να τη ζήσουμε, είναι εκείνοι ακριβώς οι οποίοι σήμερα εμφανίζονται τσακισμένοι από το βάρος μιας ανείπωτης τραγικότητας και οδύνης (…)» [8].

Στην «Αποστολή», ο σκλάβος-επαναστάτης Σασπόρτας, την κρίσιμη στιγμή της ήττας και της επαναξιολόγησης όλων των αξιών, αρνείται να υπακούσει στην εντολή του Ντεμπυσόν να εγκαταλείψουν το έργο του ξεσηκωμού των σκλάβων. Ο τρίτος στη σειρά επαναστάτης ονόματι Γκαλουντέκ, τον ακολουθεί!

Γκαλουντέκ και Σασπόρτας αρνούνται να αντικρύσουν την πραγματικότητα μέσα απ’ τα μάτια του επικεφαλής τους Ντεμπυσόν, που προτάσσει την εγκατάλειψη του αγώνα, αρνούνται να παραδεχτούν το μάταιο των πράξεων τους, τη ριζική απομυθοποίηση των ιδεών τους. 

Υπάρχει, όμως, μια βασική ποιοτική διαφορά μεταξύ των δύο και του Ντεμπυσόν: αυτοί έχουν βιώσει τη σκλαβιά στο πετσί τους και μέσα απ’ το ίδιο το βίωμά τους καταλήγουν στην αναγκαιότητα και το αναπόφευκτο της εξέγερσης, πέρα από άκαμπτες ηγεσίες και απόλυτους ηγέτες, δόγματα και (κοσμο)θεωρίες τύπου DIA.MAT. [9], με τίμημα ακόμα και την ίδια τη ζωή τους.  

ΣΑΣΠΟΡΤΑΣ: «…Πατρίδα των σκλάβων είναι η εξέγερση. Πάω στον αγώνα οπλισμένος με τις ταπεινώσεις της ζωής μου… Όταν οι ζωντανοί δεν θα μπορούν άλλο ν’ αγωνίζονται, θ’ αγωνιστούν οι νεκροί. Με κάθε χτύπο στην καρδιά της Επανάστασης, φυτρώνει ξανά κρέας γύρω απ’ τα κόκαλά τους, έρχεται αίμα στις φλέβες τους, ζωή στο θάνατό τους. Η εξέγερση των νεκρών θα είναι ο πόλεμος των τοπίων, όπλα μας τα δάση, τα βουνά, οι θάλασσες, οι έρημοι του κόσμου. Εγώ θα γίνω δάσος, βουνό, θάλασσα, έρημος. Εγώ, αυτό είναι η Αφρική. Εγώ, αυτό είναι η Ασία. Οι δυο Αμερικές, είναι εγώ.» [10]

Σ’ αυτόν τον μονόλογο, μεγάλης ποίησης κατά τη γνώμη μου, ο Μύλλερ μέσα απ’ τον εξεγερμένο σκλάβο Σασπόρτας, μας οδηγεί στη μεταφυσική της διαρκούς εξέγερσης Σώματος-Φύσης-Πόλης. Όταν θα έρθει ο καιρός  ζωντανοί και νεκροί, βουνά, θάλασσες, έρημοι και δάση, ολόκληρες ήπειροι και χώρες θα συστρατευθούν στον αγώνα της ανθρώπινης χειραφέτησης,  «για να κλείσει κατά συνέπεια η προϊστορία της ανθρώπινης κοινωνίας» [11].

«Προς τι ο άνθρωπος; Προς τι ο άνθρωπος;» [12]

Θαρρείς πως το ερώτημα που βάζει ο Γκέοργκ Μπύχνερ στον «Βόυτσεκ» δονεί κάθε λέξη, κάθε σιωπή και φράση του κείμενου του Χάινερ Μύλλερ. Αλλά, όπως ο πρόγονός του, ο Μύλλερ θέτει ένα ακόμα εναγώνιο ερώτημα: Προς τι το θέατρο; 

Πιστεύω ότι ο Μύλλερ, ακολουθώντας το ιστορικό νήμα που ανοίγει ο Γκέοργκ Μπύχνερ με τον «Βόυτσεκ», μελετά τις δυνατότητες αλληλεπίδρασης πολιτικής και θέατρου στον χωρόχρονο της θεατρικής σκηνής. Εδώ πρέπει να αντιληφθούμε την πολιτική ως την εναγώνια πρακτική και θεωρητική πάλη των ανθρώπων να αυτοκυβερνηθούν και ως θέατρο, την τέχνη που ξεκινά από μια συλλογικότητα ανθρώπων, προσπαθώντας να διερευνήσουν με τη φωνή και το σώμα, με την ψυχή και το πνεύμα, το βασικό ερώτημα: Προς τι ο άνθρωπος;

Αντί επιλόγου, σημειώσεις πρόβας.

Στον Χάινερ Μύλλερ δίχτυ προστασίας δεν υπάρχει. Κάτω απ’ τα πόδια μας αντικρύζουμε το Χάος. Το Χάος του υλικού και της ίδιας της ύπαρξής μας. Είμαστε εκτεθειμένοι απέναντι στο άγνωστο. Δύσκολα μπορεί μια μέθοδος ή μια θεωρία να μας προστατέψει οριστικά. Αντικρύζουμε το Χάος ανοίγοντας την πόρτα ενός λαβυρίνθου. Ο λαβύρινθος ορίζει τη μέθοδο, η προσπάθεια ν’ ανοίξεις δρόμους, να βρεις τον δρόμο, να ξε-φοβηθείς το βίωμα του Χάους, το διαρκές αίσθημα έλλειψης εξόδου απ’ τον λαβύρινθο, τη διαρκή αδυναμία οριστικής απάντησης στο ερώτημα «Προς τι ο άνθρωπος;».

Στην «Αποστολή» έχουμε μια ριζική σύγκρουση μεταξύ Ύπαρξης και Ιστορίας. Η Ιστορία ξεσκίζεται σε πολλά κομμάτια για να προβάλλει ο αγωνιώδης πυρήνας της – ρίζα όλων των εξεγέρσεων. Αλλά και η ύπαρξη ξεσκίζεται σε πολλά κομμάτια για να προβάλλει ο δικός της ανδρόγυνος και αγωνιώδης πυρήνας της εξέγερσης.

Στον Μύλλερ άνθρωπος-και-Ιστορία βρίσκονται εκτός ορίων. Τα κατεστημένα όρια και θέσφατα γκρεμίζονται ή καλύτερα, ρευστοποιούνται, βγαίνουν εκτός εαυτού.

Αυτό ακριβώς το «εκτός εαυτού» μας ενδιαφέρει. Ο τρόπος που η ζωική ενέργεια διαβρώνει χώρους-και-χρόνους, πρόσωπα-και-πράγματα, ανθρώπους-και-Ιστορία, αψηφώντας όλους τους κινδύνους, σπάζοντας όλες τις κρούστες κανονικότητας. Το εξεγερσιακό πρόταγμα στην «Αποστολή» αγκαλιάζει νεκρούς και ζωντανούς, Φύση και Πόλη, Άνθρωπο και Ιστορία. Σ’ αυτή την εξέγερση βρίσκεται το κέντρο της έρευνάς μας, μέσα απ’ αυτή την εξέγερση μπορεί να καρποφορήσει ο σπόρος του θεάτρου που ονειρευόμαστε [13].

Βιβλιογραφία:

Beckett, Samuel:

Endgame, Τhe Complete Dramatic Works, ed. Faber & Faber, London, 1990

L’ innommable, edition de Minuit, Paris, 1953.

Καμύ, Αλμπέρ:

Οι Δίκαιοι, μετάφραση Σάββας Στρούμπος, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα, 2013.

Μαρξ, Καρλ:

Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας, εκδόσεις Εργατική Πάλη, Αθήνα, 2009.

Μπύχνερ, Γκέοργκ:

Βόυτσεκ, μετάφραση Ιωάννα Μεϊτάνη, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα, 2013.

Μύλλερ, Χάινερ:

Δύστηνος Άγγελος, μετάφραση Ελένη Βαροπούλου, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα, 2001.

Τερζάκης, Φώτης:

«Σκέψεις πάνω στην απαισιόδοξη ανθρωπολογία», περιοδικό Πανοπτικόν, τ.19, Σεπτέμβριος 2014.

Παραπομπές :

---

[1]
                        Το παρόν κείμενο γράφεται με αφορμή τις πρόβες της Ομάδας Σημείο Μηδέν πάνω στην «Αποστολή» του Χάινερ Μύλλερ. Το έργο παρουσιάστηκε στο Θέατρο Άττις – Νέος Χώρος την άνοιξη του 2016.

[2]
                        «Τελείωσε, έχει τελειώσει, έχει σχεδόν τελειώσει, πρέπει να έχει σχεδόν τελειώσει» Η μετάφραση δική μου. Samuel Beckett “Endgame”, The Complete Dramatic Works, ed. Faber and Faber, London, 1990.
 

[3]
                        «Πρέπει να συνεχίσω, δεν μπορώ να συνεχίσω, θα συνεχίσω» ΜτΣSamuel Beckett, “L’ innommable”, ed De Minuit, 1953
 

[4]
                        Χάινερ Μύλλερ «Μηχανή Άμλετ», στη συλλογή ΔΥΣΤΗΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ, σελ. 31, μτφ. Ελένη Βαροπούλου, εκδ. Άγρα, Αθήνα, 2001.

[5]
                        «Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣΚΑ ΘΑΝΑΤΟΥ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣΚΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ», Χάινερ Μύλλερ «Η Αποστολή», στη συλλογή ΔΥΣΤΗΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ, σελ. 49, μτφ. Ελένη Βαροπούλου, εκδ. Άγρα, Αθήνα, 2001.

[6]
                         Αλμπέρ Καμύ «Οι Δίκαιοι», σελ. 42, μτφ. Σάββας Στρούμπος, εκδ. Νεφέλη, 2011

[7]
                        Χάινερ Μύλλερ «Η Αποστολή», σελ. 68, μτφ. Ελένη Βαροπούλου, εκδ. Άγρα, Αθήνα, 2001.
 

[8]
                        Φώτης Τερζάκης «Σκέψεις πάνω στην απαισιόδοξη ανθρωπολογία», σελ. 54, περιοδικό Πανοπτικόν, τ.19, Σεπτέμβριος 2014.

[9]
                        DIA.MAT: Από το dialectical materialism (διαλεκτικός υλισμός). Εργαλειακή κωδικοποίηση της μαρξιστικής φιλοσοφίας από τη σταλινική γραφειοκρατία. 

[10]
                        Χάινερ Μύλλερ «Η Αποστολή», σελ. 67-68, μτφ. Ελένη Βαροπούλου, εκδ. Άγρα, Αθήνα, 2001.
 

[11]
                        Καρλ Μαρξ, «Η κριτική της Πολιτικής Οικονομίας», σελ. 17, εκδόσεις «Εργατική Πάλη», Αθήνα 2009.
 

[12]
                        Γκέοργκ Μπύχνερ, «Βόυτσεκ», σελ. 49, μτφ. Ιωάννα Μεϊτάνη,εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα, 2013.

[13]
                        Σημειώσεις πρόβας 9/1/2016.

Στη φυλακή, εγώ θα ζωγραφίζω παράθυρα

«Τα όνειρα, όχι, δεν είν’ άκυρα               
ίσα-ίσα είν’ εκείνα που τραγικά ακυρώνουν     
(εξάπτοντας) την πραγματικότητα»,  

  

έγραφε ο Ν. Καρούζος [1], αποτυπώνοντας αυτό που ο Βάλτερ Μπένγιαμιν είπε με άλλο τρόπο: η ελπίδα είναι η ίδιοι οι απελπισμένοι. 

Η μετατροπή του Όχι σε Ναι στο δημοψήφισμα ένα χρόνο πριν και οι συνέπειες που προκάλεσε αυτή η στρέβλωση, συμπαρέσυρε ένα μεγάλο κομμάτι του κινήματος στην πολιτική της απελπισίας. Η προδοσία της ελπίδας από την «πρώτη φορά αριστερά», όπως θα μείνει στην ιστορία, προκάλεσε διάλυση και κατακερματισμό στο κίνημα, πρακτικές αμυντικής στάσης και αντιδραστικής πράξης, εσωστρεφούς συντήρησης και στείρου κινηματισμού ή/και ακτιβισμού.

Αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, κοινωνικά ιατρεία, λαϊκές συνελεύσεις κ.α. προέκυψαν σαν το νερό που αναβλύζει από την πηγή, όπου πηγή είναι η κρίση του καπιταλισμού που βιώνουμε. Αποτέλεσαν τόπο όπου συγκεντρώνονται, αναπτύσσονται και συντονίζονται ενέργειες που αποσκοπούν στην επανασυλλογικοποίηση της ζωής μας, ενάντια στην εξατομίκευση. Σ’ αυτούς τους τόπους, η αλληλεγγύη «οργανώνεται» και οργανώνει, θέτει ζήτημα εξουσίας και επαναπροσδιορισμού των ενεργειών που επιδρούν σε όλες τις δραστηριότητες της ζωής μας.

Η αυτοοργάνωση ως μέσο και όχι ως αυτοσκοπός, ο επαναπροσδιορισμός των ενεργειών που επιδρούν σε όλες τις δραστηριότητες της ζωής και όχι σε όσα επιμέρους μπορούμε και το ζήτημα εξουσίας της εργατικής τάξης για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αποτελούσαν την προμετωπίδα στους αγώνες που δόθηκαν από το 2010 -’11, που δημιουργήθηκαν αυτά τα εγχειρήματα, μέχρι πρότινος.            

Πλέον, η διάχυση της πολιτικής της απελπισίας είναι έκδηλη και αποτυπώνεται στον λόγο που αρθρώνεται, στις μειούμενες δράσεις αλλά και στις αντιδραστικές τάσεις και πράξεις που αποτελούν βούτυρο στο ψωμί των εξουσιαστών της ζωής μας, ασφάλειας, κράτους και αφεντικών αλλά και των φασιστών. Η αλλαγή πλεύσης προς μια αντίσταση όσο μαχητική κι αν είναι, δεν παύει να καταδεικνύει την αναδίπλωση στα μετόπισθεν. «Χωρίς το Αδύνατο δεν υπάρχει δυνατότητα. Ούτε και ανακάλυψη της υπέρβασης του Αδύνατου»[2]

Στο Βόλο, τμήματα του α/α χώρου πέρα από τις ολοένα και μειούμενες δράσεις και την περαιτέρω βαθύτερη απεμπόληση της πολιτικής έχουν, ήδη από τον Ιούλιο του ’15 και μετά, αρχίσει μία φανερή και ολομέτωπη άρνηση να δεχτούν ότι η αριστερά, με την ευρεία της έννοια, είναι ζωντανό κομμάτι του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Αυτά τα τμήματα – μη αντιλαμβανόμενα τις διαλεκτικές σχέσεις που συγκροτούν την κοινωνία – δείχνουν ένα απεχθές πρόσωπο, προσπαθώντας να αναλάβουν ρόλο «σωτήρα», ανάγοντας τον ακτιβισμό στον οποίο αρέσκονται σε στείρο ακτιβισμό, θέτοντας την αυτοοργάνωση ως σκοπό και όχι ως μέσο για την κοινωνική απελευθέρωση. Ακόμη χειρότερα, προχωρούν σε δράσεις που στοχεύουν, όχι το κράτος και τα όργανά του, αλλά την αριστερά και τις οργανώσεις της. Συνθηματολογία, εχθρικές ανακοινώσεις που συνδυάζονται με προφορικό λόγο σε κάθε ευκαιρία και απειλές εναντίον αριστερών, δείχνουν ότι η μη κατανόηση των όσων οδηγούν στις επαναλαμβανόμενες κρίσεις του καπιταλισμού, στην επιβολή μνημονίων, στο ρεφορμισμό και την ταξική συνεργασία καθώς και στη λογική των ίσων αποστάσεων δεν αφορούν όλη την αριστερά. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η επαναστατική κομμουνιστική αριστερά βρίσκεται ακόμη στις επάλξεις του αγώνα παλεύοντας για το ενιαίο μέτωπο, που δυστυχώς ο ίδιος ο α/α χώρος απορρίπτει μετά βδελυγμίας.

Αντιστέκομαι σημαίνει πράττω αμυνόμενος, υπαναχωρώντας σε μια επιβεβλημένη ανθεκτικότητα λόγω ματαίωσης των προσδοκιών μου, λόγω μιας προδομένης ελπίδας. Επαναστατώ σημαίνει επιλέγω την επιλογή με αιχμή την απόφαση. Η απεμπόληση του Αδύνατου – της Επανάστασης – αποτελεί αίτιο και αποτέλεσμα της εσωστρέφειας και του αυτοπεριορισμού «στο δικό μας μαγαζί». Αυτή η λογική της συντήρησης ή και της κατάψυξης δεν αποτελεί προσωρινή ανασύνταξη αλλά παραίτηση.

«…Οι θεωρητικοί που δε ζουν μια εξεγερτική ζωή δε λένε τίποτα που ν’ αξίζει να λεχθεί και οι ακτιβιστές που αρνούνται να σκεφτούν κριτικά δεν πράττουν τίποτα που ν’ αξίζει να γίνει. Ριζοσπαστική θεωρία είναι η σκέψη που ολοκληρώνεται μέσα σε μια εξεγερτική ζωή και μαθαίνει να εκφράζεται με ακρίβεια αλλά και ρευστότητα.    
Όταν αναπτυχθεί κόβει σαν καλοακονισμένο μαχαίρι».[3]

Παραπομπές

[1] «Το στήθος είναι κάτι που εκτείνεται», Ν. Καρούζος, Δυνατότητες και χρήση της ομιλίας, 1970

[2] Ηomo Poeticus, Σ. Μιχαήλ, Άγρα, 2006

[3] Αντάρτισσες, ένοπλες γυναίκες ενάντια στο φασισμό (1936-1949)

της Νάνσυ Λάμπρου

Μέλους του ΕΕΚ // ΚΟ Μαγνησίας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ DIP(ΤΟΥΡΚΙΑ): Ο 'ΑΝΑΙΜΑΚΤΟΣ' ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΑΙΜΑ!

Ανακοίνωση του DIP
(Eπαναστατικό Eργατικό Kόμμα – Tουρκία)
Ο αναίμακτος εμφύλιος πόλεμος της μπουρζουαζίας είναι ποτισμένος στο αίμα!

http://www.eek.gr/index.php/announcements/4363-anakoinosi-tou-dip-tourkia-o-anaimaktos-emfylios-polemos-tis-bourzouazias-einai-potismenos-sto-aima

Όχι στο στρατιωτικό πραξικόπημα!
Ούτε ίχνος υποστήριξης στον Ερντογάν και στο AKP!
Η λύση είναι να αντικατασταθεί αυτή η μάχη με ταξική πάλη!

Αυτό που συνέβη στην Τουρκία το βράδυ της 15ης Ιουλίου, βρίσκεται σε μια φάση που είναι αδύνατο να λεχθούν οι αιτίες και τ’ αποτελέσματα. Είναι ανεύθυνο και το να περιμένουμε προοδευτικά αποτελέσματα από ένα πραξικόπημα με άγνωστους πρωταγωνιστές όσο και το να καλέσουμε τις μάζες στο δρόμους με το AKP και τον Ερντογάν, όταν δε διαθέτουμε τις απαραίτητες πληροφορίες για τη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.

Τα τελευταία 13 χρόνια, η Τουρκία βιώνει έναν αναίμακτο εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των φιλοδυτικών-κοσμικών και των θρησκευτικών ισλαμικών φραξιών της αστικής τάξης. Αυτός ο εμφύλιος πόλεμος μερικές φορές αναζωπυρώνεται και μερικές φορές υφέρπει λόγω άλλων αντιφάσεων. Αλλά το βράδυ της 15ης προς 16 Ιουλίου ο πόλεμος αυτός εξερράγη σκληρότατα και πήρε μια αιματηρή μορφή. Και οι δύο φράξιες είναι εχθροί της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων. Η μόνη διαφορά μεταξύ τους είναι ότι, ενώ οι πραξικοπηματίες θα καταστρέψουν αμέσως όλες τις ελευθερίες της εργατικής τάξης, η φράξια του Ερντογάν-ΑΚΡ θα χρειαστεί να διανύσει μεγαλύτερο δρόμο, για να συντρίψει ολοκληρωτικά αυτές τις ελευθερίες.

Η δήλωση του ΝΑΤΟ, ότι θα πρέπει να διατηρηθεί η συνταγματική τάξη, είναι μέγιστη υποκρισία. Η εκτελεστική εξουσία είχε γίνει αντικείμενο σφετερισμού. Η δικαστική εξουσία είχε γίνει ο δήμιος της εκτελεστικής εξουσίας. Ο τύπος είχε σιγήσει. Η συμμετοχή σε συνδικαλιστικές οργανώσεις είναι υπό συνεχή επίθεση. Οι απεργίες είναι de facto παράνομες και μπορούν να γίνουν μόνο παράνομα. Το δικαίωμα στη διαδήλωση πρακτικά έχει σχεδόν καταστροφεί.

Θα πρέπει να δημιουργήσουμε τις καλύτερες συνθήκες ώστε η εργατική τάξη να μπορεί να λύσει τα προβλήματα της Τουρκίας με τη χρήση των εναπομεινασών ελευθεριών. Θα αγωνιστούμε ενάντια στις προσπάθειες για τον περιορισμό των δικαιωμάτων και ελευθεριών των εργατικής τάξης, δείχνοντας αυτό που συνέβη ως δικαιολογία, άσχετα με το από ποιον προέρχεται και με ποια μορφή.

Ο μεγάλος αριθμός ανθρώπων που σκοτώθηκαν από τα πυρά, καθώς και εκείνοι που λιντσαρίστηκαν, καταδεικνύουν ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα φάση στη Συριοποίηση της Τουρκίας. Η μόνη ικανή δύναμη να εμποδίσει την Τουρκία από τη Συριοποίηση, εξακολουθεί να είναι η εργατική τάξη. Είμαστε μάρτυρες της ύψιστης σημασίας που έχει η ισχυροποίηση των ανεξάρτητων οργανώσεων της εργατικής τάξης, ώστε η εργατική τάξη να μπορεί να παρέμβει στην πολιτική.

Εξαιτίας αυτών των λόγων, είμαστε ενάντια στο πραξικόπημα. Δε δίνουμε την παραμικρή πολιτική υποστήριξη προς τον Ερντογάν ή το AKP. Δηλώνουμε ότι αυτοί που το κάνουν θα είναι υπόλογοι στην κρίση της ιστορίας.

Ζήτω η ελευθερία! Ζήτω η ταξική πάλη! Ζήτω η εργατική εξουσία!

16-7-2016

The bloodless civil war of the bourgeoisie soaked in blood!

July 16, 2016

http://redmed.org/article/bloodless-civil-war-bourgeoisie-soaked-blood

No to the military coup d’état!

Not a shred of support to Erdogan and the AKP!

The solution is to replace this fight with class struggle!

What happened in Turkey on the night of July 15, is in a phase where it is impossible to tell neither reasons nor results. It is irresponsible both to expect progressive results from a coup with unknown authors or to call the masses to streets with the AKP and Erdogan, when we lack the necessary information for the concrete analysis of the concrete situation.

For the last 13 years, Turkey is experiencing a bloodless civil war between the pro-western-secular and sectarian-Islamist fractions of the bourgeoisie. This civil war is sometimes waging fiercer and sometimes falling behind other contradictions. But on night of 15-16 July, this war exploded at its hardest and took a bloody form. Both fractions are enemies of the working class and the oppressed. Only difference between them is that while the putschists would immediately destroy all the freedoms of working class, Erdogan-AKP fraction needs to come a longer way to totally crush these liberties.

The declaration of the NATO which says that the constitutional order should be preserved is the utmost hypocrisy. The executive power had been usurped. The jurisdiction had become the hitman of the executive power. The press had been silenced. Trade union membership is under a constant attack. The strikes are de facto illegal and can only be done illegally. The right to demonstrate is about to practically destroyed.

We should create the best conditions that working class can solve the problems of Turkey by using the residual freedoms. We will fight against the attempts to limit the rights and freedoms of working class by showing what happened as an excuse, no matter coming from whom and in which form.

The numerous people killed by the fire opened on them as well as the ones lynched illustrates that we have entered to a new phase in the Syrinisation of Turkey. Only force capable to prevent Turkey from Syrianisation is still working class. We are witnessing the utmost importance of the fortifying the independent organisations of the working class so that the working class can intervene in politics.

Because of these reasons we are against the coup d’état. We are not giving the slightest political support to Erdogan or the AKP. We declare that ones who do so will be liable to the judgement of history.

Long live freedom! Long live class struggle! Long live workers' power!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΕΕΚ-Τροτσκιστές ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ Ν.ΚΑΝΕΛΛΗ-Δ.ΛΙΒΟΓΙΑΝΝΗ

Οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί για όλους (πλην των ειδώλων τους στον καθρέφτη), του πρώην δημάρχου Βόλου Α.Μπέου και των περισσοτέρων συνεργατών του, καθώς και οι ύβρεις και οι απειλές κατά όλων όσων διαφωνούν με τον αυταρχισμό της είναι βασικό στοιχείο της σημερινής δημοτικής αρχής Βόλου.

Η ομάδα Μπέου με το λαϊκισμό της υποκουλτούρας εξαπατώντας τη λαϊκή ψήφο, στηριζόμενη πολιτικά στη ΝΔ του Σαμαρά και σε  ακροδεξιές εθνικιστικές πτέρυγες, χρησιμοποιώντας ένα άκρατο φασίζοντα πολιτικό λόγο, αποτελεί ότι απεχθέστερο έχει κυβερνήσει τοπικά αυτή τη πόλη.

Η σημερινή δημοτική αρχή, δια των εκπροσώπων της, επιτίθεται σε όσους κι όσες συζητούν, προτείνουν, παλεύουν και αγωνίζονται για όλα όσα μας έχουν κλέψει χρόνια ολόκληρα.

Καταγγέλουμε την φραστική επίθεση με απεχθέστατους χαρακτηρισμούς, συκοφάντηση και άμεσες απειλές του πρώην αντιδήμαρχου Δ.Λιβογιάννη στον ανεξάρτητο δημοτικό σύμβουλο Νίκο Κανελλή και δηλώνουμε ότι αν η δημοτική αρχή επιτίθεται σε έναν αριστερό αγωνιστή επιτίθεται σε όλη την αριστερά συνολικά και ότι η απάντηση σε κάθε τέτοιο επεισόδιο θα είναι άμεση και συλλογική.

Η συμπεριφορά του δημοτικού συμβούλου Λιβογιάννη δεν αποτελεί προσωπικό τρόπο έκφρασης αλλά μια συνειδητή πολιτική επιλογή του περίγυρου του Α.Μπέου.

Η επιχείρηση παγίωσης ενός αυταρχικού και προσωποκεντρικού καθεστώτος στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με τον εν αργία δήμαρχο να εφαρμόζει την αρχή τού «αποφασίζω και διατάζω» δεν θα μας βρει αμέτοχους.

Ενάντια στον αυταρχισμό και τις φασίζουσες πρακτικές απαντάμε συλλογικά, ενωμένα και αποφασισμένα.

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΕΕΚ-Τροτσκιστές)

Βόλος 04/07/2016

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΥΠ. ΕΡΓΑΣΙΑΣ! ΝΑ ΑΦΕΘΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΟΙ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ! ΝΙΚΗ ΣΤΗ ΒΙΟΜΕ! ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ!

Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα καταγγέλλει την επίθεση των ΜΑΤ, ενάντια στους εργάτες της ΒΙΟΜΕ και του Ρομπέν, όπως και των αλληλέγγυων που βρέθηκαν μαζί τους, σήμερα το πρωί μπροστά στο Υπ. Εργασίας. Οι εργάτες των αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων βρίσκονται στην Αθήνα για να δηλώσουν πως όχι μόνο η ΒΙΟΜΕ δε θα μπει σε οποιαδήποτε διαδικασία πλειστηριασμού, αλλά κυρίως πως τα εργοστάσια ανήκουν στους εργάτες!

Η κατάπτυστη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, χτύπησε τους συγκεντρωμένους όταν επιχείρησαν να στήσουν τις σκηνές τους έξω από το Υπουργείο. Φαίνεται πως οι μνήμες από τον ηρωικό αγώνα των καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ, είναι νωπές. Καμιά κυβέρνηση παραδομένη και συνένοχη στους δανειστές και τα μνημόνια, δε θα σταματήσει να φοβάται τη δυνατότητα της εργατικής τάξης να δημιουργεί τα δικά της Κέντρα Αγώνα.

Ο φόβος βρίσκεται στην κυβέρνηση! Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι δεν έχουν να διαχειριστούν καμιά ήττα, αλλά να οργανώσουν τη νίκη τους. Με τη διεύρυνση του αγώνα, σε ένα Ενιαίο Μέτωπο στη δράση, για να πάρουμε τους κλάδους παραγωγής και την οργάνωση της κοινωνίας στα χέρια μας. Με τη δική μας εξουσία, για την κατάργηση κάθε εξουσίας!

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΥΠ. ΕΡΓΑΣΙΑΣ! 

ΝΑ ΑΦΕΘΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΟΙ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ!

ΝΙΚΗ ΣΤΗ ΒΙΟΜΕ! ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ!

1/7/16

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

10ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Βόλου

Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα συνδιοργανώνει - συμμετέχει και καλεί στο 10ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Βόλου. Στη παραλία τη Παρασκευή 24 και το Σάββατο 25 Ιουνίου

Το πρόγραμμα των δύο ημερών:

Παρασκευή 24 Ιούνη 2016
7.00μμ–9.00μμ	Παιδότοπος	Χώρος δημιουργικής απασχόλησης παιδιών με μουσικοκινητική, θεατρικό παιγνίδι, προβολές και δραστηριότητες, με υποστήριξη από φοιτητές και φοιτήτριες των Παιδαγωγικών Τμημάτων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
7.00μμ	Συζήτηση	Θέμα	Με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ζούμε και παλεύουμε μαζί
		Ομιλητές	Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου, Κοινωνικά Ιατρεία Αλληλεγγύης Ιλίου και Κάτω Πατησίων Γεωργία Σπυροπούλου, δικηγόρος, Διεθνής Αμνηστία μέλος κατάληψης στέγης μεταναστών/τριών Ορφανοτροφείο (Θεσσαλονίκη) Σύρος πρόσφυγας
		Συντονιστής	Νίκος Κανελλής, Αντιφασιστική Κίνηση Μαγνησίας
9.00μμ	Ντοκιμαντέρ	«Η εικόνα ως διδαχή για έμπνευση και δημιουργία» Ολιγόλεπτα ντοκιμαντέρ για το προσφυγικό/μεταναστευτικό, τον αντιφασισμό, τον ρατσισμό και την αλληλεγγύη.
9.45μμ	Χορευτικό	Μικρά προσφυγόπουλα από τη Συρία σε παραδοσιακούς χορούς
10.00μμ	Συναυλία	Eager		rock
		Renovatio		μεταναστευτικό: hip hop
		Θραξ Πανκς		παραδοσιακή θρακιώτικη μουσική σε punk ρυθμούς
Σάββατο 25 Ιούνη 2016
7.00μμ–9.00μμ	Παιδότοπος	Χώρος δημιουργικής απασχόλησης παιδιών με μουσικοκινητική, θεατρικό παιγνίδι, προβολές και δραστηριότητες, με υποστήριξη από φοιτητές και φοιτήτριες των Παιδαγωγικών Τμημάτων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
7.00μμ	Συζήτηση	Θέμα	Ελλάδα, Ευρώπη και κίνημα
		Ομιλητές	Ανδρέας Παγιάτσος, Επιτροπή για μια Εργατική Διεθνή-CWI Νίκος Πελεκούδας, Γραμματέας ΔΣ Σωματείου Εργαζομένων Ειδικής Αγωγής (ΣΕΜΙΣΕΑ) Γιάννης Χατζηγιάννης, μέλος του Καραβανιού Αγώνα και Αλληλεγγύης
		Συντονίστρια	Μαριάνθη Κυπρίδου, Αντιφασιστική Κίνηση Μαγνησίας
9.00μμ	Θεατρικό	«Ω! τι κόσμος μπαμπά!» κοινωνική σάτιρα, 30’ Συγγραφέας: Κώστας Μουρσελάς Παράσταση από θεατρική ομάδα με συμμετοχή ΑμεΑ Προλογίζει: Αλίκη Κουκουμβρή
10.00μμ	Συναυλία	Blue Chord			μαθητικό: rock, blues, grunge, funk
		Stoned Spirit			stoner-metal
		Folk n’ Roll			ethnic, ska, balkan
		Ρεμπέτικη Κομπανία			ρεμπέτικο τραγούδι

Και τις 2 μέρες θα υπάρχουν:

·         κεντρικά περίπτερα με φωτογραφίες και οπτικοακουστικό υλικό για τις θεματικές:

Προσφυγικό/μεταναστευτικό, Αντιφασισμός, Διεθνιστική αλληλεγγύη, Αντιπολεμικό, Δομές αυτοοργάνωσης, Περιβάλλον.

·         κουζίνα με γεύσεις από Ελλάδα και Παλαιστίνη & μπαρ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΩΝ ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΝ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ

Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα απορρίπτει πλήρως την ενδοκινηματική βία που έχει σκοπό να λύσει τις ιδεολογικές διαφορές εντός του κινήματος με πρακτικές διάλυσης πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων της αριστεράς αλλά και οποιασδήποτε οργάνωσης του αντιεξουσιαστικού χώρου ή πολιτικών κινηματικών συλλογικοτήτων που αγωνίζονται ενάντια στη καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Η  νεοσύστατη ομάδα «Αντιεξουσιαστική Κατάληψη Ρήξης για την Διάχυση της Ανομίας», μια νέα κατάληψη στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στην απόπειρα διάλυσης του φεστιβάλ στο Βόλο των ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΝ που οργανώνεται από το ΝΑΡ και τη νΚΑ έχει εκθέσει ανεπανόρθωτα τον εαυτό της όχι μόνο εξαιτίας της συγκεκριμένης ενέργειας αλλά κυρίως γιατί η σαθρή πολιτική της επιχειρηματολογία στο πως ορίζεται ο δημόσιος χώρος (τον οποίο επιχείρησε υποτίθεται να απελευθερώσει) αποτελεί κίνδυνο για όλες τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων και χώρων από το εργατικό και νεολαιϊστικο κίνημα.

Ιδεολογικά, η πρακτική της ομάδας δεν βρίσκεται στη διάχυση της ανομίας όπως ισχυρίζεται αλλά στη διάχυση της πολιτικής σύγχυσης που έσπειρε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η αδυναμία ερμηνείας των φαινομένων της καπιταλιστικής κρίσης εξαιτίας της αφαίρεσης ταξικών κριτηρίων στην ανάλυση, οδηγεί αναπόφευκτα σε πρακτικές ξένες προς το εργατικό κίνημα.

Κοινωνικά, οι πρακτικές της ομάδας αντανακλούν τη γιγαντιαία πίεση που ασκείται από τα μικροαστικά στρώματα που συνθλίβονται από τη καπιταλιστική κρίση  και τοποθετούνται στη μέση των κύριων πολωμένων λόγω της κρίσης ταξικών στρατοπέδων.

Οι μικροαστοί στήριζαν για δεκαετίες τους πασοκοδεξιούς αλλά αντιλήφθηκαν τους κινδύνους των πρώτων μνημονίων και εγκατέλειψαν μαζικά τα κόμματα της άρχουσας τάξης. Έλπιζαν στη διατήρηση της κοινωνικής τους θέσης στηρίζοντας το ρεφορμιστικό ΣΥΡΙΖΑ που θεώρησαν ότι είναι μια λύση προς τα αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως πρόδωσε τις προσδοκίες τους κι αυτοί ξεσηκώθηκαν στις αρχές του χρόνου με μεγάλες απεργίες και κινητοποιήσεις. Το να θέλουν να κτυπούν δεξιά και αριστερά δεν είναι ανεξήγητο πολιτικά αλλά είναι απολύτως ανεπαρκές για να βρεθεί μια λύση στη κοινωνική καταστροφή.

Τη στιγμή που η Ευρώπη συνταράσσεται από ένα νέο κύμα απεργιακού ξεσηκωμού στη Γαλλία, η Ευρώπη αυτοδιαλύεται και το χρηματιστικό κεφάλαιο ποντάρει στους εθνικιστές οργανώνοντας μαζώξεις στις Άλπεις, η κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ενέταξε ήδη σε ένα νέο υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων ολόκληρη τη δημόσια περιουσία, η νεοσύστατη ομάδα όχι μόνο δεν έχει προσδιορίσει τον ταξικό της εχθρό αλλά προτείνει σε ολόκληρο το εργατικό και νεολαιϊστικο κίνημα, ο αγώνας που ξεκίνησε με την εξέγερση του 2008 να μείνει στη μέση της διαδρομής για τη κοινωνική χειραφέτηση κι απελευθέρωση.

Η τύχη της ομάδας δεν θα κριθεί από τα πολιτικά και οργανωτικά μέτρα που οφείλει να λάβει η αριστερά για την αυτοπροστασία της από πρακτικές διάλυσης των δραστηριοτήτων της. Θα κριθεί, όπως και η τύχη όλων μας, από τη κατεύθυνση που λάβει η ταξική πάλη την επόμενη περίοδο στη χώρα μας καθώς οι συνέπειες του 3^ου Μνημονίου έχουν αρχίσει να εμφανίζονται και κυρίως, αν ενάντια στην πολιτική της απελπισίας που διακατέχει ένα τμήμα του κινήματος (που οδηγεί σε ανάλογες πρακτικές), θα υπάρξει μια εναλλακτική επαναστατική λύση για το λαό που υποφέρει.

18/6/2016

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ