ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ, η εισήγηση του Σάββα Μιχαήλ στην εκδήλωση της Νομικής.

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973: ΕΞΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΗΣ ΣΙΑ / ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2011:ΕΞΩ ΟΙ ΕΓΚΑΘΕΤΟΙ ΤΗΣ ΕΕ!

ΚΑΤΩ Η ΓΑΛΑΖΟΠΡΑΣΙΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΤΑ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΗ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ ΤΗΣ

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

38 χρόνια από την αιματοβαμμένη εξέγερση του Νοέμβρη η εργατική τάξη και όλος ο εργαζόμενος λαός πρέπει να βαδίσουν στο δρόμο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και να δώσουν χωρίς καθυστέρηση μια εργατική επαναστατική απάντηση στην καπιταλιστική χρεοκοπία και την αναπτυσσόμενη κρίση αστικής εξουσίας. Το αίσχος της νέας κυβέρνησης- μιας κυβέρνησης αδύναμης και επικίνδυνης- με τον αρχιτραπεζίτη επικεφαλής και τους λαομίσητους γαλαζοπράσινους υπουργούς αποκτά το πιο φαιό του συμπλήρωμα στα φασιστοειδή. Να φύγουν όλοι! Εξεγερθείτε και ανατρέψτε τους δολοφόνους των εξεγερμένων και σε όσους τους διόρισαν!  

Η ελληνική αστική δημοκρατία, που εγκαθιδρύθηκε κλέβοντας τη νίκη από τους φοιτητές και τους εργάτες, είναι σε πρωτοφανή πολιτική και οικονομική χρεοκοπία. Η λαϊκή κατακραυγή και οι σεισμοί μιας χωρίς προηγούμενο παγκόσμιας καπιταλιστικής χρεοκοπίας έχουν σπρώξει και τον εγχώριο καπιταλισμό στην κρίση εξουσίας.     

Η παραίτηση της Κυβέρνησης Παπανδρέου  και η πραξικοπηματική αντικατάστασή της από την κυβέρνηση «εθνικής ενότητας»-μιας κυβέρνησης εγκάθετων των ευρωπαίων και ντόπιων καπιταλιστών- οφείλεται στο πολιτικό αδιέξοδο  που προκάλεσε η ανεξέλεγκτη δράση εκατοντάδων χιλιάδων εργατών της 19^ης και 20^ης Οκτώβρη και ο λαϊκός ξεσηκωμός της 28^ης Οκτωβρίου που ακύρωσε για πρώτη φορά μεταπολεμικά τη στρατιωτική παρέλαση  εκδιώκοντας κακήν κακώς τους επίσημους λωποδύτες του λαού.

38 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου η χώρα βρίσκεται σε προεπαναστατική κατάσταση και όλες οι θύελλες της ιστορίας σπέρνουν τους εφιάλτες στους καταπιεστές και την ελπίδα στους καταπιεσμένους. 

Το Πολυτεχνείο του 1973, ήταν μέρος μιας παγκόσμιας επαναστατικής διαδικασίας που πυροδοτήθηκε από τον πρώτο κλονισμό της μεταπολεμικής άνθησης και το τέλος της Kεϋνσιανής οικονομικής στρατηγικής. Ήταν αναπόσπαστο μέρος της πυρκαγιάς  που άναψε τον Mάη του 68 στη Γαλλία, την Άνοιξη της Πράγας, την εξέγερση της νεολαίας στο Mεξικό και τα αμερικανικά πανεπιστήμια, το Κορντομπάσο στην Αργεντινή, τα αντάρτικα στη Λατινική Αμερική την έφοδο προς την νίκη των Βιετκόνγκ, το ιταλικό φθινόπωρο. Mια νέα γενιά βγήκε στο προσκήνιο της Iστορίας και εξεγέρθηκε ενάντια στη χούντα παίρνοντας εκδίκηση για την ήττα της προδομένης από τους σταλινικούς στον Λίβανο, την Καζέρτα, την Βάρκιζα  και την Γιάλτα ανολοκλήρωτης επανάστασης του 1941-1949.

35 χρόνια μετά, το  Δεκέμβρη του 2008 η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε το 2007 πυροδοτούσε τη μεγαλύτερη λαϊκή εξέγερση από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η κρατική δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου  κινητοποίησε ενάντια στο κράτος των δολοφόνων μια νεολαία με άθλιο παρόν και χωρίς μέλλον,  αποκαλύπτοντας την κρίση εξουσίας του αστικού καθεστώτος. 

Τώρα η ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων και λαού βρίσκεται υπό την δαμόκλειο σπάθη μιας τεράστιας κοινωνικής καταστροφής. Ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης «έκτακτης ανάγκης», «εθνικής ενότητας» και λαϊκής καταστροφής για την εφαρμογή των εντολών κοινωνικού κανιβαλισμού που αποφάσισε η Σύνοδος της ΕΕ στης 26 Οκτώβρη  δεν απομακρύνει την απειλή της  επίσημης χρεοκοπίας. Αντίθετα, τη φέρνει πιο κοντά και την κάνει πιο βαθειά και παρατεταμένη. Για 20, 30 ή και παραπάνω χρόνια οι ζωές μας υποθηκεύονται στους διεθνείς τοκογλύφους και η χώρα καταδικάζεται σε ταπεινωτική επιτροπεία της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας και της ΕΕ. Ούτε αυτά τα μέτρα όμως είναι αρκετά για να λύσουν το πρόβλημα του χρέους που απειλεί, όπως δείχνει κι η ακήρυχτη χρεοκοπία της Ιταλίας, να τινάξει στον αέρα τον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο καπιταλισμό.

Τα φράγματα που επιχείρησαν να βάλουν οι καπιταλιστές από το 2008 και μετά για να συγκρατήσουν τις επαναστατικές πολιτικές συνέπειες της παγκόσμιας κρίσης έχουν σπάσει αφήνοντας τα κράτη, τις οικονομίες και τις τράπεζες στο έλεος της χρεοκοπίας.  Ουσιαστικά οι αποφάσεις της περιβόητης Συνόδου της ΕΕ της  26^ης Οκτώβρη έχουν αποτύχει πριν στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών της.

Από τη Χιλή μέχρι το Ισραήλ και από το Λονδίνο μέχρι τη Νέα Υόρκη και το Όκλαντ η  εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα που καταστρέφονται παλεύουν για τη δική τους διέξοδο από την καπιταλιστική χρεοκοπία ενώ οι επαναστατημένοι λαοί στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική συνεχίζουν να δίνουν τη μάχη ενάντια στην ιμπεριαλιστική και ντόπια αστική αντεπανάσταση. Η ώρα να πληρώσουν τον λογαριασμό η αστική τάξη, μαζί και οι γραφειοκράτες, σταλινικοί και ρεφορμιστές, έχει έρθει. Αφού ευνούχισαν ποδοπάτησαν και σκύλεψαν τους αγώνες και τους πόθους του λαού για Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία αφού στη συνέχεια έκλεψαν τους κόπους  και χτύπησαν τις κοινωνικές κατακτήσεις των εργαζομένων με τα ασφαλιστικά, τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμά τους, τώρα έχουν το θράσος να επιχειρούν να επιβάλλουν νέες πρωτόγνωρες θυσίες για τις επόμενες δεκαετίες. Η καλύτερη τιμή για τους νεκρούς της εξέγερσης  του Πολυτεχνείου  είναι η ενεργητική προετοιμασία για την επαναστατική έκρηξη που έρχεται γοργά.   

Να οργανωθούμε και να παλέψουμε στους δρόμους για ψωμί ενάντια στην φτώχεια, για δουλειά και όχι ανεργία και δουλεία, για Παιδεία ενάντια στον εξευτελισμό και την ιδιωτικοποίηση-διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας εκπαίδευσης, για  Ελευθερία ενάντια στο κράτος-τρομοκράτη και τους τροϊκανούς επιτηρητές του.   

ü  Διαγραφή όλου του χρέους στους διεθνείς τοκογλύφους. Έξω η τρόικα ΔNT/EKT/EE. Aκύρωση όλων των Mνημονίων, μεσοπρόθεσμων, πολυνομοσχέδιων και όπως αλλιώς ονοματίστηκαν.

ü  Εθνικοποίηση των τραπεζών, χωρίς αποζημίωση στους τραπεζίτες, κάτω από εργατικό έλεγχο - ένωση όλων των τραπεζών σε μια κεντρική κρατική τράπεζα που θα εξασφαλίσει την χρηματοδότηση της οικονομίας και τις καταθέσεις μισθωτών και συνταξιούχων και μικροκαταθετών.

ü  Eπανεθνικοποίηση ή εθνικοποίηση όλων των βασικών μονάδων από τις οποίες εξαρτάται η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, σε ενέργεια, μεταφορές, παραγωγή τροφίμων και φαρμάκων.

ü  Aπαγόρευση των απολύσεων - δουλειά για όλους, δουλειά λιγότερη.

ü  Όχι στις περικοπές μισθών και συντάξεων. Aυξήσεις για εξασφάλιση ανθρώπινης και αξιοπρεπούς ζωής.

ü  Δωρεάν και Υψηλού επιπέδου Υγεία και Παιδεία για όλο το λαό

ü  Όχι στα χαράτσια. Kανένας φόρος στους φτωχούς, χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους. Φόροι αυξανόμενης κλίμακας στο κεφάλαιο και στους πλούσιους.

ü  Mοίρασμα της εκκλησιαστικής περιουσίας στα φτωχά λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου. Διαχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος

ü  Nα δημευτεί η περιουσία των λαμόγιων, των διαπλεκόμενων και μιζαδόρων.

38 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείο όλη η δύναμη του εργατικού κινήματος, όλου του εργαζόμενου λαού πρέπει να εκδηλωθεί  στην οργάνωση γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας για την ανατροπή της αδύναμης, απονομιμοποιημένης και επικίνδυνης «κυβέρνησης εθνικής ενότητας». H «εθνική ενότητα» είναι μια παγίδα. Να φύγουν όλοι! Εμπρός για τη συσπείρωση των πιο αδιάλλακτων και ταξικών αγωνιστών εργατών και νεολαίων σε ένα ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ και την 4^η ΔΙΕΘΝΗ που θα ηγηθεί και θα οργανώσει  τη μαζική επαναστατική πάλη για την εξουσία της εργατικής τάξης, τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης και τον ελευθεριακό κομμουνισμό. 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ-ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ                                                                            (ελληνικό τμήμα της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς)

 Για επικοινωνία:eek@ath.forthnet.gr,

http://konservokouti-oen.blogspot.com, www.eek.gr

ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΒΟΛΟΥ: Σε διατεταγμένη υπηρεσία των εργολάβων και των τραπεζιτών

ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΒΟΛΟΥ: Σε διατεταγμένη υπηρεσία των εργολάβων και των τραπεζιτών

Η Επιτροπή Αγώνα Θεσσαλίας «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥΣ» καταγγέλλει την Ασφάλεια Βόλου για τη παρακολούθηση και «αναγνώριση» ενεργών και δραστήριων μελών του κινήματός μας.

Σε δικογραφία που ήδη παραλαμβάνεται από συναγωνιστές της Λάρισας, περιλαμβάνεται και έκθεση ένορκης εξέτασης μάρτυρα αστυνομικού (Οικονόμου Βασίλειος του Νικολάου και της Τριανταφυλλιάς, που υπηρετεί στην ΥΑ Βόλου), ο οποίος στις 9 Γενάρη 2011, ημέρα πανελλαδικής δράσης ενάντια στα ληστρικά διόδια, ευρισκόμενος «σε διατιθέμενη υπηρεσία» μετέβη στα διόδια Μοσχοχωρίου «με εντολή της υπηρεσίας προκειμένου να αναγνωρίσω κάποια άτομα από τους διαδηλωτές»!!!

Από τους 60 διαδηλωτές σύμφωνα με τη δική του καταμέτρηση ή από τα 100 άτομα περίπου σύμφωνα με το σημείωμα του γενικού διευθυντή των Αυτοκινητοδρόμων Αιγαίου ΑΕ (Ι. Νασούλης), ο ευσυνείδητος αστυνομικός αναγνώρισε (!) τρεις συναγωνιστές του κινήματός μας.

Επίσης, ο διατεταγμένος αστυνομικός αν και «αναγνωρίζει» τρεις συναγωνιστές σε πλήθος κόσμου αδυνατεί να καταγράψει τα συνθήματα στα μεγάλα αναρτημένα πανό μας στα διόδια Μοσχοχωρίου και αναφέρει λανθασμένα ότι έγραφαν «ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΟΔΙΑ».

Η δοθείσα διαταγή, γραπτή ή προφορική, από ιεραρχικά ανώτερο αστυνομικό αλλά και η διαδικασία «αναγνώρισης» από την ασφάλεια Βόλου συναγωνιστών και συναγωνιστριών, μας παραπέμπει στις πιο μαύρες εποχές καταγραφής κοινωνικών φρονημάτων πολιτών.

Η αστυνομική εικόνα της υπεράσπισης των κατάπτυστων εργολαβικών συμβάσεων παραχώρησης με τη καταγραφή των πινακίδων των οχημάτων μας σε κάθε κινητοποίηση, τις κλήσεις σε απολογία στα αστυνομικά τμήματα, τη τροπολογία Ρέππα που έκανε παράβαση του ΚΟΚ τη μη καταβολή των διοδίων και τις κλήσεις της τροχαίας, συμπληρώνεται με αγωγές, μηνύσεις, απειλές κατασχέσεων και τέλος την κυνική ομολογία του κυβερνητικού πολιτικού προσωπικού ότι τα έσοδα από τα διόδια θα εξυπηρετήσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα και τη χρεοκοπία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου!!!

Οι διεθυντάδες της Αιγαίον ΑΕ ζητούν τη προστασία της αστυνομίας για την «ομαλή χρηματοδότηση των υπό κατασκευή τμημάτων του αυτοκινητοδρόμου και στην ομαλή εκτέλεση ενός Έργου μείζονος εθνικής σημασίας», οι αστοί μερκελοσαρκοζί πολιτικάντηδες αναζητούν κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, οι τραπεζίτες μια χώρα ευκαιρίας και οι ασφαλίτες διατεταγμένης υπηρεσίας αναζητούν και καταγράφουν αγωνιστές διαρκείας.

Η Επιτροπής μας αντιτάσσει την μαζική της δράση και την αλληλεγγύη της με το μαχόμενο εργατικό κίνημα ενάντια σε όλους όσους καταστρέφουν και καταγράφουν τη ζωή μας.

Να φύγουν όλοι!

Για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, διατεταγμένες υπηρεσίες και χρεοκοπημένες ζωές.

9 Νοέμβρη 2011

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ»

http://denplirono-anatropi.blogspot.com/

ΚΟΝΤΙ: τα τελεσίγραφα και οι κανόνες εμπλοκής

Για δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο, οι εργαζόμενοι του εργοστασίου ΚΟΝΤΙ (ArcelorMittal) λαμβάνουν απειλητικό τελεσίγραφο για το κλείσιμο του εργοστασίου στη Β’ ΒΙΠΕ του Βόλου. Ο κάθε συνειδητός εργάτης γνωρίζει ότι οι συνθήκες της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης οδηγούν στη μαζική ανεργία και στη γενικευμένη ανέχεια, όπως γνωρίζει ότι οι «πιέσεις» στους δήμιους του εργαζόμενου πληθυσμού είναι χωρίς αντίκρυσμα.

Τα κόμματα εξουσίας, που μόλις χθες συναίνεσαν στη διάλυση του δημόσιου πανεπιστημίου, έχουν ήδη από καιρό συναινέσει να «εξευμενίσουν τις αγορές». Σε κανέναν δεν διαφεύγει της προσοχής ότι ο παγκόσμιος παραγωγός χάλυβα, ArcelorMittal, είναι οι αγορές και ότι αστοί υπουργοί, όπως ο Γ. Κουτρουμάνης και λοιπών παρατρεχάμενων του κεφαλαίου έχουν αναλάβει το ρόλο των ιερέων αρχαίων θυσιών για τον εξευμενισμό των θεών του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίο ή η απεύθυνση σε πιο μαχητικά σωματεία είναι η διαφορά μεταξύ του άνεργου και του άνεργου ψηφοφόρου.

Σε περίπτωση που αναλωθούμε με συναντήσεις με τους εχθρούς μας ή συγχυσμένους φίλους, το πιθανότερο είναι να ξεχάσουμε να αναζητήσουμε τους φίλους και τους συμμάχους μας. Παραμελώντας αυτό το καθήκον, οι συνέπειες είναι γνωστές.

Αν πρέπει να απορριφθεί οποιαδήποτε συζήτηση και έκκληση για βοήθεια από τους κυβερνώντες άλλο τόσο πρέπει να απορριφθεί το δέλεαρ των πρόσθετων αποζημιώσεων για οικιοθελείς…απολύσεις.

Όλοι γνωρίζουν ότι κανένα πρόσθετο ποσό αποζημίωσης δεν είναι σήμερα αρκετό σε συνθήκες ακρίβειας και γενικευμένης φοροκαταιγίδας. Τα λεφτά εξανεμίζονται μαζί με τη ζωή. Πρόκειται για μια παράταση χρόνου με το σημαντικό μειονέκτημα της εξατομίκευσης των κοινωνικών προβλημάτων, που μετά ο καθένας, χωρίς κανένα μέσο παραγωγής παρά μόνο τα χέρια του και το μυαλό του, χωρίς οργάνωση, αναζητά μια ατομική λύση. Η κατάσταση της ανεργίας διαλύει την οικογενειακή ζωή, η ψυχολογία καταρρέει και η ηττοπάθεια γενικεύεται μέσα στις γραμμές της τάξης.

Από πολλούς «θεωρητικούς» της κρίσης, η σημερινή ιστορική καμπή αντιμετωπίζεται με κοινότυπες ταυτολογίες: «Όσο έχουμε καπιταλισμό, θα έχουμε κρίση, το κεφάλαιο επιτίθεται στην εργατική τάξη για να αυξήσει τα κέρδη του» ή με ανιστόρητες και επικίνδυνες απόψεις «να μείνουμε στην ΟΝΕ αλλά να έχει ανθρώπινο πρόσωπο, να φύγουμε από την ΟΝΕ με μια αστική κυβέρνηση επικεφαλής» ή με αοριστολογίες «τη κρίση να την πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν» που απαντιέται με την αστική προπαγάνδα, «τα φάγαμε μαζί». Η κοινοτυπία, η σύγχυση και η αοριστολογία είναι τα όπλα του κεφαλαίου, όχι όμως της εργατικής τάξης που έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η αλήθεια είναι επαναστατική.

Ο ασυμφιλίωτος ταξικός πόλεμος που διεξάγεται σήμερα, θα κερδηθεί πρώτα στο ιδεολογικό μέτωπο (υπάρχουν ή δεν υπάρχουν λύσεις για την εργατική τάξη;) κι έτσι στο πραγματικό πεδίο της μάχης. Χωρίς το πρώτο είναι αδύνατον να παραταχθεί μια δύναμη ικανή να σταθεί όρθια στο πόλεμο. Το πιθανότερο είναι να διαλυθεί οπισθοχωρώντας ή να παραδοθεί αμαχητί στον εχθρό.

Ορισμένοι μένουν έκπληκτοι από τη σχετική (;) ευκολία με την οποία η κυβέρνηση πέρασε όλα τα μέτρα επιδείνωσης της ζωής της εργατικής τάξης. Οι περισσότεροι από αυτούς έχοντας παραδοθεί ιδεολογικά, επιρρίπτουν τις ευθύνες στην «ανωριμότητα των εργατών». Όπως εύκολα κατηγορούν τους εργάτες, έτσι εύκολα προσπερνούν το γεγονός ότι η πολιτική των πιέσεων και της παρενόχλησης των παχύδερμων του κεφαλαίου έχει ξεπεραστεί. Πλέον, όλα τα επιμέρους ζητήματα έχουν μετατοπιστεί στο ποια κοινωνική τάξη θα έχει την εξουσία, οι καπιταλιστές ή οι εργάτες.

Ο αγώνας για την εξουσία σίγουρα έχει ανάγκη κάτι το διαφορετικό από τις 24ωρες απεργιακές κινητοποιήσεις που οργανώθηκαν όλη την προηγούμενη περίοδο, τις επισκέψεις στα υπουργεία, το ρίξιμο προτάσεων στο τραπέζι της εργοδοσίας πριν καν δοθεί η μάχη ή με τη παράδοση τον αστικό κοινοβουλευτισμό.

Συνήθως οι κανόνες εμπλοκής, μετά από πολλές προστριβές και επεισόδια, υποχρεώνουν ένα από τα αντιμαχόμενα μέρη να στείλει το τελεσίγραφό του. Τα υψηλόβαθμα στελέχη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας έχουν μάθει να αγνοούν τα τελεσίγραφα της αστικής τάξης. Στα ειδικά μαθήματα περί διαπραγμάτευσης στα ινστιτούτα της ΓΣΕΕ μαθαίνουν ότι σε ένα απειλητικό τελεσίγραφο οι εργάτες οφείλουν να καθίσουν αμέσως στο τραπέζι για να συζητήσουν τους όρους της ανακωχής για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Όσο γίνεται η συζήτηση, η αστική τάξη εμπλέκει τους εργάτες στη συζήτηση με τους δικούς της όρους, το τελεσίγραφο συνήθως εκπνέει και όταν ο πόλεμος ξεκινά οι εργάτες βρίσκονται απροετοίμαστοι για να πολεμήσουν.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν έχει μάθει, ούτε πρόκειται να μάθει, να στέλνει τελεσίγραφα. Ακόμα κι όταν στείλει κάποιο μέσα στη βαθιά της αγανάκτηση δεν έχει ιδέα πώς να το υλοποιήσει. Τα μαθήματα προσαρμογής με την αστική τάξη πραγμάτων μεταδίδονται με ευλάβεια σε όσα συνδικαλιστικά στελέχη απευθύνονται σε αυτήν για βοήθεια ή συμβουλές. Σε περιόδους μεγάλης κοινωνικής κρίσης, αυτές οι συμβουλές είναι η συνταγή της καταστροφής.

Έτσι, όταν οι καπιταλιστές δείχνουν τα «άσχημα» οικονομικά στοιχεία της επιχείρησής τους, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία σχεδόν συμπάσχει. Όμως, οι εργάτες δεν έχουν κανένα λόγο να κλάψουν μαζί με τους καπιταλιστές για τη χαμηλή κερδοφορία του κεφαλαίου ή τις ζημιές του κάθε εργοστασιάρχη. Εκείνο που πρέπει να ενδιαφέρει τους εργάτες είναι τα κέρδη του κεφαλαίου γενικά, σαν τάξη και σε διεθνή κλίμακα.

Αν και το άνοιγμα των βιβλίων των καπιταλιστών είναι καθήκον για να αποκαλυφθούν τα τρικ του κεφαλαίου, οι μυστικές συμφωνίες, η χρηματοδότηση των πρακτόρων του, από μόνο του σε ένα εργοστάσιο δεν αποκαλύπτει το μυστικό της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και της αστικής εξουσίας αλλά είναι ένα βήμα να αναλάβουν οι εργάτες τη διεύθυνση του εργοστασίου.

Αν το χρηματιστηριακό κεφάλαιο, τη σημερινή περίοδο της κυριαρχίας του, βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη ή δυσμενέστερη θέση από το βιομηχανικό ή το εμπορικό κεφάλαιο, ποια είναι τα ποσοστά κατανομής της κερδών και των ζημιών μεταξύ τους, μας ενδιαφέρει για τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της εποχής και τη κατανομή της δύναμης μεταξύ των μερίδων του κεφαλαίου, είναι όμως απόλυτα αδιάφορο από μέρους της εργατικής τάξης να δεχτεί τους όρους των καπιταλιστών όταν απολύουν ή κλείνουν τα εργοστάσια δείχνοντας στους εργάτες πόσο …..«ζημιογόνα είναι η επιχείρηση».

Στη διαμάχη του κεφαλαίου για το μοίρασμα της λείας κάποιοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη διεκδίκηση, όπως η ύαινα μπροστά στο λιοντάρι που είτε περιμένει να τελειώσει το φαγητό του μήπως περισσέψει κάτι, είτε φεύγει. Εκείνο όμως που μας ενδιαφέρει σε τελική ανάλυση δεν είναι το πώς γίνεται η μοιρασιά ανάμεσα στους κεφαλαιοκράτες ληστές αλλά η ληστεία καθεαυτή. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία εκπαιδεύει τους εργάτες να κάθονται στη τελευταία σειρά για τη μοιρασιά κι αποκρύπτει τη υπόθεση της ληστείας.

Αν το κεφάλαιο δεν μπορεί να οργανώσει την κοινωνική παραγωγή είναι καλύτερα να αφήσει αυτή την επίπονη δουλειά στους ίδιους τους εργάτες. Επειδή μέχρι τώρα καμιά τέτοια παραχώρηση δεν έχει γίνει οικιοθελώς, η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής μπορεί να αμφισβητηθεί μόνο με επαναστατικά μέσα. Το μεγαλύτερο όπλο της εργατικής τάξης είναι η αμφισβήτηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας με τη κατάληψη των εργοστασίων που το κεφάλαιο εγκαταλείπει, όταν απολύει, λαμβάνει μέτρα μείωσης μισθών, εκ περιτροπής εργασίας κλπ., δηλ. περιορίζει τη παραγωγή και καταστρέφει τις παραγωγικές δυνάμεις.

Τα μέτρα για την επιβίωση της εργατικής τάξης απαιτούν το κοινωνικό σχεδιασμό της παραγωγής και διανομής του παραγόμενου προϊόντος. Μπορεί το αστικό χρεοκοπημένο κράτος να υλοποιήσει αυτό το καθήκον; Οι πιο σοβαρές προσπάθειες σχεδιασμού έγιναν μόνο σε πολεμικές περιόδους όταν υπέταξε και τη παραμικρή δραστηριότητα στα σφαγεία του πολέμου. Αυτό δεν έγινε ποτέ για κοινωνικούς λόγους και δεν εμπόδισε τους πολεμοκάπηλους να συνεχίζουν να πλουτίζουν και τους εργάτες να πεθαίνουν «για την πατρίδα».

Οι εργάτες δεν έχουν κανένα συμφέρον να διατηρήσουν ένα κράτος που το χρηματοδοτεί το κεφάλαιο (πολυέξοδο έτσι κι αλλιώς για τον έλεγχο της πλειοψηφίας του λαού) κι έχουν καθήκον να το καταστρέψουν σε εθνική και διεθνή κλίμακα και να το αντικαταστήσουν με ένα εργατικό κράτος.

Γιατί όντας η πλειοψηφία της κοινωνίας, οι άμεσοι παραγωγοί, μπορούν να συγκροτήσουν ένα κράτος, στηριγμένο στα εργοστασιακά και τα τοπικά συμβούλια των εργατών, χωρίς του λακέδες του κεφαλαίου, που δουλειά του θα είναι η συστηματική καταπίεση των καταπιεστών. Μόνο το εργατικό κράτος μπορεί να επιβάλλει επαναστατικά μέτρα όπως είναι η εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής χωρίς καμιά αποζημίωση στους ληστές και το σχεδιασμό της οικονομίας για τα συμφέροντα των εργατών και όχι των αδηφάγων χρηματιστηριακών δεικτών.

Γιατί χρειάζεται την πρώτη ιστορική περίοδο ένα «κράτος», μια «εξουσία», μια δύναμη καταπίεσης; Η ύαινα και το λιοντάρι συμμαχούν εναντίον οποιουδήποτε τρίτου διεκδικήσει τη λεία της ληστείας, πολύ περισσότερο όταν είναι ο πραγματικός ιδιοκτήτης των κλοπιμαίων. Όποιος λέει το αντίθετο, δηλ. ότι δεν χρειάζεται μια μεταβατική κρατική μορφή, το πιθανότερο είναι ότι δεν έχει διαβάσει την ιστορία του ζωικού βασιλείου κι αναμφίβολα δεν έχει ιδέα από την ιστορία των ταξικών κοινωνιών. Το πόσο θα διαρκέσει αυτή η μεταβατική περίοδος εξαρτάται από τις περιπλοκές της ιστορικής εξέλιξης.

Στην εργατική συγκέντρωση και διαδήλωση που οργάνωσε στο Βόλο το Σωματείο Εργαζομένων ΚΟΝΤΙ στις 2/11/2010, το ψήφισμα που εγκρίθηκε, κατέληγε:

“Δεν υπάρχουν σωτήρες: H μόνη απάντηση βρίσκεται σήμερα εδώ, στο δρόμο για τη δικιά μας ανεξάρτητη ταξική απάντηση στη κρίση. Αγωνιζόμαστε για τη δουλειά μας και τη ζωή μας.

Καλούμε όλη την εργατική τάξη να μπει τώρα στο δρόμο του αγώνα. Αύριο ίσως να είναι πολύ αργά.”

Η συνείδηση της δύναμης, του κινδύνου και του σκοπού, μας δίνουν τη δυνατότητα να απαντήσουμε στις απειλές του κεφαλαίου και πραιτοριανών του.

Το μόνο αληθινό τελεσίγραφο που θα μπορούσαν να στείλουν οι εργάτες στην εργοδοσία είναι η πλήρης αμφισβήτηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας.

25/11/2011

Γιάννης Χατζηγιάννης

Μέλος του ΕΕΚ

ΤΡΟΧΑΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΩΝ ΛΑΡΙΣΑΣ: ΠΡΩΤΑ Ο ΕΡΓΟΛΑΒΟΣ

Σε ένα πογκρόμ καθημερινού και πλήρως κατευθυνόμενου κυνηγητού των «ανυπάκουων» οδηγών της περιοχής μας έχει ξεκινήσει το τμήμα τροχαίας του Μοσχοχωρίου. Σε καθημερινή σχεδόν βάση λες και δεν έχουν κανένα άλλο τροχαίο έργο να επιτελέσουν, με μπροστάρη τον διοικητή του τμήματος, στήνουν δόκανα στους σταθμούς διοδίων που περιχαρακώνουν την πόλη της Λάρισας κι ολόκληρη την Ελλάδα, περιμένοντας ποιός οδηγός θα αρνηθεί το χαράτσωμα των διοδίων και θα σηκώσει την μπάρα.

Καταγγελίες διερχόμενων οδηγών (οι περισσότεροι αυτοκινητιστές μεγάλων οχημάτων) αναφέρουν την ξαφνική εμφάνιση αστυνομικών της τροχαίας πίσω από θάμνους, τη συστέγαση αστυνομικών με πολιτική περιβολή εντός των σταθμών διοδίων με ασυρμάτους, την επίδοση κλήσεων στο πλησιέστερο parking, τη καταδίωξη οχημάτων, προφανώς κατόπιν κλήσης από τους επόπτες των διοδίων ή κρυμμένων αστυνομικών. Η γελοιότητα δεν έχει όρια.

Πέρα όμως από τη γελοιότητα και τον υπερβάλλοντα ζήλο να εφαρμόσουν την πρόσφατη (ν)τροπολογία Ρέππα η οποία θεσπίζει το σπρώξιμο της μπάρας που παράνομα και αυθαίρετα είναι τοποθετημένες κατά μήκος του οδικού δικτύου ως παράβαση του ΚΟΚ, είχαμε και αρκετά περιστατικά καταγγελιών που εκθέτουν τα τροχαία όργανα σε σοβαρές περιπτώσεις κατάχρησης εξουσίας και παράβασης καθήκοντος.

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτών είναι η απόδοση κλήσης σε διερχόμενο οδηγό ο οποίος όμως δηλώνοντας αδυναμία πληρωμής πήρε στα χέρια του το πιστωτικό σημείωμα που υποχρεούται η εταιρία να του παρέχει. Και παρ'όλο που ακολούθησε την διαδικασία που προβλέπει η εταιρία που λυμαίνεται τον από όλους εμάς πληρωμένο δρόμο, ο πάντα ευπατρίδης διοικητής, ελάχιστα ενήμερος περί της σύμβασης παραχώρησης που υπερασπίζεται με τόσο σθένος, του πιστοποίησε παράβαση. Μετά από δική μας παρέμβαση και μην μπορώντας φυσικά να δικαιολογήσει την αδικαιολόγητη πράξη ακύρωσε την επιδοθείσα κλήση και ζήτησε και συγνώμη.

Σε άλλο πιο πρόσφατο περιστατικό ο εν λόγω διοικητής τοποθέτησε υφιστάμενό του με πολιτική περιβολή στα διόδια Μοσχοχωρίου με σκοπό να καταγράφει τους οδηγούς που έσπρωχναν τις μπάρες και περνούσαν ελεύθερα, ενώ την ίδια στιγμή έδινε σήμα σε άλλο κλιμάκιο που στάθμευε 3 χλμ μακριά από τα διόδια να τους σταματήσει και να τους πιστοποιήσει την παράβαση γεγονός που αντίκειται στο άρθρο 10 της τροπολογίας Ρέππα, η οποία ορίζει πως η υποτιθέμενη παράβαση της μη καταβολής διοδίων πρέπει να βεβαιώνεται και να πιστοποιείται αυτοπροσώπως από τα όργανα της τροχαίας.

Ο διοικητής του τμήματος τροχαίας Μοσχοχωρίου νοιώθει ότι δεν χρειάζεται να απολογηθεί δημόσια για το συγκεκριμένο περιστατικό και να δώσει εξηγήσεις για την καραμπινάτη περίπτωση πλαστογραφίας στην κλήση που παρέδωσε στον οδηγό στην οποία αναγράφεται ολογράφως το όνομα «Σπανός» ως πιστοποιών την υποτιθέμενη παράβαση, ενώ πιο κάτω υπογράφει ως «Μακρής».

Έχει βρεθεί ήδη υπόλογος απέναντι στην τοπική κοινωνία με τον ζήλο του να υπηρετεί τα συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων και γι αυτό θα του δοθεί η κινηματική απάντηση που αρμόζει.

Σύντομα όμως θα βρεθεί και υπόλογος έναντι της δικαιοσύνης αφού ο συγκεκριμένος οδηγός δεν έσκυψε το κεφάλι μπροστά στην αυθαιρεσία ενός κατ' όνομα δημόσιου λειτουργού και του υπέβαλε μήνυση.

Καλούμε τέλος όλους τους χρήστες του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΟΔΙΚΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ που αντιστέκονται και παλεύουν μαζί μας για να παραμείνει τέτοιος, να δηλώνουν αδυναμία πληρωμής και να ζητούν πιστωτική απόδειξη σε κάθε σταθμό διοδίων έτσι ώστε να μην γίνονται βορρά στα νύχια της κρατικής και εξουσιαστικής αυθαιρεσίας του κάθε οργάνου της τάξης των εργολάβων, τραπεζιτών και του πολιτικού τους προσωπικού.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

30 Μάη 2011

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

www.oxidiodia.gr

Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ

Δυόμισι χρόνια μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, η ασφάλεια Βόλου «ανακάλυψε» τους υποκινητές της εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008 στα πρόσωπα έξι νεολαίων αγωνιστών, οι οποίοι καλούνται διαδοχικά σε απολογία στις 26/5, 1/6 & 15/6 στα δικαστήρια Βόλου πάνω σε, έτσι κι αλλιώς, προκατασκευασμένες κι ανυπόστατες κατηγορίες.

Οι κλήσεις σε απολογία από τον ανακριτή του Βόλου αφορά μη συλληφθέντες στα γεγονότα του Δεκέμβρη 2008, όπου χιλιάδες λαού κατέβηκαν στους δρόμους για τη στυγνή δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ενάντια στη κυβέρνηση των δολοφόνων.

Η καταδίκη των Κορκονέα, Σαραλιώτη και η πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή θα ήταν αδύνατη χωρίς την εξέγερση της νεολαίας και χιλιάδων εργαζομένων και ανέργων.

Η αθώωση επίσης των συλληφθέντων ανηλίκων της Λάρισας, που κατηγορήθηκαν με τον τρομονόμο, θα ήταν επίσης αδύνατη χωρίς την ασυμβίβαστη στάση απέναντι στους μηχανισμούς καταστολής και το ίδιο θα συμβεί και με τα νέα σενάρια της ασφάλειας Βόλου.

Η πολιτική μνήμη της ασφάλειας για αγωνιστές μετατρέπεται σε αμνησία για τα θύματά της όπως για την σ. Αγγελική Κουτσουμπού, θύμα των μηχανοφονιάδων ΔΙΑΣ της 6^ης Δεκέμβρη 2009 στο Σύνταγμα, όπου η δολοφονική επίθεση έχει χαρακτηριστεί «τροχαίο»! Αναμφίβολα με τον ίδιο τρόπο θα επιχειρηθεί να θαφτεί και η περίπτωση του Γιάννη Καυκά που μεταφέρθηκε σε κωματώδη κατάσταση μετά από κτυπήματα μπάτσων στην τελευταία απεργία της 11^ης Μάη και δεκάδων άλλων θυμάτων της αστυνομικής θηριωδίας.

Η επειγότητα του αστικού κράτους να κλείσει τους λογαριασμούς του με την εξέγερση του Δεκέμβρη δεν αφορά το παρελθόν αλλά το μέλλον: οι πραγματικοί υποκινητές της εξέγερσης, αστική τάξη και το υπηρετικό τους προσωπικό, οδηγούν αναπόφευκτα σε οξύτερες ταξικές μάχες από αυτές του Δεκέμβρη, σε καθεστώς απόλυτης χρεοκοπίας τους, γενικεύοντας την ανεργία και τη φτώχεια, σπρώχνοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στην εξαθλίωση.

Οι μηχανισμοί καταστολής με όση φαντασία κι αν διαθέτουν, μπορούν να αντιστρέψουν την ιστορική εξέλιξη; Όπως αποδείχτηκε και με την ωμή βία των αραβικών καθεστώτων, η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.

Μπορούν να αντιμετωπίσουν τις χιλιάδες διαδηλωτών με την ανοικτή καταστολή όπως στην απεργία της 11^ης Μάη ή με τη δράση των φασιστικών συμμοριών; Αναμφίβολα όχι.

Υπερασπιζόμαστε την εξέγερση του Δεκέμβρη και όλους τους διωκόμενους αγωνιστές.

Καλούμε την εργατική τάξη και τη νεολαία να εξοπλιστεί θεωρητικά, πολιτικά και οργανωτικά για τις επερχόμενες κοινωνικές θύελλες.

Κάτω τα χέρια απ’ τους αγωνιστές. Ο Δεκέμβρη δεν δικάζεται.

24 Μάη 2011

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

www.eek.gr

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ, ΠΟΛΙΤΩΝ, ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ: video: 3ο Πανελλαδικό Συντονιστικό «Δεν πληρώνω»

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ, ΠΟΛΙΤΩΝ, ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ: video: 3ο Πανελλαδικό Συντονιστικό «Δεν πληρώνω»

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 11η ΜΑΗ,

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 11ης ΜΑΗ
Αγώνας στα χέρια των εργατών
εμπρός για γενική πολιτική απεργία διαρκείας!
· Κάτω η κυβέρνηση της ανεργίας και των ιδιωτικοποιήσεων
· Έξω η τρόικα – Κατάργηση του χρέους
οργάνωση και πάλη για την εξουσία των εργατών


To ΕΕΚ καλεί τους εργαζομένους και ανέργους εργάτες, τους νέους, τους συνταξιούχους και τους μετανάστες να συμμετάσχουν μαζικά στη γενική απεργία της 11ης Μάη. H προσεχής απεργία δεν είναι “άλλη μια γενική απεργία”, αλλά μια γενική απεργία που γίνεται σε εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή:
Ένα χρόνο μετά την υπογραφή του επαίσχυντου Μνημονίου μεταξύ της κυβέρνησης Παπανδρέου, της ΕΕ και του ΔΝΤ και λίγες μέρες πριν την κατάθεση ενός ακόμα πιο βάρβαρου και ακόμα πιο μακρόχρονου προγράμματος αντι-λαϊκών μέτρων από ο,τι ήταν το περσινό.
Όχι μόνο νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, ακόμα και σε κοινωνικά επιδόματα, αλλά η πλήρης κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και ένα μπαράζ λουκέτων σε νοσοκομεία, σχολεία και σχολές και ιδιωτικοποιήσεων με μαζικό ξεπούλημα-κλοπή δημόσιου πλούτου ύψους 50 δισ. ευρώ βρίσκεται στην ατζέντα κυβέρνησης - τρόικα για την αμέσως επόμενη περίοδο.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια μίνι στάση πληρωμών του κράτους προς τους δημόσιους υπαλλήλους, τους συνταξιούχους και κάθε ένα που σχετίζεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με το δημόσιο. Απόλυτη προτεραιότητα για την κυβέρνηση έχει η πληρωμή των τόκων και των χρεολυσίων των δανείων στους διεθνείς τοκογλύφους έναντι οποιασδήποτε άλλης πληρωμής για κάλυψη κοινωνικών αναγκών.
Ο λαός καλείται ξανά κι επ’ αόριστον να πληρώσει την χρεoκοπία του καπιταλιστικού συστήματος, των κυβερνήσεών του, των κάθε είδους λαμογιών κι όλων των πολιτικών διαχειριστών της κρίσης του.

Ένα νέο κύμα της παγκόσμιας επανάστασης
“Αδύναμος” κρίκος της Ε.Ε., η Ελλάδα

Πίσω από τη νέα φάση στην οποία εισέρχεται η χρεοκοπία του ελληνικού καπιταλισμού βρίσκεται η νέα φάση στην οποία έχει εισέλθει ο παγκόσμιας καπιταλισμός.
Οι ίδιες οι ΗΠΑ απειλούνται με κήρυξη χρεοστασίου, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζει ταχύτατα ένα Μηχανισμό “ελεγχόμενης πτώχευσης” για μια σειρά κρατών-μελών της, ενώ είναι έτοιμες να εκραγούν οι πληθωριστικές πιέσεις και οι κερδοσκοπικές “φούσκες” στις σημαντικότερες “αναδυόμενες” αγορές, όπως της Κίνας, της Ινδίας και της Βραζιλίας, κατά το πρότυπο των χωρών της Βόρειας Αφρικής και Μέσης Ανατολής.
Μαζί επέρχεται και η άνοδος του νέου παγκόσμιου επαναστατικού κύματος που το σημερινό του επίκεντρο βρίσκεται στον αραβικό κόσμο. Η επέκταση των επαναστατικών εξεγέρσεων στη νότια Μεσόγειο που φοβούνται όλοι οι καπιταλιστές αφορά την ίδια την Ευρώπη της μαζικής ανεργίας, της ελαστικής δουλείας, της μεγάλης ακρίβειας και της παρακμασμένης αστικής κοινοβουλευτικής “δημοκρατίας” και προπαντός την Ελλάδα, τον “αδύναμο κρίκο” της Ε.Ε.
Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 ήταν το προανάκρουσμα όσων συμβαίνουν αυτό τον καιρό από το Κάιρο και την Τύνιδα ως το Ουισκόνσιν και το Λονδίνο. Η επάνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία πριν ενάμισι χρόνο δεν κατόρθωσε να ανατρέψει την επαναστατική πολιτική διαδικασία που εγκαινιάστηκε νωρίτερα σ' αυτή τη χώρα. Οι αλλεπάλληλες μαζικές γενικές απεργίες παρότι δεν κατόρθωσαν να αναχαιτίσουν την αντεργατική λαίλαπα του Μνημονίου, έχουν αδυνατίσει όμως τη ξεπουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τους εντολοδότες της στο Μέγαρο Μαξίμου.
Μια οξύτατη καθεστωτική κρίση έχει ξεσπάσει με την απονομιμοποίηση όλου του αστικού πολιτικού συστήματος για την αντιμετώπιση της οποίας ετοιμάζουν οι κυρίαρχοι αστικοί κύκλοι, διάφορα σενάρια για κυβερνήσεις “εθνικής ενότητας” ή “έκτακτης ανάγκης”.

Ανεξάρτητο κέντρο εργατικού αγώνα- επαναστατική σοσιαλιστική διέξοδος

Ενάντια στην προσχηματική “έκτακτη ανάγκη” των καπιταλιστών ενάντια στους εργάτες, είναι η ώρα να κηρύξουμε εμείς μια πραγματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης ενάντια στους καπιταλιστές και τους υποστηριχτές τους. Να πάρουμε την υπόθεση του αγώνα στα χέρια μας, κάνοντας στην άκρη τους καρεκλοκένταυρους των σωματείων, των ομοσπονδιών και της ΓΣΕΕ, οργανώνοντας τη δική μας μαζική και αυτοργανωμένη επίθεση.
Γενικές εργατικές συνελεύσεις και ανοιχτές επιτροπές αγώνα πρέπει να οργανωθούν σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε συνοικία, γύρω από κάθε κοινωνικό πρόβλημα και προπαντός ενάντια στις απολύσεις και την “μαύρη” εργασία. Όλες οι πραγματικά μαχόμενες συνδικαλιστικές, διεκδικητικές και πολιτικές οργανώσεις του προλεταριάτου πρέπει να συντονιστούν μέσα από ένα αντιγραφειοκρατικό κέντρο αγώνα των εργαζομένων και ανέργων εργατών που θα οργανώσει τον ταξικό πόλεμο για να μην περάσουν οι απολύσεις, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τα λουκέτα στο δημόσιο και οι αποκρατικοποιήσεις.
Απαιτείται ένα τολμηρό πρόγραμμα επαναστατικής εξόδου από το ίδιο το σύστημα που γεννά κρίσεις και την καταστροφή εκατομμυρίων ανθρωπίνων ζωών, ένα πρόγραμμα που θα εξοπλίσει πολιτικά το ανεξάρτητο κέντρο αγώνα και συνολικά το εργατικό κίνημα ενάντια σε κάθε “παγίδα” του ταξικού εχθρού.
Απαιτείται πάνω απ’ όλα, εδώ και τώρα, τα πιο μαχητικά, ταξικά συνειδητά, ασυμβίβαστα τμήματα των εργατών, των ανέργων, της νεολαίας, των καταπιεσμένων κι αποκλεισμένων να συσπειρωθούν σε ένα επαναστατικό, διεθνιστικό, αντιγραφειοκρατικό κόμμα που δεν ποδηγετεί τις μάζες αλλά γίνεται το ιδεολογικό εργαστήρι και προχωρημένο απόσπασμα της διαρκούς κοινωνικής επανάστασης μέχρι την καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση, τον πανανθρώπινο ελευθεριακό κομμουνισμό. Για ένα τέτοιο κόμμα παλεύουν οι τροτσκιστές του ΕΕΚ με το παρακάτω πρόγραμμα.
· Ούτε “πληρωμή μέχρι τελευταίου ευρώ”, ούτε “αναδιάρθρωση” του χρέους! Δικό τους το σύστημα, δικά τους χρέη και όχι δικά μας! Να καταργηθεί, εδώ και τώρα και ολόκληρο το δημόσιο χρέος, να σβηστούν τα “ιδιωτικά” χρέη των εργαζομένων και ανέργων εργατών – Λεφτά για μισθούς και συντάξεις,για πραγματικά δημόσια δωρεάν και υψηλού επιπέδου υγεία, παιδεία, πρόνοια, μεταφορές και όχι για τους τοκογλύφους και τους μιζαδόρους.
· Ούτε ευρώ στους τραπεζίτες, τους βιομηχάνους , τους εφοπλιστές και τους μεγαλέμπορους! Η ιδιοκτησία τους είναι η κλοπή της ζωής μας! Να εθνικοποιηθούν οι τράπεζες, οι μεγάλες βιομηχανίες, οι εμπορικές επιχειρήσεις, οι μεταφορές χωρίς αποζημίωση κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση και να δημευθεί η περιουσία των μεγαλοκαπιταλιστών – Σοσιαλιστικός επανασχεδιασμός της οικονομίας, αναδιανομή των ωρών εργασίας σε όλο το εργατικό δυναμικό, ντόπιων και μεταναστών , με μισθούς που θα καλύπτουν τις ανάγκες τους.
· Ούτε αυτή, ούτε καμία άλλη κυβέρνηση στα πλαίσια αυτού συστήματος μπορεί να “σώσει” τους εργάτες από τις συνέπειες της κρίσης! Να ανατραπεί η κυβέρνηση Παπανδρέου και να διώξουμε με τις κλωτσιές την Τροϊκανούς πράκτορες του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου – Μόνο οι εργάτες μπορούν να δώσουν διέξοδο από την καπιταλιστική χρεοκοπία, ανατρέποντας τον καπιταλισμό, τσακίζοντας το αστικό κράτος, αναλαμβάνοντας οι ίδιοι την εξουσία, ανοίγοντας το δρόμο στην ευρωπαϊκή σοσιαλιστική επανάσταση, για την συντριβή της Ευρωπαϊκής Ένωσης των ιμπεριαλιστών ληστών για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης!
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

Κατατέθηκε μήνυση Εναντίον του βουλευτή ΠΑΣΟΚ (Τρικάλων) Χρήστου Μαγκούφη

Μήνυση κατέθεσε η συναγωνίστρια Αθανασία (Σούλα) Γαλάνη εναντίον του βουλευτή ΠΑΣΟΚ Τρικάλων Χρήστου Μαγκούφη για την βιαιοπραγία εναντίον της στις 7 Απριλίου, ημέρα κινητοποίησης του κινήματός μας στα διόδια του Μώλου Λαμίας.

Η Σούλα Γαλάνη μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου διαγνώστηκε κάταγμα του 10^ου πλευρού, ενώ ο θρασύτατος πράσινος βουλευτής δήλωνε ότι η συναγωνίστρια «έπαιζε θέατρο».

Ο ίδιος μάλιστα, σε συνέντευξή του στην τοπική εφημερίδα της κεντρικής Ελλάδας δήλωνε ευθαρσώς ότι ήθελε να δώσει ……. ένα μάθημα.

Ο Χρήστος Μαγκούφης ήταν ο κεντρικό εισηγητής της τοπολογίας Ρέππα που μετέτρεψε την άρνηση καταβολής των ληστρικών χαρατσιών σε παράβαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Στην αιτιολογική εισηγητική έκθεση αναφερόταν ότι το συγκεκριμένο μέτρο κρινόταν αναγκαίο λόγω της «αποκλίνουσας συμπεριφοράς των πολιτών».

Της τροπολογίας Ρέππα είχε προηγηθεί κοινή συνέντευξη τύπου όπου οι εκπρόσωποι των πέντε κοινοπρακτικών ιδιωτικών εταιρειών δήλωσαν ότι είχαν ζητήσει τη συγκεκριμένη τροπολογία από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Η υπόθεση του ξεπουλήματος των δημοσίων δρόμων στο ιδιωτικό κεφάλαιο, της απίθανης δήλωσης ότι μέσω των εσόδων που αναλογούν στο κράτος θα πληρωθεί το δημόσιο χρέος (!) και δεν θα φτιαχτούν δρόμοι, έχει κριθεί στη συνείδηση του εργαζόμενου και άνεργου πληθυσμού και με τους αγώνες μας πάνω από είκοσι μήνες.

Θα κριθεί σύντομα και στα δικαστήρια εναντίον του βουλευτή Χρήστου Μαγκούφη.

Κανένας δεν είναι μόνος του.

Η αλληλεγγύη και οι αγώνες είναι το όπλο μας ενάντια στο κράτος των εργολάβων των τραπεζών και του πολιτικού τους προσωπικού.

5/5/2010

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ & ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ

www.oxidiodia.gr

Πρωτοβουλία ανέργων Λάρισας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 3/5/2011

Η πολιτική επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ τον τελευταίο ένα χρόνο, με την προσφυγή στο ΔΝΤ υπό την πλήρη συνεργασία της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, έχει αρχίσει να δείχνει τα τραγικά αδιέξοδα στα οποία οδηγεί τους εργαζομένους και τους νέους . Οι στρατιές των ανέργων αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς και σ’αυτό το φαινόμενο εξαίρεση δεν μπορεί να αποτελεί η Λάρισα.

Αντιλαμβανόμενοι αυτό το αδιέξοδο εδώ και 2 μήνες συστήσαμε την πρωτοβουλία ανέργων Λάρισας με σκοπό τη συστηματική μας παρέμβαση στην κοινωνία της πόλης .

Υπερασπιζόμενοι αυτή τη λογική αποφασίσαμε για την καλύτερη οργάνωση του αγώνα μας να συγκαλέσουμε συνέλευση ανέργων στο Εργατικό Κέντρο Λάρισας τη Παρασκευή 6/5.

Πιο συγκεκριμένα τη Δευτέρα 2/5 αντιπροσωπεία 2 ατόμων απευθυνθήκαμε στο Ε.Κ.Λ. με σκοπό να μας παραχωρηθεί μια αίθουσα για την πραγματοποίηση της συνέλευσης μας .

Αρχικά απευθυνθήκαμε στον γραμματέα του Ε.Κ.Λ. Γ. Σκόκα ο οποίος κατά την διάρκεια της συζήτησης, αρνήθηκε κατηγορηματικά να μας παραχωρήσει την αίθουσα, λέγοντας μας ότι θα πρέπει να οργανωθούμε στα σωματεία μας (σημ. οι άνεργοι δεν καλύπτονται από σωματεία), αρνούμενος την ανάγκη οι άνεργοι να έχουν την δικιά τους φωνή.

Στην επισήμανσή μας ότι το Ε.Κ. είναι η στέγη ΌΛΩΝ των ανέργων και ότι τα Ε.Κ. άλλων πόλεων παραχώρησαν αίθουσες για τις ανάγκες των ανέργων , μας απάντησε με πειραγμένο ύφος ότι “εμείς αποφασίζουμε σε ποιόν παραχωρούμε την αίθουσα” , δείχνοντας μας το μονόδρομο της ένταξης στο ΠΑΜΕ ή της παντελούς απόρριψης της παρουσίας μας στο Ε.Κ. Στην επιμονή μας εάν η απόφαση στέκει πολιτικά προκειμένου να υποστηρίξει περαιτέρω την άρνησή του καταφέρθηκε εναντίων 2 μελών – μεταναστών της πρωτοβουλίας ανέργων οι οποίοι ταυτόχρονα είναι μέλη στο σωματείο οικοδόμων και αντιπρόσωποι στο Ε.Κ.

Η κατάσταση άρχισε να ξεφεύγει όταν εμφανίστηκε ο πρόεδρος του Ε.Κ. Τ. Τσιαπλές ο οποίος εξαρχής άρχισε να μας «τραμπουκίζει» λεκτικά με εκφράσεις του τύπου: «έξω από το σπίτι μας» , «μην σας ξαναδώ στα μάτια μου» , «δεν θα ξαναπατήσετε το πόδι σας εδώ μέσα».

Στη διαπίστωση μας ότι δεν φέρεται δημοκρατικά ως πρόεδρος του Ε.Κ. απέναντι σε δύο ανέργους που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντα μας , μας απάντησε ότι «αυτή είναι η δημοκρατία μου» και ότι «άμα χρειαστεί θα φέρω και τα ΜΑΤ για να σας διώξω από το Ε.Κ.» . Το παραλήρημα του συγκεκριμένου «κυρίου» συνεχίστηκε λέγοντας μας «ποιόν εκπροσωπείται εσείς, δεν εκπροσωπείται κανέναν» , βρισκόμενος εκτός εαυτού.

Προφανώς οι αντιδράσεις των δύο συγκεκριμένων παραγόντων του Ε.Κ. και κυρίως του προέδρου είναι στοχευμένες και αποδεικνύουν τη λογική του κομματικού τους φορέα (ΚΚΕ) , για το ζήτημα των κοινών αγώνων εργαζομένων και ανέργων αποτελώντας δυστυχώς τη δεδομένη στιγμή το καλύτερο ανάχωμα για τις επιλογές της κυβέρνησης , αφού κύριο μέλημα τους δεν είναι το σταμάτημα αυτής της επίθεσης , αντίθετα είναι μόνο η λογική της περαιτέρω περιχαράκωσης και του δογματισμού.

Είναι αυτονόητο, αλλά θα το ξαναπούμε, τα σωματεία και τα εργατικά κέντρα δεν είναι «τσιφλίκι» κανενός.

Πρώτα από όλα γιατί δημιουργήθηκαν και συντηρούνται από τις συνδρομές των εργαζομένων (και όχι από χορηγίες κομμάτων), επόμενα όσοι διαχειρίζονται αυτή την περιουσία των εργαζομένων οφείλουν να την χρησιμοποιούν προς όφελος της τάξης, να λογοδοτούν στην τάξη και όχι στα κομματικά επιτελεία και να καλύπτουν όλους τους εργαζόμενους, γιατί είναι προκλητικό το γεγονός πλέον να σπανίζουν οι προκηρύξεις και τα πανώ στις απεργιακές κινητοποιήσεις που φέρουν την υπογραφή του ΕΚΛ, ενώ περισσεύουν αυτές με την υπογραφή του ΠΑΜΕ.

Το κυριότερο όμως είναι ότι τα εργατικά κέντρα δεν πρέπει να είναι μαυσωλεία, αλλά χώρος συνεύρεσης και οργάνωσης της τάξης, ζωντανά κύτταρα αγώνα και ενότητας της τάξης στη βάση των συμφερόντων της, «σπίτι» όλων των εργαζομένων χωρίς αποκλεισμούς και όχι κομματικά γραφεία.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα στο όνομα της πλειοψηφίας ή της «σωστής γραμμής» να διαχωρίζει την εργατική τάξη, να απαγορεύει και να βρίζει εργαζόμενους, να στοχοποιεί και να επιτίθεται σε όσους έχουν διαφορετική άποψη και αυτό συνέβη για πολλοστή φορά απέναντι στα μέλη της πρωτοβουλίας ανέργων που είναι ενεργά μέλη του σωματείου οικοδόμων, μετανάστες και εκλεγμένοι και στα όργανα του ΕΚΛ.

Γιατί η κομματική ιδιοτέλεια (από όποιον και αν εκφράζεται) δεν στραγγαλίζει μόνο την δημοκρατία, κυρίως στραγγαλίζει την ταξική αλληλεγγύη και ενότητα και αυτό το πληρώνουμε ακριβά σαν εργατικό κίνημα.

Ο πρόεδρος του ΕΚΛ, «φρέσκος» στη θέση υπέπεσε σε μεγάλο ατόπημα και ελπίζουμε να το έχει μετανιώσει.

Εμείς σαν άνεργοι και επισφαλείς εργαζόμενοι ζούμε την δικιά μας κόλαση και δεν έχουμε την πολυτέλεια να αναλωνόμαστε με όσους δεν μπορούν να καταλάβουν την κατάσταση μας.

Δεν θέλουμε να εκπροσωπήσουμε κανένα, ούτε να μας εκπροσωπήσει κανείς, γιαυτό θα συνεχίσουμε με επιμονή και υπομονή την οργάνωση του αγώνα μας.

Θέλουμε την κοινωνία μαζί μας γιατί πλέον σε κάθε σπίτι υπάρχει και ένας άνεργος.

Σε αυτόν τον αγώνα καλούμε τα σωματεία εργαζομένων, συνδικαλιστές και όλες τις παρατάξεις να σταθούν στο πλάι μας και όχι να μας πολεμούν.

Την Παρασκευή στις 6 Μάη στις 7.30μμ, διοργανώνουμε συνέντευξη τύπου και συνέλευση στο Εργατικό Κέντρο γιατί είναι αναφαίρετο δικαίωμα μας και προγραμματίζουμε τις δράσεις μας ενόψει της πανεργατικής απεργίας στις 11 Μάη

Πρωτοβουλία ανέργων Λάρισας