Ντόρα Μπακογιάννη: Ο μάρτυρας υπεράσπισης είναι εν δυνάμει «τρομοκράτης»

Στο κομματικό πανηγυράκι της Νέας Δημοκρατίας, που ονομάσανε Εθνική Συνδιάσκεψη, η πρόσφατα επανακάμψασα Κα Ντόρα Μπακογιάννη, στο μένος της ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ τον κατηγόρησε ότι 5 από τα 19 μέλη της Διοικούσας Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μάρτυρες υπεράσπισης της 17Ν. Το σημείο αυτό της ομιλίας το προβάλανε όλα τα ΜΜΕ, με «ευαισθησία» λόγω «του προσωπικού της προβλήματος».

Η διαφαινόμενη ταύτιση του μάρτυρα με τον κατηγορούμενο και πολύ περισσότερο η απειλή ότι αν πας για μάρτυρας υπεράσπισης μπορεί να ταυτιστείς με την κατηγορία, ή ακόμα ότι σε αυτές τις δίκες δεν πρέπει να υπάρχουν μάρτυρες υπεράσπισης και το κράτος να αποφασίζει μόνο του καταδικάζοντας όποιον θεωρήσει ως ύποπτο, όλα αυτά θεωρήθηκαν αυτονόητα και δημοκρατικά! Κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε καν ο ΣΥΡΙΖΑ!

Η Κα Μπακογιάννη μαζί με τον πατέρα της, τον Χρυσοχοϊδη, την Ν.Δ, το ΠΑΣΟΚ κ.α, το καλοκαίρι του 2002, ήταν οι οργανωτές της ενορχηστρωμένης επίθεσης, με την αμέριστη βοήθεια των ΜΜΕ, με πρόσχημα την «τρομοκρατία», ενάντια σε όποιον αμφισβητούσε την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, η πολιτική και συνδικαλιστική δράση στο εργατικό κίνημα ακόμα και η αντιχουντική πάλη μπήκαν στο στόχαστρο του κράτους οργανώνοντας, ένα τρομοκρατικό κυνήγι μαγισσών, ενοχοποιώντας και ποινικοποιώντας κάθε δράση. Το κράτος σε «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», με τα ειδικά δικαστήρια, τους τρομοκρατικούς «αντιτρομοκρατικούς νόμους» προσπάθησε τότε να υποτάξει το κίνημα με τον φόβο και την απειλή της κατηγορίας. Το κλίμα ζόφου και καχυποψίας μαζί και οι συνωμοσίες του κράτους ανατράπηκαν με τις μαζικές κινητοποίησεις στους δρόμους. Αποφασιστική σημασία, για το σπάσιμο του κλίματος, ήταν η μαζική παρουσία μαρτύρων υπεράσπισης. Πάνω από 300 μάρτυρες υπεράσπισης , συνδικαλιστές, αγωνιστές του εργατικού-λαϊκού κινήματος, διανοούμενοι, καθηγητές Πανεπιστημίων και μέλη αριστερών κομμάτων και οργανώσεων, μαζί και του ΕΕΚ, έδωσαν το παρόν. Αυτοί συγκέντρωσαν το μίσος του κράτους, προσπάθησαν να τους τρομοκρατήσουν με απειλές και παρακολουθήσεις. Αυτό το μίσος εκφράζει και τώρα η Κα Μπακογιάννη με την επίθεση στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.

Η επίθεση αυτή δεν εκφράζει μόνο τις παρούσες ανάγκες της Ν.Δ για την αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε μια προσπάθεια να πάρει «το αίμα της πίσω» από το παρελθόν, αλλά μια προετοιμασιά για το μέλλον. Το αστικό κράτος, στο όνομα μιας νέας τρισχειρότερης «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», σε συνθήκες χρεοκοπίας, έχει ανάγκη να απειλήσει, να τρομοκρατήσει τον λαό ώστε να αποδεχτεί μέσα σε κλίμα φόβου την έλλειψη και των πιο στοιχειωδών όρων επιβίωσης. Αυτές τις ανάγκες εξυπηρετεί και η αναφορά της Μπακογιάννη και δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη από το κίνημα της εργατικής τάξης. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι οργανικά ανίκανος να απαντήσει σε τέτοιες επιθέσεις, το επαναστατικό κίνημα πρέπει να προετοιμαστεί να δώσει τις απαντήσεις πολιτικά, μαζικά και στους δρόμους.

Γρ. Δαφνής

www.eek.gr

Μαύρο τις φοιτητικές παρατάξεις της Τρόικας Στηρίζουμε-ψηφίζουμε ΕΑΑΚ στα ΑΕΙ-ΤΕΙ

Μαύρο τις φοιτητικές παρατάξεις της Τρόικας

Στηρίζουμε-ψηφίζουμε ΕΑΑΚ στα ΑΕΙ-ΤΕΙ

Οι φοιτητικές εκλογές της 16ης Μάη στα ΑΕΙ και ΤΕΙ γίνεται σε συνθήκες άνευ προηγουμένου κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος και συνολικά του καπιταλισμού.

Το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, οι δύο μεταπολιτευτικοί πόλοι της αστικής εξουσίας, μαυρίστηκαν και στις κάλπες από τους εργαζομένους και τη νεολαία που αντιμετωπίζουν τη χρεοκοπία των ζωών τους από τις κυβερνήσεις, την Τρόικα και τα Μνημόνια τους, ενώ κανένα άλλο διάδοχο σχήμα δε φαίνεται να μπορεί να τους αντικαταστήσει.

Οι βίαιες συνέπειες της χρεοκοπίας του καπιταλιστικού συστήματος αφορούν ολόκληρη την εκμεταλλευμένη και καταπιεσμένη νεολαία η οποία ενώνεται στην κοινή (μη) προοπτική της μαζικής ανεργίας και της ελαστικής εργασίας.

Οι φοιτητές μαζί με ολόκληρη τη νεολαία ζουν ένα απόλυτο κοινωνικό αδιέξοδο που τους καταδικάζει το σύστημα στην κρίση του.. Τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας απειλούνται με κατάρρευση των πιο στοιχειωδών υλικών όρων λειτουργίας τους, ακόμα και με κλείσιμο. Το “κούρεμα” των αποθεματικών των πανεπιστημίων μέσω του PSI  σπρώχνει ακόμα περισσότερο τις σχολές  στη διάλυση, το λουκέτο και την ερήμωση που έχουν οδηγήσει η ραγδαία μείωση της κρατικής χρηματοδότησης.

Οι πολιτικοί εκπρόσωποι των ντόπιων και διεθνών τοκογλύφων, των τραπεζιτών και των βιομηχάνων μέσα στις σχολές, η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ, οι εκπρόσωποι των μαυρισμένων πρώην μεγάλων κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ πρέπει να μαυριστούν μαζικά από τους φοιτητές τη 16^η του Μάη. Καμία άφεση δεν πρέπει να δοθεί στους πρώην γαλαζοπράσινους φοιτητοπατέρες που φορούν το μανδύα του ανεξάρτητου για να επιβιώσουν πολιτικά μέσα στις σχολές.

Η νεολαία που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των μαχών ολόκληρου του εργατικού και λαϊκού κινήματος τα τελευταία δύο χρόνια πρέπει να οργανώσει την πάλη για την επαναστατική ανατροπή των κυβερνήσεων, του κράτους και του σαπισμένου τους συστήματος, για την αναδιοργάνωση της παιδείας και της κοινωνίας από τη νεολαία και την εργατική τάξη σε νέες, σοσιαλιστικές βάσεις.

Η 16^η Μάη είναι μονάχα μια στιγμή αυτού του πολέμου. Η μόνη διέξοδος από τη χρεοκοπία απαιτεί την έξοδο από το έδαφος του χρεοκοπημένου καπιταλισμού. Κανένας ενδιάμεσος δρόμος δεν μπορεί να υπάρξει. Το χρέος των τραπεζών που μας πνίγει πρέπει να διαγραφεί, οι τράπεζες και οι βασικοί πυλώνες της οικονομία να εθνικοποιηθούν χωρίς αποζημίωση κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση και να βγει η Ελλάδα από την ΕΕ στα πλαίσια της πάλης του προλεταριάτου στην Ευρώπη για τη διάλυση της ΕΕ και τις ενωμένες σοσιαλιστικές πολιτείες της Ευρώπης.  Η επιβολή αυτών των  μέτρων απαιτεί τη χρήση των μεθόδων και των μέσων της προλεταριακής επανάστασης, την κατάκτησηντης εξουσίας από το προλεταριάτο και τη σοσιαλιστική διέξοδο από τον καπιταλισμό. Καμία άλλη κυβέρνηση, “αριστερή” ή “λαϊκή” στα πλαίσια του καπιταλισμού (εντός ή εκτός ΕΕ), δεν μπορεί να σώσει το λαό από τα δεινά της καπιταλιστικής χρεοκοπίας. 

Η Οργάνωση Επαναστατικής Νεολαίας, η νεολαιίστικη οργάνωση του ΕΕΚ-Τροτσκιστές, την ίδια στιγμή που τάσσεται υπέρ της ταξικής ενότητας στη δράση, ξεκαθαρίζει πως αυτή η ενότητα δεν  πρόκειται να φέρει αποτελέσματα αν δεν σφυρηλατηθεί από την πολιτική ανεξαρτησία ολόκληρης της εργατικής τάξης και της νεολαίας από την αστική και μικροαστική τάξη.

Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να παίξει κρίσιμο ρόλο στο συντονισμό και την ενότητα στη μάχη ενάντια στους καπιταλιστές, τα μνημόνια, τη δυστυχία και την απελπισία.

·         Μαύρο στις φοιτητικές παρατάξεις της Τρόικας  ΔΑΠ ΠΑΣΠ και ψευτο-ανεξάρτητων

·         Όχι στην διάλυση των ΑΕΙ – ΤΕΙ

·         Για την αναδιοργάνωση της παιδείας και της κοινωνίας σε νέες σοσιαλιστικές βάσεις

·         Για μια παιδεία της καθολικής ανθρώπινης χειραφέτησης και τον πανανθρώπινο ελευθεριακό κομμουνισμό

Οργάνωση Επαναστατικής Νεολαίας - ΕΕΚ

Μια πρωτη ανακοινωση του Πολιτκου Γραφειου του ΕΕΚ

Εκλογές 2012

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΟΥ ΕΕΚ

Η οργή του λαού ξέσπασε και στις κάλπες, σαρώνοντας το παλιό αστικό πολιτικό σκηνικό του «δικομματισμού», μαυρίζοντας  άγρια την τρόϊκα ΕΕ/ ΔΝΤ/ Ευρωπαϊκής Κεντρικής  Τράπεζας, τα μνημόνια της, τα κόμματά της, τις κυβερνήσεις της, προκαλώντας σεισμό όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο σύνολο της ΕΕ και της ευρωζώνης κι  επιδεινώνοντας την  πολιτική και οικονομική της κρίση.

Το λαϊκό τσουνάμι εκτίναξε στα ύψη ένα κόμμα της Αριστεράς, τον ΣΥΡΙΖΑ, στην δεύτερη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στην χώρα, στην πρώτη θέση στην πρωτεύουσα και τις εργατικές συνοικίες της, στο Λεκανοπέδιο, στην Θεσσαλονίκη, σε μια σειρά από πόλεις, ενώ δυνάμωσε συνάμα, σε μικρότερο βαθμό,  τα άλλα αριστερά κόμματα, μαζί και το ΕΕΚ.  Το τσουνάμι, όμως, αυτό έφερε στον αφρό και στην Βουλή και τα σκουπίδια της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, το φίδι που ζεσταίνει στον κόρφο του το σαπισμένο καπιταλιστικό σύστημα.

Η μαζική υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ εκδηλώνει την στροφή προς τα αριστερά ενός μεγάλου τμήματος του  βυθισμένου στην κοινωνική δυστυχία κι αγανακτισμένου λαού που προσελκύστηκε ιδιαίτερα από τα καλέσματα για ενότητα της Αριστεράς και μια εναλλακτική πρόταση αριστερής κυβερνητικής εξουσίας.

Αντίθετα, το σταλινικό ΚΚΕ, έδιωξε λαϊκό κόσμο με την γραφειοκρατική του αλαζονεία και την εχθρότητά του σε ό,τι αριστερό δεν μπορεί να ελέγξει, ενώ η πρότασή του για εργατική-λαϊκή εξουσία παρέπεμπε τον πεινασμένο κι εξαθλιωμένο λαό στο μακρινό κι αόριστο μέλλον, όταν οι περιβόητοι ( εκλογικοί κατά κύριο λόγο) «συσχετισμοί» θα γίνουν ευνοϊκοί για το μοναστήρι του Περισσού. Ήταν, αναπόφευκτο, έτσι, να «κολλήσουν» και εκλογικά, να χάσουν ακόμα και την παραδοσιακή τους τρίτη θέση ανάμεσα στα κοινοβουλευτικά κόμματα, να κατρακυλήσουν στην πέμπτη θέση, πίσω και από τον ακροδεξιό Καμμένο, κατηγορώντας συνάμα τον ίδιο τον λαό για τις «αυταπάτες» που είναι ανίκανοι να του διαλύσουν.

Η καθεστωτική κρίση, η κρίση πολιτικής εξουσίας κορυφώνεται την ίδια στιγμή που η οικονομική κρίση  κλιμακώνεται στην χώρα μας, στην Ευρώπη και διεθνώς. Το ζήτημα της εξουσίας έχει τεθεί μπροστά στο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Δεν μπορεί να αφεθεί στο αόριστο μέλλον, όπως κάνει το ΚΚΕ ή, με την μεσοβέζικη στάση της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.  Δεν μπορεί να λυθεί με μια «αριστερή» κυβέρνηση  α λα ΣΥΡΙΖΑ που θα παραμένει μέσα στο αστικό καθεστώς και στην αρπάγη της ΕΕ αλλά μόνο με την ανατροπή του κλυδωνιζόμενου καθεστώτος του κεφαλαίου από τις λαϊκές μάζες, αυτο-οργανωμένες στα δικά τους όργανα πάλης και εξουσίας, με την εργατική εξουσία και μια επαναστατική εργατική κυβέρνηση, με την κοινή πάλη όλων των εργαζομένων της Ευρώπης ενάντια στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, για μια κόκκινη σοσιαλιστική Ελλάδα σε μια κόκκινη σοσιαλιστική Ευρώπη.

Η ώρα της κοινωνικής επανάστασης πλησιάζει. Για να την πνίξει στο λίκνο της, ο καπιταλισμός  κινητοποιεί  την κοινωνική σκόνη που δημιουργεί η κρίση και φτιάχνει τις συμμορίες των νεοναζί. Δεν θα αφήσουμε να μας τρομοκρατήσουν τα κλούβια  «χρυσά αυγά» του συστήματος. Ο φασισμός δεν θα περάσει! Το οργανωμένο και συνειδητοποιημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, μπορεί και πρέπει να συγκροτήσει ένα ισχυρό Ενιαίο Μέτωπο και να τους συντρίψει, εξαλείφοντας συνάμα τα κοινωνικά αίτια που γενούν το φασιστικό τέρας.

Το ΕΕΚ ευχαριστεί όλα τα μέλη και τους υποστηρικτές του που δώσανε την δύσκολη και σημαντική αυτή μάχη. Ήταν ένα επαναστατικό σχολείο για τις επερχόμενες μάχες και προπαντός για  την επερχόμενη ιστορική αναμέτρηση. Στηρίξτε, οργανωθείτε, παλέψετε με το ΕΕΚ-Τροτσκιστές!

7 Μαΐου 2012

Κοκκινη Πρωτομαγια, ταφος για τ' αφεντικα: ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ (φωτο απο τη σημερινη ανεξαρτητη συγκεντρωση)

Το ΕΕΚ στο Βολο συμμετειχε στην ανεξαρτητη(απο γραφειοκρατες, εργοδοτικους και ξεπουλημενους) συγκεντρωση και πορεια που διοργανωθηκε μετα απο ανοιχτη συνελευση για τη διοργανωση της πρωτομαγιας. Η πορεια εκανε σταση στο Ταχυδρομειο, οπου διαβαστηκε το παρακατω κειμενο μνημης και τιμης στους νεκρους της εργατικης ταξης, στους νεκρους μας. Μετα το κειμενο ακολουθουν φωτογραφιες.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2012

Ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη, είναι ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία

Στη πόλη της μαζικής ανεργίας και της ραγδαία αυξανόμενης φτώχιας και ανέχειας, των κλειστών εργοστασίων, των απλήρωτων εργατών, στη πόλη που ιδρύθηκε το 1908 το πρώτο εργατικό κέντρο όλης της Ελλάδας, στο ιδρυτικό καταστατικό του οριζόταν στο άρθρο 29 ότι «Το Εργατικόν «Κέντρον» θα έχη ως επίσημον εορτήν του την 1^η Μαϊου».

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Είναι αυτός ο ξεσηκωμός του 1886 στο Σικάγο που κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας.

Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων.

Το πρώτο αίμα χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο. Απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε συμπλοκή. Η Αστυνομία και οι μπράβοι της επιχείρησης επενέβησαν δυναμικά. Σκότωσαν τέσσερις απεργούς και τραυμάτισε πολλούς, προκαλώντας οργή στην εργατική τάξη της πόλης. Την επομένη αποφασίστηκε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ.. Η συγκέντρωση ήταν πολυπληθής και ειρηνική. Το κακό, όμως, δεν άργησε να γίνει. Οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν δια της βίας τη συγκέντρωση και τότε από το πλήθος των απωθούμενων διαδηλωτών ρίφθηκε μια χειροβομβίδα προς το μέρος τους, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες. Η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά βούληση κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις διαδηλωτές και να τραυματιστεί απροσδιόριστος αριθμός, ενώ έξι αστυνομικοί έχασαν τη ζωή τους από πυρά (φίλια ή των διαδηλωτών παραμένει ανεξακρίβωτο), ανεβάζοντας τον αριθμό τους σε επτά.
Για την βομβιστική επίθεση των αγνώστων, 4 πρωτοπόροι εργάτες απαγχονίστηκαν στη χώρα της απεριόριστης δημοκρατίας.

Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Στη χώρα μας, ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς έγινε το 1893, στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη. Η 1η Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη. Έτσι, επελέγη η Κυριακή 2 Μαΐου, για να έχει η γιορτή μαζικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Σοσιαλιστής», που εξέδιδε ο Καλλέργης, στις 5 το απόγευμα της Κυριακής συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο πάνω από 2.000 σοσιαλιστές και εργαζόμενοι. Η «Εφημερίς» τους υπολόγισε μόνο σε 200 και σημείωνε σε άρθρο της: «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον».
Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα το οποίο είχε ως εξής:
«Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου, ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω, οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν:
Α) Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ' όλην την ημέραν, και οι πολίται ν' αναπαύωνται.
Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν.
Γ) Ν' απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
Δ) Το συμβούλιον του «Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν.»
Το ψήφισμα επεδόθη, τελικά, στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου 1893 από τον Σταύρο Καλλέργη.

Οι νεκροί του Βόλου

Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την ιστορία μας, τη λήθη που θέλουν να μας επιβάλλει η αστική προπαγάνδα. Ότι χάθηκε σε δυο χρόνια μνημονιακής καταστροφής είχε κερδηθεί με αίμα και πόνο: μισθοί, συντάξεις, δώρα πάσχα, χριστουγέννων, καλοκαιρινές άδειες, επιδόματα, παροχές υγείας παιδείας, στέγης. 

Από τις αρχές του 20ου αιώνα οι εξοντωτικές συνθήκες εργασίας και η μεγάλη φτώχεια, θα οδηγήσουν σε μια σειρά μαζικών απεργιών και βίαιων συγκρούσεων, όπου η εργατική τάξη θα μετρήσει δεκάδες αιματηρές απώλειες. 

Οι καπνεργάτες του Βόλου θα πρωτοστατήσουν σε όλες τις συγκρούσεις της εποχής (1909, 1911 με κατάληψη της εκκλησίας της Ανάληψης,, 1915, 1921) με κορύφωμα την αιματηρή εξέγερση του 1936. 

Σχεδόν σε όλες αυτές τις περιόδους των εργατικών διεκδικήσεων τα αιτήματα και οι αιτίες ήτανε πάντα ξεκάθαρες: καθιέρωση του 8ώρου, εξάλειψη της φτώχειας και της ανεργίας, καλύτερα μεροκάματα, καλύτερες συνθήκες εργασίας (η φυματίωση θέριζε κυριολεκτικά τους καπνεργάτες).

Δεν μπορεί να ξεχάσει κανείς τους αγώνες της εργατικής τάξης του Βόλου όταν στις 15 Φλεβάρη 1921 οι μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στην ακρίβεια και ιδιαίτερα του αλευριού, οδήγησε σε μαζικές διαδηλώσεις με τη οργανωτή την Πανεργατική Ένωση Βόλου με περισσότερους από 15 χιλιάδες εργάτες.

Όπως και σήμερα αλλά και σε κάθε μας κινητοποίηση από το Δεκέμβρη του 2008, έτσι και τότε, τη νύχτα της απεργίας δύο λόχοι στρατού αφού έλαβαν θέσεις μάχης με τη συνδρομή της αστυνομίας συνέλαβαν στα σπίτια τους πιο πρωτοπόρους εργάτες, τους φυλάκισαν και τους βασάνισαν φρικτά. Σύμφωνα με την «Εργατική», «τα μαρτύρια της ιεράς Εξετάσεως δεν μπορεί να ήταν πιο φρικτά».  

Δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει τους δολοφονημένους από στρατιώτες και  χωροφύλακες μακρινιτσιώτες Πέτση και Ζωιτόπουλο το 1929 όταν κατέλαβαν το κοινοτικό δάσος που εκμεταλλευόταν ο τσιφλικάς Σαμσαρέλος.

Όμως η αιματηρή χρονιά του ’36 θα αρχίσει με συνεχόμενες απεργίες και συνεχείς.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει το ματοκύλισμα του Μαϊου στη Θεσσαλονίκη το 1936, γεγονότα που οδήγησαν και σε μεγάλες απεργιακές εκδηλώσεις στην υπόλοιπη Ελλάδα μαζί και στο Βόλο αλλά η οπισθοχώρηση του εργατικού κινήματος οδήγησε στο πραξικόπημα της 4^ης Αυγούστου με το Μεταξά που έφερε νέα δεινά στην εργατική τάξη.

Η Πρωτομαγία του 1936 στο Βόλο ήταν μεγαλειώδης κι έγινε στο χώρο του Τσιμπούκη. Στις 13/5/36 κηρρύσσεται πανελλαδική απεργία για τα αιματηρά γεγονότα της Θεσσαλονίκης.

Ήδη από τις 7 Μάη η πόλη του Βόλου ήταν στρατοκρατούμενη. Μπροστά μπαίνουν οι καπνεργάτες ζητώντας αυξήσεις, 8ωρο, εξομοίωση των μισθών μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Στις 2 Ιούνη 1936, 51 οργανώσεις αυτοκινητιστών κατεβαίνουν σε απεργία. Η Ένωση Ανεξάρτητων Εργατικών Σωματείων καλεί επίσης σε απεργία σε συμπαράσταση στους υφαντουργούς και τους εργάτες μετάλλου που απεργούσαν.

Στις 9 το πρωί οι εργάτες συγκεντρώνονται στα γραφεία του εργατικού κέντρου στην οδό Δημητριάδος, τα μέλη των Ανεξάρτητων Σωματείων, υφαντουργοί, μεταλλεργάτες. Επικεφαλής ομάδας απολυμένων εργατών του Ματσάγγου πάνε στο εργοστάσιο και αξιώνουν την απελευθέρωση συναδέλφων που βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα καθώς στις πόρτες του εργοστασίου διοχετεύεται ρεύμα και δεν μπορούν να βγουν έξω από το εργοστάσιο. Οι χωροφύλακες έχουν κυκλώσει το εργοστάσιο, ζητάνε ενισχύσεις. Όλη η δύναμη της χωροφυλακής φτάνει επί τόπου με επικεφαλής το διοικητή Παγώνη, το διοικητή ασφάλειας Γρεβενίτη και τους διοικητές όλων των αστυνομικών τμημάτων, ο εισαγγελέας Φραγκούλης, ο αντιεισαγγελέας Σκρέκας, ο φρούραρχος συνταγματάρχης Λερπέας, επικεφαλής τάγματος πεζικού και δίνεται η διαταγή εκφοβισμού με πυροβολισμούς στον «αέρα». 

Όμως το όπλο των στρατιωτών και των χωροφυλάκων όπως λέει και το σύνθημα «είναι μαγικό, ρίχνει στον αέρα και βρίσκει στο ψαχνό».

Τραυματισμένος πέφτει ο 20χρονος Γιώργος Μαραγκόπουλος, υπάλληλος καταστήματος του Οικονομόπουλου, την ώρα που κατέβαζε τα ρολά του καταστήματος.

Οι σκορπισμένοι εργάτες συγκεντρώνονται στα γραφεία του εργατικού κέντρου αλλά σε όλους τους δρόμους βρίσκονται πάνοπλες δυνάμεις χωροφυλακής με επικεφαλής του διοικητή του Ά τμήματος, ανθυπασπιστή Τριανταφύλλου. Με τα πρώτα βήματα οι εργάτες δέχονται ομοβροντία πυρών.

Νεκρός πέφτει ο Νίκος Μπουμπατζής 32 χρονών, ράφτης και τραυματίζονται άλλοι εφτά, οι 5 πολύ σοβαρά.

Το νεκρό Μπουμπατζή οι εργάτες τον μεταφέρουν στα γραφεία του εργατικού κέντρου, όπου καταφθάνει ισχυρή δύναμη χωροφυλάκων, παίρνει το νεκρό και σφραγίζει τα γραφεία και στις 5 το πρωί της επομένης η χωροφυλακή θάβει το νεκρό μ΄ ένα παπά χωρίς να επιτρέψει στις αδελφές του να παραβρεθούν στη κηδεία.

Αυτοί που μας λένε ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και δεν γίνεται τίποτα και με δεκάρικους αγωνιστικούς λόγους κρύβουν τη προδοσία τους προς τη τάξη τους, αυτοί που καταδικάζουν κάθε εργατικό αγώνα για να προασπίσουν «το δημοκρατικό δικαίωμα και στην εργασία και στην απεργία», που ανέχονται τα ΜΑΤ στις πύλες των εργοστασίων, συντάσσονται με το σύνδεσμο βιομηχάνων Θεσσαλίας σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα των απεργιακών αγώνων, αυτοί που δεν βλέπουν το μέλλον τους έξω από το καπιταλισμό και γονατίζουν σε υπουργούς και βουλευτιλίκια, αυτοί που μας λένε ότι ο κόσμος δεν ακολουθεί, πότε πραγματικά οργάνωσαν έναν πραγματικό αγώνα που να ανταποκρίνεται στις σημερινές εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες που βιώνει κάθε εργαζόμενος, άνεργος, νέος, συνταξιούχος;  

Θυμούνται οι κόλακες των βιομηχάνων, ότι κάτω από εξαιρετικά δυσμενέστερες συνθήκες, μέσα στη κατοχή, στις 24 & 25 Μαρτίου 1942 κηρύχτηκε πανεργατική και πανυπαλληλική απεργία που έληξε στις 21 Απρίλη, η πρώτη απεργία μέσα στη κατεχόμενη από τους φασίστες Ευρώπη;

Θυμούνται ότι στις 5 Μαρτίου του 1943 ξεκίνησε απεργία διαρκείας 27 ημερών που ματαίωσε το διάταγμα για την πολιτική επιστράτευση που ήθελαν να επιβάλλουν οι φασιστικές δυνάμεις προκειμένου να μεταφέρουν εργατικό δυναμικό στην πολεμική τους βιομηχανία στη Γερμανία, και ότι ήταν η μοναδική πετυχημένη περίπτωση σε όλη τη κατεχόμενη Ευρώπη;

Πως θα αντιμετωπίσουμε τους νέους γερμανοτσολιάδες, εθνοπατριώτες και φασίστες της χρυσής αυγής, αυτούς που θέλουν να μας βάλουν σε νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης και να εκδώσουν νέα διατάγματα μεταφοράς εργατικού δυναμικού, είτε πρόκειται για έλληνες ή μετανάστες όταν το Εργατικό  Κέντρο Βόλου ευθυγραμμίζεται με τις ανακοινώσεις τους για το θέμα της χαλυβουργίας ή κάποιοι άλλοι τους υποδέχονται εκεί με δάφνες και στεφάνια;

Ποιοι είναι οι νέοι Μακρήδες και Θεωδορίδηδες του σημερινού εργοδοτικού και αστικού κρατικού συνδικαλιστικού που θέλουν να μας πείσουν ότι τίποτα δεν γίνεται και το χάος που έχει επιφέρει η καπιταλιστική κρίση είναι νόμιμο και οι απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις για ότι μας ανήκει είναι παράνομο;  

Όχι, δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε.

Αγωνιζόμαστε για την ιστορική μνήμη ως αναγκαία προϋπόθεση των αγώνων του σήμερα, σε μια εποχή που θέλουν να μας επιβάλλουν το ζόφο, τη κατάθλιψη και το φόβο.

Εμείς όμως ζούμε στην εποχή των μεγάλων ελπίδων.

Ένα φάντασμα πλανιέται: των εργατών, των φτωχών των απόκληρων και των καταπιεσμένων για μια κοινωνία καθολικής χειραφέτησης, χωρίς ταξική εκμετάλλευση, καταπίεση, φτώχια, συσσίτια, άστεγους, καταθλιπτικούς  κι εξαθλίωση.

Δεν ζητάμε κάτι. Ζητάμε τα πάντα!

Ζήτω η κόκκινη Πρωτομαγιά!

Τιμή και δόξα στους νεκρούς μας!

Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι εξέγερση και πάλη

ΒΟΛΟΣ 1 ΜΑΗ 2012

Φωτο απο τη χθεσινη εκδηλωση του ΕΕΚ στον Βολο

Προεκλογικο σποτ ΕΕΚ 2012

ΤΙΜΗ ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Επανάσταση Λαέ για την Εργατική εξουσία

Η φετινή απεργία της 1ης Μάη πρέπει να σηματοδοτήσει μια επιτάχυνση της εργατικής επαναστατικής πάλης στον ταξικό-κοινωνικό πόλεμο που μαίνεται διεθνώς και στην Ελλάδα στην 5η χρονιά μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής χρεοκοπίας. Η αναγκαιότητα να αναπτύξουμε την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης από κάθε απόπειρα των αφεντικών να φορτώσουν την κρίση του συστήματός τους στις πλάτες μας είναι μεγάλη.

H πρωτομαγιά τιμά την πάλη της παγκόσμιας εργατικής τάξης για την απελευθέρωση της κοινωνίας από τα ταξικά δεσμά. Εγκαθιδρύθηκε από την αιματηρή εξέγερση των εργατών του Σικάγο το 1886 και στη συνέχεια ενσωματώθηκε στο οπλοστάσιο της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης -προπαντός τον Κόκκινο Οκτώβρη του 1917. Κι όμως αυτή η βαμμένη με αίμα απεργία επιχειρείται να γίνει έρμαιο στα άθλια καθεστωτικά παιχνίδια των γραφειοκρατών πρακτόρων των αφεντικών μέσα στο εργατικό κίνημα.

Είναι φανερό ότι τρέμουν την εργατική τάξη. Οι φετινές εκλογές που έχει προκηρύξει η κυβέρνηση Παπαδήμ(ι)ου είναι αδύνατο να δώσουν διέξοδο στην πολιτική και καθεστωτική κρίση που μαστίζει την άρχουσα τάξη και αυτής της χώρας και είναι αδύνατο να εκτονώσουν την οργή και την αγανάκτηση της εργατικής τάξης και του λαού. Το εργατικό κίνημα κρατά το κλειδί των ιστορικών εξελίξεων στα χέρια του καθώς το πρωτοφανές αδιέξοδο του αστικού πολιτικού συστήματος και η καπιταλιστική χρεοκοπία που ρίχνουν το λαό στην άβυσσο δε μπορούν να αντιμετωπιστούν με αστικά μέσα. Η δυσωδία των σκανδάλων των κάθε λογής Τσοχατζόπουλων είναι αξεχώριστη από την επιθανάτια κρίση των διαπλεκόμενων κομματικών αστικών μηχανισμών που επί χρόνια έκλεψαν σα λωποδύτες το λαό και τώρα είναι αντιμέτωποι με την οργή του. Κι όμως είναι αυτοί που συνεχίζουν να είναι στην εξουσία και να καταδικάζουν έναν ολόκληρο λαό στην εξαθλίωση. Να επισπεύσουμε την ανατροπή τους!

Ο χρόνος μετράει αντίστροφα καθώς η κρίση μεταδίδεται από τον ευρωπαϊκό νότο στις χώρες του Βορά θίγοντας την υπόσταση της Ισπανίας, της Ιταλίας ακόμα και της ίδιας της Γαλλίας. Το ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα της Ε.Ε των Μερκοζί είναι στη χειρότερη κρίση της ιστορίας του. Η ήττα του Σαρκοζύ στον πρώτο γύρο των εκλογών και η κατάρρευση της Κυβέρνησης στην Ολλανδία σηματοδοτούν μια επιδείνωση της καθεστωτικής κρίσης και πυροδοτούν με τη σειρά τους μια νέα σπείρα οικονομικής αποσταθεροποίησης σε όλη την βουτηγμένη στην ύφεση Ευρώπη, με ανεξέλεγκτες διεθνείς συνέπειες πρώτα από όλα στις ΗΠΑ.

Η ευρωπαϊκή εργατική τάξη βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη πρόκληση της ιστορίας της. Την ίδια στιγμή η ενίσχυση των φασιστών τύπου Λεπέν και της πολυδιαφημιζόμενης από τα καθεστωτικά μμε Χρυσής Αυγής πρέπει να σημάνουν συναγερμό. Το κεφάλι της αντεπανάστασης που τρέφεται από το ίδιο το ρατσιστικό αστικό κράτος των πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες, μπορεί και πρέπει να κοπεί με τα μέσα της εργατικής ταξικής πάλης πριν γίνει επικίνδυνο για την ύπαρξη της εργατικής τάξης και του δικαιώματός της να αγωνίζεται ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα διεκδικώντας έναν καλύτερο κόσμο. Η υπεράσπιση των μεταναστών είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη.

Το ΕΕΚ-Τροτσκιστές καλεί τους εργαζόμενους και τη νέα γενιά να συμμετάσχουν στη πρωτομαγιάτικη απεργιακή διαδήλωση καταδικάζοντας στην πράξη τόσο τις άθλιες φιέστες τύπου ΓΣΕΕ όσο και την αποπροσανατολιστική απόφαση των σταλινικών στο όνομα μάλιστα της απεργίας των Χαλυβουργών. Στις σημερινές συνθήκες η πάλη για την υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων των εργαζόμενων από τις επιθέσεις των τροϊκανών και των υπαλλήλων τους και η πάλη των εργατών ενάντια στα αποθρασυνόμενα αφεντικά είναι άρρηκτα δεμένη με την πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας και της κυβέρνησης του κεφαλαίου μέσω μιας ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, για την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας για τη σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της κοινωνίας. Με αυτόν τον στόχο να χτίσουμε το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα της νίκης. Για μια Κόκκινη Ελλάδα σε μια Κόκκινη Σοσιαλιστική Ευρώπη. Για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

εεκ, πρωτομαγια 2012

Συνέντευξη του ΓΓ του ΕΕΚ, Σάββα Μιχαήλ στο ράδιο

http://www.radio9.gr/Interview.aspx?a_id=39772

Αφισοκολλήσεις, πανό, μοιράσματα κι άλλες παρεμβάσεις στην Α' και Β' ΒΙ.ΠΕ. Βόλου

 

Β΄ΒΙΠΕ

χαλυβουργία Βόλου

Α΄ ΒΙΠΕ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ

Πετυχημένη και ενδιαφέρουσα η εκδήλωση της Λάρισας

ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2012-ΠΡΩΤΟΣ ΓΥΡΟΣ

Άνοδος της Ακροδεξιάς- ενίσχυση της Αριστεράς

   Σημάδια πόλωσης και καθεστωτικής κρίσης

       Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Γαλλία – αλλά και η ταυτόχρονη κατάρρευση του κυβερνητικού συνασπισμού Κεντροδεξιάς/ Ακροδεξιάς στην Ολλανδία- φανερώνουν, όπως εύστοχα παρατήρησαν οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, το όργανο του χρηματιστικού κεφαλαίου, την κρίση απονομιμοποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και της ίδιας της ΕΕ. Προγράμματα άγριας λιτότητας, ο ζουρλομανδύας του δημοσιονομικού συμφώνου που θέλει να επιβάλλει το Βερολίνο, η ανεργία πυροδοτούν την πόλωση και την καθεστωτική κρίση σε κάθε χώρα, μαζί και στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ και τον «πειθαρχημένο» ευρωπαϊκό Βορρά  των τριών Α.

      Στην Γαλλία, για πρώτη φορά από τότε που θεσπίστηκαν  οι άμεσες εκλογές για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ο απερχόμενος Πρόεδρος, ο δεξιός Σαρκοζύ χάνει την πρωτιά στον πρώτο γύρο. Επικεφαλής ήρθε ο εντελώς άχρωμος και άπνοος σοσιαλδημοκράτης Ολάντ με μια πρωτιά (28,63%) που δεν εμποδίζει να νοιώθει στο σβέρκο του το λαχάνιασμα του αντιπαθέστατου δεξιού αντιπάλου του(27,06%).

      Η οργή του λαού απέναντι στην κυβερνώσα Δεξιά μείωσε σημαντικά το ποσοστό της αποχής και διοχετεύτηκε  κυρίως  προς το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν(18,03%) που πετυχαίνει το καλλίτερο σκορ στη σαραντάχρονη αντιδραστική του ιστορία και δευτερευόντως στο Μέτωπο της Αριστεράς του  Ζαν Λυκ Μελανσόν( 11,14%). Οι ακροδεξιές, εθνικιστικές και ρατσιστικές προεκλογικές κορώνες του Σαρκοζύ κατά  των μεταναστών ενίσχυσαν παρά έκοψαν το ρεύμα υπέρ της Ακροδεξιάς, την οποία είχε φροντίσει το ίδιο το σύστημα και τα ΜΜΕ του να εξωραΐσει επί το δημοκρατικότερον  και  πριν το κάνει η ίδια η κόρη του Λεπέν,  αφήνοντας στην άκρη την κραυγαλέα αντισημιτική ναζιστική ρητορεία του μπαμπά της( και κουμπάρου του Μάκη Βορίδη…)

       Είναι προφανείς οι παράλληλοι με την Ελλάδα  των επιχειρήσεων σκούπα, της μετατροπής των μεταναστών σε αποδιοπομπαίο τράγο από τον Χρυσοχοΐδη και τον Σαμαρά, του εξωραϊσμού της ακροδεξιάς με τους Βορίδηδες  και  τους «Μπουμπούκους» της και την πλήρη κάλυψη και προώθηση των παρακρατικών της Χρυσής Αυγής.

      Ο Μελανσόν συγκέντρωσε ένα  αξιόλογο τμήμα της λαϊκής δυσαρέσκειας, της ιστορικής βάσης του γαλλικού ΚΚ και την μεγάλη πλειοψηφία όσων σε προηγούμενες εκλογές στήριζαν την εξωκοινοβουλευτική αριστερά και την Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα του Μπεζανσενό πριν αποχρωματιστεί η τελευταία σε ένα τάχα «ευρύτερο», δηλωμένα μη τροτσκιστικό, Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα. Το Μέτωπο της Αριστεράς του αριστερού σοσιαλδημοκράτη Μελανσόν με ραχοκοκαλιά το ΚΚ και συμπλήρωμα την δεξιά πτέρυγα της πρώην Λίγκας κατάφερε μεν  να φτάσει στο 11, 14 %, πολύ πιο πάνω από το αβυσσαλέο 1,9 % που είχε πάρει το γαλλικό ΚΚ στις προηγούμενες εκλογές αλλά έχασε το «μπρα ντε φερ» με την Ακροδεξιά, όπως ο ίδιος ο Μελανσόν είπε κατά λέξη.

       Η άνοδός του, σίγουρα, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε ένα ριζοσπαστικότερο λόγο που χρησιμοποίησε ο ίδιος ο χαρισματικός ρήτορας Μελανσόν με άμεσες αναφορές στις γαλλικές επαναστατικές παραδόσεις, στον Ροβεσπιέρο, τον Σαιν Ζυστ και στην Κομμούνα του Παρισιού αλλά και με συνθήματα για πάλη για την εξουσία και την (σκόπιμα ασαφή) «επανάσταση των πολιτών» που τον κάνανε να φαντάζει ότι βρίσκεται στα αριστερά  των υποψηφίων της Lutte Ouvrière(LO-Εργατική Πάλη) και του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος(ΝΡΑ). Παρά τις τροτσκιστικές καταβολές τους, οι υποψήφιοι της λεγόμενης «άκρας Αριστεράς» μείνανε  σε ένα στενά συνδικαλιστικό ή κινηματικό πλαίσιο, αποφεύγοντας σαν «πρόωρο» οποιοδήποτε  κάλεσμα στην άμεση πάλη για εργατική εξουσία και σοσιαλισμό.

      Οι παράλληλοι με την Ελλάδα και την Αριστερά της είναι επίσης διδακτικοί. Με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, οι ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ θέλησαν να τα προσαρμόσουν στα δικά τους στενά προεκλογικά πλαίσια: το μεν ΚΚΕ τόνισε την «αποτυχία» μιας αριστερής συμμαχίας , για να δικαιολογήσει  το κλείσιμο στον εαυτό του, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ εξύμνησε την «επιτυχία» του Μελανσόν σαν πρόκριμα νίκης της δικής του «ενωτικής» πολιτικής…

       Η Εργατική Πάλη (LO) με τους 201.425 ψήφους και το 0,57% και προπαντός το ΝΡΑ με τους 408.335 ψήφους και το 1,15% σημαδεύουν κατακόρυφη πτώση. Η πρώτη, η LO , είχε  1,33% το 2007 και, κυρίως, με υποψήφια την Λαγκιγιέ, 5,72% το 2002. Το δεύτερο, το ΝΡΑ, είχε πετύχει το 2007 με υποψήφιο της τότε Λίγκας τον Μπεζανσενό, ποσοστό 4,08%, διπλάσιο από εκείνο του ΚΚ. Η «αποτροτσκιστοποίηση» της Λίγκας και η «διεύρυνσή» της σε ασαφή «αντικαπιταλιστική» κατεύθυνση, έφεραν όχι την μαζικοποίηση αλλά την καταβαράθρωση της επιρροής στο κίνημα και τον λαό, την εσωτερική διαίρεση, την φυγή των οργανωμένων μελών, την στροφή προς τον Μελανσόν και τα μέτωπα με τον αριστερό ρεφορμισμό. Στα καθ’ ημάς, σημαίνουν αυτά τίποτα για την ετερόκλιτη «αντικαπιταλιστική» συμμαχία με το όνομα ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα «ανοίγματα» σε αριστερούς ρεφορμιστές; Ή μήπως, κατά την γνώμη τους η πτώση του ΝΡΑ οφείλεται αποκλειστικά στο ότι δεν υποστήριξε την έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ( πράγμα που έκανε βέβαια  η Μαρίν Λεπέν);

                                                                             Σάββας Μιχαήλ

Ενημερωση απο πορεια εναντια στην εργοδοτικη τρομοκρατια και το φασισμο και απο το δικαστηριο της ΜΕΤΚΑ εναντιον σφισσας

Ενημέρωση για την πορεια 24/4 απο indymedia εδω
Ενημέρωση γα το δικαστηριο 25/4 απο ergatis εδω

πορεια 24/4, πανο 'Ανοιχτης ΣυνελευσηςΜαγνησιας'

πορεια 24/4, πανο ΕΕΚ

πορεια 24/4, πανο 'Καταληψης Ματσαγγου'

πορεια 24/4

δικαστηρια 25/4

Οι εκδηλώσεις του ΕΕΚ για Λαρισα και Βολο προγραμματιζονται για:
-Πεμπτη 26/4, ΛΑΡΙΣΑ
-Κυριακη 29/4, ΒΟΛΟΣ 
Θα ανακοινωθουν σε λιγες μερες οι ακριβεις ωρες και τοποι των συγκεντρωσεων.

Συνδυασμός Υποψηφίων του ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΕΚ- ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ για τις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 για το Ελληνικό Κοινοβούλιο

1. Εκλογική περιφέρεια: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ 

Κατσαγάνης Δημήτριος του Δημητρίου: Δημοσιογράφος

2. Εκλογική περιφέρεια: ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ

Παπαδάτου Αλεξάνδρα του Μιχαήλ: Άνεργη

3. Εκλογική περιφέρεια: ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Κουτσουμπού Αγγελική του Σταύρου: Εκπαιδευτικός

4. Εκλογική περιφέρεια: ΆΡΤΑΣ

Μητροβγένη Αικατερίνη του Γεωργίου: εργαζόμενη part-time

5. Εκλογική περιφέρεια: Α’ ΑΘΗΝΩΝ

Γιαννατσής Ιωάννης του Ευστρατίου: Ελεύθερος Επαγγελματίας
Μάτσας Σαμπετάϊ (Σάββας Μιχαήλ) του Μπενάκη: γ.γ του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος

6. Εκλογική περιφέρεια: Β’ ΑΘΗΝΩΝ

Αλεξόπουλος Παναγιώτης του Αθανασίου: Εργαζόμενος στο ΜΕΤΡΟ- συνδικαλιστής
Γεωργίου Δημήτριος του Τρύφωνα: γιατρός
Μητροβγένης Γεώργιος του Παντελή: Δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Δάφνης - Υμμητού
Μουτίδης Κυριάκος του Ιωάννη: courier μέλος του σωματείου βάσης ΣΒΕΟΔ
Ταλούμης Θεόδωρος του Χαραλάμπους: Οικονομολόγος

7. Εκλογική περιφέρεια: ΝΟΜΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

Αγγελής Ερνέστος του Νικολάου: άνεργος μουσικός

8. Εκλογική περιφέρεια: Α’ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ευσταθίου Ελένη του Χρήστου: λογίστρια

9. Εκλογική περιφέρεια: Β’ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ευσταθίου Μαρία του Χρήστου: λογίστρια
Κουτσουμπός Θεόδωρος του Σπυρίδωνος: αρχισυντάκτης της εφημερίδας ¨Νέας Προοπτικής¨

10. Εκλογική περιφέρεια: ΑΧΑΪΑΣ

Μπελεζώνη Παναγιώτα (Πένυ) του Νικολάου: φοιτήτρια-εργαζόμενη
Τζιρής Νικόλαος του Γεωργίου: φοιτητής

11. Εκλογική περιφέρεια: ΒΟΙΩΤΙΑΣ

Αγγέλης Ιωάννης του Γεωργίου: Δημοσιογράφος- ταμίας στο Δ.Σ.  της  ΕΣΗΕΑ
Παπαδημητρίου Σωτήρης του Στυλιανού: βιομηχανικός εργάτης- μέλος του Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Λειβαδιάς

12. Εκλογική περιφέρεια: ΓΡΕΒΕΝΩΝ

Φωτίου Βασιλική του Κωνσταντίνου: εργαζόμενη συμβασιούχος ΕΛΤΑ

13. Εκλογική περιφέρεια: ΔΡΑΜΑΣ

Τσετίνης Δημήτριος του Ιωάννη: ξενοδοχουπάλληλος

14. Εκλογική περιφέρεια: ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ

Αντωνοπούλου Μαρία Γεωργία του Αθανασίου: μεταπτυχιακή φοιτήτρια, πολιτικός επιστήμονας

15. Εκλογική περιφέρεια: ΈΒΡΟΥ

Τζελάτης Βασίλειος του Ιωάννη: μεταπτυχιακός φοιτητής, κοινωνιολόγος

16. Εκλογική περιφέρεια: ΕΥΒΟΙΑΣ

Βαρελά Τρισεύγενη του Ιωάννη: αυτό-απασχολουμενη

17. Εκλογική περιφέρεια: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ

Βαφειάδου Μαρία (Μαρίζα) του Νικολάου: καθαρίστρια

18. Εκλογική περιφέρεια: ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Στεφανίδης Ιωάννης του Βασιλείου: εργάτης Τύπου

19. Εκλογική περιφέρεια: ΗΛΕΙΑΣ

Μπότσας Βασίλειος του Θεόδωρου: Ιδιωτικός υπάλληλος

20. Εκλογική περιφέρεια: ΗΜΑΘΙΑΣ

Μπάτζιου Ουρανία του Ευάγγελου: άνεργη

21. Εκλογική περιφέρεια: ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Μπαρμπαρέσος Μιχαήλ του Ιωάννη: Ιδιωτικός υπάλληλος

22. Εκλογική περιφέρεια: ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Αικατερινίδη Νεκταρία Ευανθία (Νέφη) του Ιωάννη: μεταπτυχιακή φοιτήτρια, κοινωνική λειτουργός

23. Εκλογική περιφέρεια: Α’ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ

Τζαχρήστας Βάιος του Βασιλείου: μεταπτυχιακός φοιτητής θεολογικής, εργαζόμενος part-time
Τσιομάλου Γεώργιος του Ορφέα: Βιοτέχνης

24. Εκλογική περιφέρεια: Β’ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ

Κλακάλας Παντελής του Ηλία: σερβιτόρος

25. Εκλογική περιφέρεια: ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Σιούκας Αθανάσιος του Κωνσταντίνου: άνεργος

26. Εκλογική περιφέρεια: ΚΑΒΑΛΑΣ

Μπόικος Χρήστος του Κωνσταντίνου: φοιτητής

27. Εκλογική περιφέρεια: ΚΑΡΔΙΤΣΗΣ

Ιωνά Παρασκεύη του Γεωργίου: οδοντογιατρός

28. Εκλογική περιφέρεια: ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

Αποστολόπουλος Κωνσταντίνος του Σπυρίδωνος: άνεργος

29. Εκλογική περιφέρεια: ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Μουζακίτη Βασιλική του Χριστόδουλου: βιβλιοπώλης

30. Εκλογική περιφέρεια: ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ

Μιχελής Παναγιώτης του Κωνσταντίνου: Ιδιωτικός υπάλληλος

31. Εκλογική περιφέρεια: ΚΙΛΚΙΣ

Μουμουλίδης Πέτρος του Ιωάννη: άνεργος κοινωνιολόγος

32. Εκλογική περιφέρεια: ΚΟΖΑΝΗΣ

Σάγια Ελένη του Ευσταθίου: χημικός μηχανικός

33. Εκλογική περιφέρεια: ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Δέλγας Ευάγγελος του Παναγιώτη: επαγγελματίας

34. Εκλογική περιφέρεια: ΚΥΚΛΑΔΩΝ

Μακογιάννης Αντώνης του Μιλτιάδη: Ιδιωτικός υπάλληλος

35. Εκλογική περιφέρεια: ΛΑΚΩΝΙΑΣ

Στάθης Γεώργιος του Κωνσταντίνου: αγρότης

36. Εκλογική περιφέρεια: ΛΑΡΙΣΗΣ

Ανδρεόπουλος Δημήτρης του Νικόλαος: Ιδιωτικός υπάλληλος

37. Εκλογική περιφέρεια: ΛΑΣΙΘΙΟΥ

Καρδουλάκη – Αγγέλη Άρτεμις του Εμμανουήλ: Δημοσιογράφος

38. Εκλογική περιφέρεια: ΛΕΣΒΟΥ

Συμμέλης Ιωάννης του Βασιλείου: άνεργος - μηχανικός

39. Εκλογική περιφέρεια: ΛΕΥΚΑΔΟΣ

Κασιμάτη Ελευθερία του Παύλου: άνεργη

40. Εκλογική περιφέρεια: ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ

Χατζηγιάννης Ιωάννης του Μιχαήλ: υπάλληλος του ΙΚΑ
Μανώλης Σπυρίδων του Γεωργίου: βιομηχανικός εργάτης

41. Εκλογική περιφέρεια: ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Μαραβάς Ορφέας του Κωνσταντίνου: λογιστής

42. Εκλογική περιφέρεια: ΞΑΝΘΗΣ

Κάραλης Αριστείδης του Παναγιώτη: άνεργος

43. Εκλογική περιφέρεια: ΠΕΛΛΗΣ

Στέφη Αικατερίνη του Αναστασίου: εκπαιδευτικός - άνεργη

44. Εκλογική περιφέρεια: ΠΙΕΡΙΑΣ

Μούχτογλου Κυριακή του Χρήστου: άνεργη

45. Εκλογική περιφέρεια: ΠΡΕΒΕΖΗΣ

Παπαθανασίου Αθανάσιος του Γεωργίου: εμπορουπάλληλος - απολυμένος

46. Εκλογική περιφέρεια: ΡΕΘΥΜΝΗΣ

Κλεινοπούλου Χρυσούλα του Βασιλείου: σχεδιάστρια

47. Εκλογική περιφέρεια: ΡΟΔΟΠΗΣ

Χασούλας Αθανάσιος του Βασιλείου: άνεργος κοινωνιολόγος

48. Εκλογική περιφέρεια: ΣΑΜΟΥ

Σιορόκος Γεώργιος του Βασιλείου: διδακτορικός φοιτητής, μαθηματικός

49. Εκλογική περιφέρεια: ΣΕΡΡΩΝ

Τζαχρήστας Αθανάσιος του Βασιλείου: ελεύθερος επαγγελματίας

50. Εκλογική περιφέρεια: ΤΡΙΚΑΛΩΝ

Δεληκάρη Αναστασία- Παναγιώτα του Γεωργίου: φοιτήτρια αριχτεκτονικής

51. Εκλογική περιφέρεια: ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

Καραμέρης Ιωάννης του Ιωάννου: βιομηχανικός εργάτης στην ΛΑΡΚΟ

52. Εκλογική περιφέρεια: ΦΛΩΡΙΝΗΣ

Αρβανίτης Ιωάννης του Γεωργίου: άνεργος

53. Εκλογική περιφέρεια: ΦΩΚΙΔΟΣ

Καλλιακούδας Ιωάννης του Παναγιώτη: άνεργος

54. Εκλογική περιφέρεια: ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Αρβανιτάκη Χριστιάννα του Θεοφάνη: άνεργη

55. Εκλογική περιφέρεια: ΧΑΝΙΩΝ

Λιονάκης Σπυρίδωνας του Μιχαήλ: εργάτης

56. Εκλογική περιφέρεια: ΧΙΟΥ

Αλεξοπούλου Αικατερίνη του Αθανασίου: αρχιτέκτονας

ΠΩΣ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΛΟΙΔΟΡΗΣΟΥΝ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ 12Η ΦΛΕΒΑΡΗ, ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ ΚΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ.

Κάτω τα χέρια από το 18 ΑΝΩ και τη συντρόφισσα Kατερίνα Mάτσα

 Tο Eργατικό Eπαναστατικό Kόμμα καταγγέλλει την αήθη επίθεση που οργάνωσαν οι κρατικές αρχές -υπουργοί, διοικητικές αρχές του ΨNA- σε συντονισμό με τη υποταγμένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τους μεγαλοκαναλάρχες του MEGA, ενάντια στο θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης 18 Άνω, την επιστημονικά υπεύθυνή του Κατερίνα Μάτσα κι όλους τους θεραπευτές και θεραπευόμενους που δίνουν καθημερινά την μάχη με τον θάνατο από τα ναρκωτικά.

Πριν μερικά χρόνια ήταν ο «κίτρινος» - στην κυριολεξία- «τύπος» της «Ζούγκλας» που επιχείρησε -χωρίς επιτυχία- να ρίξει λάσπη στην Kατερίνα Mάτσα.

Tώρα, ήλθε το σοβαροφανές Mega κανάλι και το ΔOΛ(ιο) Bήμα να σερβίρουν την κατηγορία ότι θεραπευτικές μονάδες του 18 χρησιμοποιήθηκαν για «αποθήκευση κλοπιμαίων» από τη μεγάλη διαδήλωση της 12ης Φεβρουαρίου 2012. Mε πρόσχημα μια κατά παραγγελία «καταγγελία», ο υπουργός Yγείας Λοβέρδος και η Eισαγγελία εξήγγειλαν έρευνα με απειλή απόλυσης της επιστημονικά υπεύθυνης του 18 Άνω Kατερίνας Mάτσα και «κάθε(;) υπεθύνου».

Eίναι σαφές πως η επίθεση αυτή είναι αξεχώριστη από τα πογκρόμ κατά μεταναστών και εξαρτημένων, τις «σκούπες» της αστυνομίας και την εξαγγελία ίδρυσης στρατοπέδων κράτησης –των σύγχρονων Άουσβιτς της Eλληνικής Δημοκρατίας- και με τον φασιστικό «λόγο» που σ’ όλη την Eυρώπη αναπτύσσεται από την κυρίαρχη τάξη και τα φασιστικά της συμπληρώματα, που θέλουν να φορτώσουν τη χρεοκοπία του συστήματός τους στους «άλλους».

Συγχρόνως, ο Λοβέρδος θέλει να τελειώνει με τα στεγνά προγράμματα απεξάρτησης, που στην εποχή της κρίσης θεωρούνται «πανάκριβα», για να προωθήσει τη συντήρηση της εξάρτησης μέσω των υποκαταστάτων και να αφήσει χώρο στο ιδιωτικό κεφάλαιο για εκμετάλλευση της ψυχικής υγείας και της απεξάρτησης.

Συγχρόνως, θέλουν να εξοντώσουν μια αγωνίστρια, που εδώ και δεκαετίες, από τον καιρό της χούντας, συνδυάζει τη μαχητική στάση στα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, μέσα στο συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα –εκλεγμένη και στο γενικό συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ και το ΔΣ της ΕΙΝΑΠ και της ΟΕΝΓΕ, και μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΕΕΚ. Με την καθοριστική συμβολή της, το 18 Ανω έχει αναπτύξει ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα απεξάρτησης με διεθνή αναγνώριση, ένα πρόγραμμα που έχει απελευθερώσει από τα δεσμά της εξάρτησης και της χειραγώγησης και έχει δώσει ζωή σε χιλιάδες νέους ανθρώπους που μπορούν πια να συμμετέχουν ενεργά στο κοινωνικό γίγνεσθαι και να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους.

Kαλούμε όλους τους επιστημονικούς, πολιτικούς και πολιτιστικούς φορείς, τα πρωτοβάθμια σωματεία και όλες τις  συνδικαλιστικές οργανώσεις, κάθε συλλογικότητα, τις γυναικείες συλλογικότητες, τα αριστερά κόμματα και οργανώσεις, τις αυτοοργανωμένες συλλογικότητες, όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους που αντιστέκονται στην ισοπέδωση που επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα μέσα στην κρίση, να αντιδράσουν.

Kάτω τα χέρια από το 18 ΑΝΩ!

Το πολιτικό γραφείο του ΕΕΚ

ΕΝΙΣΧΥΟΥΜΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΟ ΕΕΚ

Εργατικό κίνημα: Γιατί τώρα οι "αποκαλύψεις" κι οι εισαγγελικές διώξεις για καταχρήσεις σε βάρος του Δημοσίου από την πλευρά του αστικού κράτους;

Γιατί όμως τώρα αυτές οι «αποκαλύψεις» από την πλευρά του κράτους; Διότι η χρεοκοπία αποτελεί μια δύναμη διάλυσης και σαπίσματος των ίδιων των θεμελίων του καπιταλιστικού συστήματος. Η σήψη ξεκινάει από την υποδομή και καταλήγει να γκρεμίζει συθέμελα κάθε βασικό πυλώνα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας κι αστικής διαχείρισης (κυβερνητικό συνδικαλισμό, κοινοβουλευτική λειτουργία, ΜΜΕ κοκ). Εν ολίγης, το υλικό έδαφος πάνω στο οποίο χτίστηκαν οι σχέσεις κράτους-εργατικής αριστοκρατίας τα τελευταία 38 χρόνια έχει καταρρεύσει: το κράτος δεν είναι σε θέση να κάνει άλλες «παραχωρήσεις» με τον τρόπο που τις έκανε μέχρι τώρα. Ο ρόλος που είχαν μέχρι τώρα οι γραφειοκράτες, η «διαμεσολάβηση τους», με την κατάργηση των συλλογικών και κλαδικών συμβάσεων τελειώνει. Τους είναι άχρηστοι.

Ταυτόχρονα η παρακμή και η απονομιμοποίηση του αστικού πολιτικού συστήματος στα μάτια των μαζών, περιλαμβάνει και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό, το πρόσωπο του οποίου πλέον δεν εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη στις μάζες και δεν δύναται και ο ίδιος να παίξει τον ποδηγετικό ρόλο που έπαιζε μέχρι τώρα, οδηγώντας σε ξέρα τους αγώνες. Συμπέρασμα: oύτε ο ένας, ούτε ο άλλος συμμέτοχος σε αυτή τη σχέση, είναι πλέον σε θέση να είναι «εντάξει» στις υποχρεώσεις του απέναντι στον άλλον. Η ρήξη της σχέσης εκφράστηκε  ιδιαίτερα τη χρονιά που πέρασε με την διάσπαση στο εσωτερικό της ίδιας της ΠΑΣΚΕ.

Αυτός ο τύπος συνδικαλισμού δεν είναι απλά νεκρός. Είναι ήδη σε προχωρημένη σήψη αναδύοντας αφόρητες οσμές. Είναι τόσο άχρηστος που τώρα τον εκθέτουν και τον «βγάζουν στη σέντρα», εκείνοι που τον δημιούργησαν κι εξέθρεψαν επί δεκαετίες, αποποιούμενοι φυσικά τις δικές τους ευθύνες. Παράλληλα ενισχύουν το κλίμα ιδεολογικής τρομοκρατίας του τελευταίου διαστήματος, που εκπορεύεται από κόμματα, ΜΜΕ, και κάθε λογής αντίδραση, σύμφωνα με το οποίο για την χρεοκοπία της χώρας φταίει το «εργατικό κίνημα κι ο συνδικαλισμός».

ΑΦΟΡΗΤΕΣ ΟΣΜΕΣ
ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ

Και ξαφνικά άνοιξε ο «ασκός του Αιόλου»: εισαγγελικές διώξεις δεξιά και αριστερά, ενάντια σε νυν και πρώην διοικήσεις ΔΕΗ, ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και ΟΚΔΕ (Οργανισμός Κοινωνικών Δραστηριοτήτων Εργαζομένων), για απιστία και καταχρήσεις σε βάρος του Δημοσίου. Οι κατηγορίες στοιχειοθετήθηκαν, με αφορμή το πόρισμα του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή, και αφορούν σε εκατομμύρια ευρώ που μετατράπηκαν σε δωράκια, πολυτελή ταξίδια, τραπεζώματα, υπερ-κοστολογήσεις δαπανών, εκδουλεύσεις, βολέματα συγγενικών προσώπων με παράνομη ανάθεση μελετών κοκ, κατά βάση με ροή κατεύθυνσης χρημάτων και «διευκολύνσεων» από τις Διοικήσεις της ΔΕΗ προς την συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Αφορούν το διάστημα 1999-2010 και κάποια από τα ονόματα που εμπλέκονται είναι του Παλαιοκρασσά (παλιού διοικητή της ΔΕΗ επί ΝΔ), του τωρινού Προέδρου της ΓΕΝΟΠ Φωτόπουλου, αλλά και του Ρίζου Ρίζου, ανώτερου στελέχους και συνδικαλιστή του Συνασπισμού.

Φυσικά κανείς εχέφρων άνθρωπος δεν πέφτει από τα σύννεφα με αυτές τις αποκαλύψεις. Είναι γνωστές οι μέθοδοι εξαγοράς της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας από πλευράς κράτους και κυβερνήσεων, μέσω του διαύλου των διοικήσεων των οργανισμών. Αυτές οι μέθοδοι δεν αφορούν μόνο το Φωτόπουλο, ή μόνο τη ΓΕΝΟΠ, αλλά αφορούν συνολικά όλο το σαθρό οικοδόμημα του κυβερνητικού συνδικαλισμού, έτσι όπως στήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Αλλά δίπλα στις παραπάνω «έκνομες» σχέσεις και μεθόδους εξαγοράς των γραφειοκρατών, υπήρξαν και οι «σύννομες» μέθοδοι, θεσμοθετημένες από το ίδιο το αστικό κράτος που βρίσκεται σήμερα στην θέση του κατήγορου: οι συνδικαλιστικές άδειες, οι συνδικαλιστικοί μισθοί, οι διακοπές και τα κάθε λογής προνόμια. Συνδικαλιστική άδεια, δηλαδή αργομισθία, δεν δικαιούνται μόνο οι εκλεγμένοι συνδικαλιστές αλλά και όσοι τοποθετούνται σε διάφορες «συνδικαλιστικές επιτροπές» σε «ινστιτούτα έρευνας» ακόμα και οι αντιπρόσωποι σε συνέδρια με την υποχρέωση μια φορά μέσα σε 2-3 χρόνια να πάρουν μέρος για 2-3 μέρες σε ένα συνέδριο σε χλιδάτο ξενοδοχείο. Δεκάδες γραφειοκράτες σε κάθε ομοσπονδία ακόμα και σε μεγάλα πρωτοβάθμια σωματεία δεν δουλεύουν και επιπλέον δικαιούνται ειδικά επιδόματα, εκτός έδρας, δωρεάν διακοπές και όταν βγουν σε σύνταξη εισπράττουν και την συνδικαλιστική σύνταξη από την Εργατική Εστία. Έτσι λοιπόν, ενώ η εργατική τάξη ψήνεται στα καμίνια και γκρεμοτσακίζεται στις σκαλωσιές για πενταροδεκάρες, η «ηγεσία» της είχε να πατήσει σε χώρο δουλειάς και να μιλήσει με τους εργάτες για χρόνια, ενώ δεξιωνόταν στα καλύτερα ξενοδοχεία και ταξίδευε «στας Ευρώπας» για «συνδικαλιστικούς λόγους».

Τα προνόμια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας είναι τέτοια που έχει δημιουργηθεί μια εργατική αριστοκρατία, που αυτό-αναπαράγεται, μακριά από τους εργαζόμενους με τα δικά τους συμφέροντα εξαρτώμενοι όχι από τους εργαζόμενους, αλλά από την διεύθυνση και την κυβέρνηση. Το ίδιο το αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις του ευνόησαν και δημιούργησαν αυτού του είδους τις σχέσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, ανάγοντας τις γραφειοκρατικοποιημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και των μεγάλων Ομοσπονδιών, σε «ενδιάμεσους», ανάμεσα σε αυτούς και στην εργατική τάξη. Σκοπός, που τον έφεραν εις πέρας για πολλά χρόνια, η καθυπόταξη της δράσης και της συνείδησης των εργατών, το «πνίξιμο» κάθε ανεξάρτητης ταξικής φωνής, ο αποπροσανατολισμός και η σπορά εμποδίων μπροστά στην εργατική δράση. Τελικά, το σταμάτημα κάθε ταξικής δράσης και η προσαρμογή στις εκάστοτε αστικές πολιτικές επιταγές. Πολλοί συνδικαλιστές, ανεξαρτήτως αρχικών προθέσεων, πέρασαν το κατώφλι και βρέθηκαν στο απέναντι στρατόπεδο. Ο εκμαυλισμός της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας υπήρξε ανάλογος του μεγέθους των οικονομικών και πολιτικών εξαρτήσεων της από το αστικό κράτος.

Η σήψη όμως αυτή καλλιεργείται για χρόνια, σε όλους ήταν γνωστή, αλλά οι περισσότεροι σιωπούσαν. Το ΠΑΜΕ που τώρα ξιφουλκεί με μένος κατά της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, γνώριζε περισσότερο από τον καθένα αλλά σιωπούσε και τα μέλη του στις διοικήσεις της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και των μεγάλων Ομοσπονδιών απολάμβαναν τουλάχιστον τις «νόμιμες» απολαβές από το κράτος. Αλλά και μαχητικοί συνδικαλιστές ακόμα και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς σιωπούσαν για να μην διαταράξουν κάποια περίεργη ενότητα με τους γραφειοκράτες. Όμως ακόμα και πολιτική οργάνωση στο χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δέχεται επιχορηγήσεις για την εφημερίδα της και για τις εκδηλώσεις που οργανώνει με διάφορα μετωπικά της σχήματα, από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία.

Γιατί όμως τώρα αυτές οι «αποκαλύψεις» από την πλευρά του κράτους; Διότι η χρεοκοπία αποτελεί μια δύναμη διάλυσης και σαπίσματος των ίδιων των θεμελίων του καπιταλιστικού συστήματος. Η σήψη ξεκινάει από την υποδομή και καταλήγει να γκρεμίζει συθέμελα κάθε βασικό πυλώνα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας κι αστικής διαχείρισης (κυβερνητικό συνδικαλισμό, κοινοβουλευτική λειτουργία, ΜΜΕ κοκ). Εν ολίγης, το υλικό έδαφος πάνω στο οποίο χτίστηκαν οι σχέσεις κράτους-εργατικής αριστοκρατίας τα τελευταία 38 χρόνια έχει καταρρεύσει: το κράτος δεν είναι σε θέση να κάνει άλλες «παραχωρήσεις» με τον τρόπο που τις έκανε μέχρι τώρα. Ο ρόλος που είχαν μέχρι τώρα οι γραφειοκράτες, η «διαμεσολάβηση τους», με την κατάργηση των συλλογικών και κλαδικών συμβάσεων τελειώνει. Τους είναι άχρηστοι.

Ταυτόχρονα η παρακμή και η απονομιμοποίηση του αστικού πολιτικού συστήματος στα μάτια των μαζών, περιλαμβάνει και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό, το πρόσωπο του οποίου πλέον δεν εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη στις μάζες και δεν δύναται και ο ίδιος να παίξει τον ποδηγετικό ρόλο που έπαιζε μέχρι τώρα, οδηγώντας σε ξέρα τους αγώνες. Συμπέρασμα: oύτε ο ένας, ούτε ο άλλος συμμέτοχος σε αυτή τη σχέση, είναι πλέον σε θέση να είναι «εντάξει» στις υποχρεώσεις του απέναντι στον άλλον. Η ρήξη της σχέσης εκφράστηκε  ιδιαίτερα τη χρονιά που πέρασε με την διάσπαση στο εσωτερικό της ίδιας της ΠΑΣΚΕ.

Αυτός ο τύπος συνδικαλισμού δεν είναι απλά νεκρός. Είναι ήδη σε προχωρημένη σήψη αναδύοντας αφόρητες οσμές. Είναι τόσο άχρηστος που τώρα τον εκθέτουν και τον «βγάζουν στη σέντρα», εκείνοι που τον δημιούργησαν κι εξέθρεψαν επί δεκαετίες, αποποιούμενοι φυσικά τις δικές τους ευθύνες. Παράλληλα ενισχύουν το κλίμα ιδεολογικής τρομοκρατίας του τελευταίου διαστήματος, που εκπορεύεται από κόμματα, ΜΜΕ, και κάθε λογής αντίδραση, σύμφωνα με το οποίο για την χρεοκοπία της χώρας φταίει το «εργατικό κίνημα κι ο συνδικαλισμός».

Οι γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αλλά και όλο το οικοδόμημα της γραφειοκρατίας στις Ομοσπονδίες των ΔΕΚΟ αλλά και αλλού είναι συνυπεύθυνες για την κατάσταση που βρίσκεται η εργατική τάξη. Όχι μόνο είναι ανίκανοι να οργανώσουν οποιαδήποτε αντίσταση στην αντεργατική επίθεση αλλά αποτελούν και εμπόδιο σε ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης. Η «Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών» παλεύει  ενάντια σε αυτούς τους φραγμούς στην αναγκαία δράση της εργατικής τάξης. Απαραίτητος όρος χειραφέτησης της εργατικής τάξης είναι η πολιτική συντριβή και απομόνωση της γραφειοκρατίας, στην αναγκαία πορεία αυτό-οργάνωσης της εργατικής τάξης. Παλεύουμε για την ανεξαρτησία της εργατικής τάξης από το κράτος, τα αφεντικά αλλά και από τους γραφειοκράτες, όπως τόνιζε το κάλεσμα για την Πανελλαδική Συνέλευση της « Πρωτοβουλίας για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών» (http://kentroagona-ergaton.blogspot.com/2012/03/blog-post.html): «Αυτή τη κρίσιμη στιγμή που καταστρέφεται η ζωή εκατομμυρίων εργατών, το συνδικαλιστικό-εργατικό κίνημα βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις ανάγκες της εργατικής τάξης. Η μαζική ανεργία, η ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας και η πλήρης αδυναμία των εργοδοτών για παροχές και μεταρρυθμίσεις, έχουν αποδυναμώσει και παραλύσει πλήρως το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο αδυνατεί να οργανώσει και να διεξάγει ουσιαστικούς αγώνες. Κεντρικό ρόλο στο μπλοκάρισμα και στην υπονόμευση των εργατικών αγώνων παίζει η εργοδοτική - κυβερνητική συνδικαλιστική γραφειοκρατία, της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ με την συνευθύνη και της «Αυτόνομης Παρέμβασης / ΣΥΡΙΖΑ» που με την συμμετοχή της τους καλύπτει . Οι γραφειοκράτες ακολουθούν πιστά και στηρίζουν την στρατηγική του κεφαλαίου, είναι προδότες της εργατικής τάξης, που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν και πρέπει να τσακιστούν….

Η ανάγκη των εργαζομένων να οργανώσουν και να διεξάγουν μαζικούς, δυναμικούς και αποτελεσματικούς ταξικούς αγώνες αυτήν την στιγμή είναι καταφανέστατη. Η πρωτοβουλία για «ανεξάρτητο κέντρο αγώνα εργατών» θέλει να υπηρετήσει αυτήν την ανάγκη. Χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε αποφασιστικά τον κατακερματισμό, την διάσπαση και την εξατομίκευση, που η άρχουσα τάξη επιδιώκει για τους εργάτες. Η ενότητα των εργαζόμενων, των ανέργων, των ελαστικά απασχολούμενων, αλλά και των Ελλήνων με τους αλλοδαπούς εργάτες, είναι αποφασιστικός παράγοντας στις ταξικές μάχες που έχουμε μπροστά. Χρειάζεται να αναζωογονήσουμε, να μαζικοποιήσουμε και να λειτουργήσουμε τα σωματεία που αγωνίζονται. Να δραστηριοποιήσουμε την εμπειρία και τις καλύτερες παραδόσεις του εργατικού κινήματος, κυρίως την εργατική δημοκρατία μέσα σε αυτά. Χρειάζεται να δημιουργήσουμε νέα σωματεία εκεί που δεν υπάρχουν, αλλά και εκεί που τα υπάρχοντα έχουν μεταλλαχτεί σε εργοδοτικά και σωματεία σφραγίδες. Όλα αυτά όμως δεν είναι καθόλου αρκετά και δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της εργατικής τάξης στην παρούσα φάση της γενικευμένης επίθεσης και του γενικευμένου ταξικού πολέμου. Χρειάζεται να δημιουργήσουμε και να στηρίξουμε και νέες μορφές οργάνωσης όπως λαϊκές συνελεύσεις, σωματεία βάσης, εργατικές επιτροπές, εργατικά συμβούλια κ.α. Για της ανάγκες της ενότητας και του συντονισμού στην δράση απαιτείται να δημιουργηθούν «κέντρα αγώνα», που θα ενοποιούν τις διάσπαρτες εργατικές αντιστάσεις, θα συσπειρώνουν τους εργαζόμενους/ανέργους και θα οργανώνουν πραγματικούς αγώνες, κάνοντας πράξη την εργατική αλληλεγγύη και την εργατική δημοκρατία.»

Μια σειρά από αγώνες του τελευταίου διαστήματος, που έγιναν παρά κι ενάντια στην γραφειοκρατία, δείχνουν πως η εργατική τάξη μπορεί να αποτινάξει από πάνω της ολοκληρωτικά τον ζυγό του γραφειοκρατικού ελέγχου. Τα κατειλημμένα εργοστάσια και χώροι δουλειάς στη Χαλυβουργία, στο Βόλο, στο Περιστέρι, στο Άλτερ και αλλού, μας δείχνουν τον δρόμο. Απομένει να δυναμώσουμε την ανεξαρτησία της εργατικής τάξης, συνενώνοντας όλα τα ρυάκια της ταξικής δράσης μέσα σε ανεξάρτητα κέντρα αγώνα όλων των καταπιεσμένων. Σε αυτά τα όργανα ταξικής δράσης που θα έχουν ως σκοπό να σαρώσουν κάθε αστική κυβέρνηση και το σύστημα τους, δεν έχουν καμιά θέση γραφειοκράτες, οσφυοκάμπτες και συμβιβασμοί με το κράτος. Οι εξωνημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και οι πουλημένοι θα αποτελέσουν παρελθόν, μαζί με το σύστημα που τους εξέθρεψε.

Κώστας Απ.- Γρ. Δαφνής