ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΡΕΙΑ! Κυριακή 25 Μάρτη, 10.30πμ, ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

Το ΕΕΚ στηρίζει και καλεί στην ανεξάρτητη πολιτική συγκέντρωση απο πλ.Ελευθερίας ενάντια σε κάθε λακέ της ΕΕ, του ΔΝΤ και του κεφάλαιου κι ενάντια σε κάθε γραφειοκράτη που θέλει να αποπολιτικοποιήσει και να εκτονώσει την δίκαιη οργή των μαζών.

Ενωνόμαστε στους δρόμους!

Στην αντιφασιστικη στη Λαρισα

Για τις απόλυτα ψευδείς δηλώσεις Σκοτεινιώτη που φωτογραφίζουν σύντροφο.

ΠΡΟΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Σε σημερινό σας δημοσίευμα με τίτλο 'Συλλήψεις για κατάληψη στη ΝΙΚΗ" στη σελίδα 9 αναφέρονται δηλώσεις του Δήμαρχου Σκοτεινιώτη: ¨Επίσης κάποιος λίγο πριν την έναρξη του Δημοτικού Συμβουλίου απειλούσε ότι θα έρθουν διαδηλωτές στη συνεδρίαση και απευθυνόμενος στο σώμα.....".
Η σχετική δήλωση ανεφέρεται στο πρόσωπό μου, γιατί ήμουν ο μόνος αλληλέγγυος στους συλληφθέντες που βρισκόμουν στο δημαρχείο πριν την έναρξη του Δημοτικού Συμβουλίου.
Γι αυτό θα ήθελα να δηλώσω τα εξής:
Η σχετική αναφορά του Π. Σκοτεινιώτη είναι απόλυτα ψευδής καθώς ως μέλος του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (ΕΕΚ) μόλις πληροφορήθηκα τις συλλήψεις των νεαρών με αφορμή το θέμα του κινηματογράφου "Νίκη", έσπευσα στο δημοτικό συβούλιο για να θέσω ένα και μοναδικό ερώτημα στον δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο: Ο δήμαρχος συντάσσεται με την άσκηση δίωξης στους 4 νεαρούς;
Καθως η διαδικασία άρχισε σχεδόν αμέσως, κατά τη διάρκεια συζήτησης που γινόταν για άλλο θέμα, απευθύνθηκα στον προεδρεύοντα του δημοτικού συμβουλίου προκειμένου να ερωτηθεί ο δήμαρχος αν συντάσσεται με τη δίωξη των προσαχθέντων καθώς εκείνη την ώρα γινόταν η μεταγωγή από την ασφάλεια Βόλου στα δικαστήρια.

Ο πρόεδρος μετέφερε το ερώτημα στον δήμαρχο, ο οποίος μίλησε με τους δικηγόρους του δήμου (όπως μου είπε λίγο αργότερα ο προεδρεύων, αφού σηκώθηκε από την έδρα) ενημερώνοντάς με ότι οι προσαχθέντες αφέθησαν ελεύθεροι με τακτική δικάσιμο.
Απέφυγε να απαντήσει επί της ουσίας στο ερώτημα κι απέφυγε να αναλάβει την πολιτική ευθύνη των συλλήψεων.
Μετά αποχώρησα.

Ως εκ τούτου αποτελεί απολύτως ψευδής η αναφορά του Π. Σκοτεινιώτη ότι υφίσταντο απειλές από μέρους μου ότι οι αλληλέγγυοι στην ασφάλεια και τα δικαστήρια θα διέλυαν το δημοτικό συμβούλιο.

Δεν είμαι δικηγόρος των προσαχθέντων, ούτε εκπρόσωπος των νεολαίων, ούτε με έστειλε κανείς από όσους τελικά δικαίως συγκεντρώθηκαν στο δημαρχείο για να διαμαρτυρηθούν για τις συλλήψεις.

Ως μέλος του ΕΕΚ θεωρώ αυτονόητη την πολιτική υπεράσπιση όσων αναζητούν ένα άλλο δρόμο ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και αλλοτρίωση, ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή όχι μαζί τους.
Ως μέλος του ΕΕΚ θεωρώ ανόητες τις δηλώσεις δημοτικών συμβούλων για το "έκνομο" των ενεργειών της νεολαίας που αναζητά ζωή σε ένα δυσβάστακτο παρόν και ένα ανύπαρκτο μέλλον, όπως σήμερα εργάτες αγωνίζονται "έκνομα" για τις δουλειές και τους μισθούς τους και που επίσης η εργοδοσία τους φορτώνει με μηνύσεις αλα Σκοτεινιώτη.
Ως μέλος του ΕΕΚ θεωρώ αυτονόητη την υπεράσπιση διωκώμενων από το κράτος και τους δημαρχαίους.
Είμαι σίγουρα ενάντια στη πολιτική της δημοτικής αρχής, που αντί να ανοίξει όλα τα ακίνητα του δήμου στη νεολαία που ασφυκτιά στις συνθήκες καπιταλιστικής χρεοκοπίας που μας καταδίκασαν αυτός και οι χρεοκοπημένοι πολιτικοί που εκπροσωπεί, προτιμά να ανοίγει το δρόμο στην Ασφάλεια Βόλου και τα ΜΑΤ μέσα στο δημαρχείο για κάθε ένα που έχει "απροσδιόριστη ιδεολογική και άλλη ταυτότητα".

Αντί να παραχωρηθούν  δωρεάν ακίνητα ή διαμερίσματα σε φοιτητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας που εγκαταλείπουν τις σπουδές τους από αδυναμία πλέον των γονιών τους να χρηματοδοτήσουν τις σπουδές τους, σε άστεγους που χάνουν τα σπίτια τους από τις τράπεζες ή βρίσκονται στα παγκάκια λόγω των αυξανόμενων εξώσεων, ο δήμαρχος προτιμά να ασκεί διώξεις εναντίον νεολαίων που δεν έχουν τη δικιά του προσδιορισμένη πολιτική ταυτότητα, είτε να ανακαλύπτει στο πρόσωπό μου αυτούς που απειλούν τη διάλυση του δημοτικού συμβουλίου.

Να αποσυρθούν όλες οι διώξεις εναντίον των συλληφθέντων και να δοθεί χώρος στη δημιουργία και τον πολιτισμό.
Να ανοίξουν όλοι οι δημοτικοί χώροι για τη νεολαία, τους φτωχούς, τους άστεγους, τους σπουδαστές του ΠΘ.
Να ανακληθεί η συκοφαντική δήλωση του δημάρχου.

17/3/2012
Γιάννης Χατζηγιάννης
μέλος του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος.

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 18.3. ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ

Αντιφασιστική συγκέντρωση

«…Ο φασισμός δεν έρχεται απ΄ το μέλλον καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει…… οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν μα όχι και το μίσος του για μένα….»

Το 1920 ο Μουσολίνι απαντώντας στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων της "Il Mondo" για το πρόγραμμα του, δήλωσε: «Οι φασίστες δεν αισθάνονται δεμένοι με κάποια συγκεκριμένη δογματική φόρμα….ε λοιπόν το πρόγραμμά μας είναι να σπάσουμε τα κόκαλα των δημοκρατικών του Il Mondo, όσο νωρίτερα τόσο το καλύτερο. Η γροθιά αποτελεί τη σύνθεση της θεωρίας μας» Στα ίδια πρότυπα, οι συμμορίες των ντόπιων φασιστών έχουν ξεχυθεί οργανώνοντας δολοφονικές τρομοκρατικές επιθέσεις σε ανυπεράσπιστους μετανάστες και σε αριστερούς και δημοκρατικούς πολίτες, στα πλαίσια εκστρατείας ελέγχου γειτονιών και δημιουργίας «καθαρών χώρων». Στην πόλη μας, οι φασίστες του Πατριωτικού Συνδέσμου με στελέχη του ΛΑΟΣ, παρελαύνουν συχνά-πυκνά, με σιδερολοστούς και μαχαίρια, για τον Γρίβα, ή για την Β. Ήπειρο και με απειλητικά δημοσιεύματα, όπως: «…Προσέξτε, γιατί πολύ απλά η ιστορία επαναλαμβάνεται... ο εθνικισμός και τα εμβατήρια θα κάνουν τα κορμιά σας να παραλύσουν από φόβο … η πορεία της γενναίας φάλαγγας των Λαρισαίων μελανοχιτώνων έκανε τους αστούς προοδευτικούς να κρυφτούν στα σπίτια τους.. », δείχνουν το μίσος τους απέναντι στη κοινωνία.

Σήμερα η κυρίαρχη τάξη εξαγνίζει στην «κολυμβήθρα» του κοινοβουλευτισμού, ένα μεγάλο μέρος της φασιστικής πτέρυγάς. Οι «τσεκουροφόροι» τύπου Βορίδη μεταλλάσσονται σε «ακτιβιστές», οι χαμερπείς και γελοίοι τύπου Γεωργιάδη γίνονται υπουργοί, ο Καρατσαφύρερ θέλει να αναβιώσει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες, το συγκροτήματα των ΜΜΕ προωθούν ανοιχτά τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής ως δύναμη κοινοβουλευτική, ενώ πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρουν προσπάθειες δημιουργίας ταγμάτων ασφαλείας.

Ιστορικά αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο, στην

Ελλάδα του μεσοπολέμου ήταν πάλι ο αστικός πολιτικός κόσμος που οικειοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό τα περισσότερα από τα μοτίβα του φασισμού, ώστε τότε να μην υπάρξει πολιτικός χώρος για την ανάπτυξη αυτόνομου φασιστικού κινήματος.

Κοινός παρανομαστής όλων των φασιστικών κινημάτων είναι η στερέωση του καπιταλιστικού συστήματος. Εμφανίζονται σε περιόδους κρίσης και κοινωνικής ανασφάλειας, για να προβάλουν μια αντισταθμιστική λατρεία της ενότητας του έθνους, με τη βία ως αναπόσπαστο κομμάτι της δράσης και της ύπαρξής τους. Πάντα βέβαια η εθνική αφήγηση σκόπευε να καλύψει τον ταξικό ανταγωνισμό. Όμως πίσω από τη συσκοτιστική προπαγάνδα περί "εθνικής σωτηρίας" ή "αναγέννησης του έθνους" με την οποία οι φασίστες θέλουν να ταϊσουν τα θύματα της καπιταλιστικής κρίσης, στήνουν τις πλέον κερδοφόρες μπίζνες με τις πιο μαφιόζικες μερίδες του κεφάλαιου, επιδιώκοντας να αναπτυχθούν ώστε να γίνουν άξιοι στήριξης από το μεγάλο κεφάλαιο .

Η αναβίωση του φόβου είναι αυτή που απομένει σήμερα, στο καπιταλιστικό σύστημα που προσπαθεί να ξεπεράσει την κρίση του, γιατί είναι προτιμότερο να στραφεί ο ένας απέναντι στον άλλον παρά όλοι μαζί ενάντια του.

Ο σπόρος του εθνικισμού και αλυτρωτισμού, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, στο γόνιμο έδαφος της οικονομικής κρίσης, της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, στοχεύει να εδραιώσει την κοινωνική ευθανασία και κανιβαλισμό… που είναι η πεμπτουσία του καπιταλισμού. Όμως τα φυτά και τους καρπούς αυτού του σπόρου τους, έχει γευτεί η ανθρωπότητα, είναι φυτά σαρκοβόρα και καρποί με δηλητήριο. Για να μην ξαναζήσουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης, απαρτχάϊντ και κρεματόρια και επειδή δεν μπορούμε ούτε να φοβόμαστε και να κρυβόμαστε, μα ούτε να κρατάμε ίσες αποστάσεις, γιατί μας χωρίζει άπειρη απόσταση από τον φασισμό, την ρατσιστική υστερία, τον μισανθρωπισμό, είναι ώρα να πάρουμε θέσεις μάχης.

Άλλωστε όπως έχει ειπωθεί «ο κίνδυνος δεν είναι ότι μπορούμε να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να βρεθούμε σ' ένα φασιστικό κόσμο. Ο κίνδυνος είναι ότι πέσαμε στο κρεβάτι την προηγούμενη νύχτα, σ' έναν κόσμο που είχε γίνει φασιστικός, χωρίς να το πάρουμε είδηση»

Αν δεν πάρουμε θέση τώρα που η «δημοκρατία» λευτερώνει τους εφιάλτες της, η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί με ακόμα πιο τραγικές διαστάσεις και τότε δεν θα έχουμε κανένα δικαίωμα να λέμε ότι δεν ξέραμε. Γιαυτό

ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΜΑΡΤΗ 12μμ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΘΝΙΚΟΣ

κάλεσμα : 

Φοιτητικός σύλλογος Βιοχημείας-Βιοτεχνολογίας, Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Λάρισας, ΕΕΚ, ΚΟΕ, Αντιφασίστες-Αντιφασίστριες

Ανακοίνωση του ΕΕΚ για τους εργατικούς αγώνες της περιοχής μας και η απάντηση στην καπιταλιστική κρίση.

Εργατικοί αγώνες: EΠANAΣTATIKH AΠANTHΣH ΣTHN KAΠITAΛIΣTIKH KPIΣH

Με απεργία διαρκείας που κήρυξε το τοπικό σωματείο Μετάλλου Μήτσος Παπαρήγας, οι εργαζόμενοι της ΜΕΚ & ΒΕΚ, που μένουν απλήρωτοι για 4 και πλέον μήνες, αναζητούν διέξοδο στην καπιταλιστική χρεοκοπία που έχει συμπαρασύρει όλο το κλάδο του μετάλλου στο νομό.

Οι εργάτες της ΚΟΝΤΙ, παραμένουν πάνω από 180 μέρες έξω από το εργοστάσιο απαιτώντας εργασία από τον πολυεθνικό όμιλο ArcelorMittal που με τη συνδρομή των ΜΑΤ και αλληλέγγυων φίλων καπιταλιστών (Μακρής-Λάρισα), επιχείρησαν να μεταφέρουν πρώτες ύλες προκειμένου η εταιρία να μπει, όπως δηλώνει η εργοδοσία , σε εκκαθάριση.

Οι εργαζόμενοι στην Coca-Cola πραγματοποιούν κυλιόμενες στάσεις εργασίας για να στηρίξουν τον αγώνα των συναδέλφων τους σε Πάτρα και Θεσσαλονίκη, μετά την απόφαση της 3^Ε να μεταφέρει τα παραγωγικά της τμήματα στη γειτονική Βουλγαρία.

Οι εργαζόμενες του Γηροκομείου παραμένουν για 5 και πλέον μήνες απλήρωτες, μαζί με εκατοντάδες άλλες εργαζόμενες σε ιδιωτικές κλινικές καθώς η ελεγχόμενη στάση πληρωμών των ασφαλιστικών ταμείων οδηγεί ιδρύματα και ιδιωτικές κλινικές σε χρεοκοπία. Χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι/ες πληρώνονται …. όποτε υπάρξει ρευστό.

Δημοτικές και δημόσιες επιχειρήσεις αφαιρούν τις παροχές νερού, ρεύματος εργαζομένων και ανέργων, διακόπτοντας τους βασικούς όρους των όρων ζωής, απαιτώντας χρηματικούς διακανονισμούς από του μη έχοντες πλέον τίποτα, ενώ ιδιοκτήτες ακινήτων πετάνε έξω από τα σπίτια ενοικιαστές, αυξάνοντας δραματικά τον αριθμό των συσσιτίων και των άστεγων.

Με πεσκέσι τα κεφάλια των εργαζομένων, τους μισθούς, τις συντάξεις, τα εργασιακά δικαιώματα, με περικοπές σε υγεία και  παιδεία, περικοπές σε όλες τις κοινωνικές παροχές, ακόμη και του εξευτελιστικού επιδόματος ανεργίας, η καπιταλιστική οικονομία μεταβαίνει από την ελεγχόμενη χρεοκοπία στο ανεξέλεγκτο χρεοστάσιο.

Οι εργατικοί αγώνες που ξεσπούν με ένταση και επαναληπτικότητα κάτω από τα αδιέξοδα της ζωής μέσα στον καπιταλισμό, με ορόσημο την απεργία στη Χαλυβουργία, αλλά και κινήματα ενάντια στα χαράτσια (κάτοικοι Αμπελώνα, κινήματα κατά του χαρατσιού της ΔΕΗ κλπ) πρέπει να αντιμετωπίσουν την τεράστια κοινωνική καταστροφή που απειλεί την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό, για να διασωθούν –εν μέρει- οι τράπεζες και στην ουσία το παγκόσμιο χρηματιστηριακό κεφάλαιο.

ΓΣΕΕ & ΑΔΕΔΥ με τη σύμπλευση εργατικών κέντρων και ομοσπονδιών δεν θέλουν να «ταράξουν» τις διεθνείς αγορές με νέες απεργιακές κινητοποιήσεις εν τω μέσω του κουρέματος του ελληνικού χρέους. Δεν σκοπεύουν να κινητοποιήσουν την εργατική τάξη ούτε καν για τη σφαγή των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων. Παρά ταύτα, ο ελληνικός καπιταλισμός δεν διασώζεται. Για να αντιμετωπίσουμε την κοινωνική καταστροφή, στην οποία μας οδηγούν, υπό τις διαταγές της τρόικας, η συγ-κυβέρνηση των κομμάτων της μπουρζουαζίας με τον μεγαλοτραπεζίτη Παπαδήμο επικεφαλής και οι εντός εκτός & υπηρέτες αυτής της πολιτικής, η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός έχουν μόνο ένα δρόμο: Nα τους ανατρέψουμε εδώ και τώρα. Να ετοιμάσουμε μια γενική πολιτική απεργία διαρκείας, από τα κάτω, έξω κι ανεξάρτητα από την υποταγμένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Η απελπισία κι ο θυμός να γίνουν επαναστατική δράση για την επαναστατική ανατροπή της κυβέρνησης κι όσων μας εκμεταλλεύονται. Για να περάσει η εξουσία στα χέρια αυτών που παράγουν τα πάντα και δεν έχουν τίποτα: για την εργατική εξουσία που θα εφαρμόσει ένα πρόγραμμα αντιμετώπισης της οικονομικής καταστροφής, με διαγραφή του χρέους, εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών, της ενέργειας και των μεγάλων επιχειρήσεων, για να μπεί σε λειτουργία η οικονομία κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση.

Με όραμα όχι την επιστροφή στον οικονομικό εθνικισμό της δεκαετίας του ’30, αλλά το δέσιμο της πάλης μας με την ευρωπαική εργατική τάξη για τη διαμόρφωση μιας ενωμένης σοσιαλιστικής Eυρώπης, χωρίς Mέρκελ, Σαρκοζύ και Σόιμπλε, για την αξιοπρέπεια του ελευθεριακού κομμουνισμού.

Να χτίσουμε το απαραίτητο όπλο της εργατικής τάξης για τη νίκη του ταξικού πολέμου:

«Οι επαναστάσεις γίνονται…Τι πρέπει να κάνουμε για να νικήσουν;»

Λάρισα, Παρασκευή, 9/3/12, 8.00μμ, Ιατρική Σχολή, Πλ. Ταχυδρομείου

Βόλος, Σάββατο, 10/3/12, 6.00μμ, ΧΩΡΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ, Ιωλκού 33

eek@eek.gr

www.eek.gr

τηλ-fax: 2117252376

στην πολη του Βολου

Εκδηλωσεις ΕΕΚ σε Βολο και Λαρισα 9 και 10 Μαρτη

Καταγγελία του Ε.Ε.Κ: O αγώνας των Xαλυβουργών χρειάζεται εργατική αλληλεγγύη, Όχι τους φασίστες!

Καταγγελία του Ε.Ε.Κ:

O αγώνας των Xαλυβουργών χρειάζεται εργατική αλληλεγγύη

Όχι τους φασίστες

1) H ηρωική απεργία των εργατών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», που πληριάζει τους 4 μήνες –από τις 31 Oκτωβρίου- αποτελεί ορόσημο της νέας εποχής εργατικής αντίστασης απέναντι στο κεφάλαιο. H απεργία είναι η πρώτη μεγάλη μάχη που δίνει το «βαρύ πυροβολικό» της εργατικής τάξης, οι Xαλυβουργοί, ενάντια στο ιδιωτικό κεφάλαιο, την κυβέρνηση και την τρόικα που με αφορμή την καπιταλιστική κρίση και την κρίση δημόσιου χρέους επιχειρούν να τσακίσουν τα εργασιακά δικαιώματα και τους μισθούς των εργατών στις βιομηχανίες και γενικά στον ιδιωτικό τομέα.

H ηρωική απεργία των Χαλυβουργών στον Aσπρόπουργο έχει συγκινήσει και κερδίσει την αλληλεγγύη της εργατικής τάξης και ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και κοινωνικών κινημάτων.

2) Η απεργία των εργατών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» μπορεί, και πρέπει να νικήσει! Κρίσιμος παράγοντας γι’ αυτή τη νίκη είναι η αλληλεγγύη και η στήριξη ολόκληρου του κινήματος, των συνδικάτων, των αριστερών οργανώσεων, των κοινωνικών στεκιών, των λαϊκών συνελεύσεων και όλων των αγωνιστών της εργατικής τάξης. H έμπρακτη αλληλεγγύη είναι ήδη μια κατάκτηση των σχεδόν τεσσάρων μηνών που διαρκεί ο μεγάλος αυτός αγώνας. Aυτό το κίνημα αλληλεγγύης πρέπει να δυναμώσει. H νίκη των απεργών της Xαλυβουργίας θάναι νίκη όλης της εργατικής τάξης.

3) Όμως, υπάρχει μια εξέλιξη μπροστά στην οποία κανείς συνειδητός προλετάριος δεν μπορεί να σιωπήσει. Aναφερόμαστε στην επίσκεψη κλιμακίου της φασιστικής Xρυσής Aυγής στο εργοστάσιο, στις 17/2, και στην υποδοχή που τους επιφύλαξε η ηγεσία του σωματείου. Kάνοντας μια στροφή, ο φασιστικός βόρβορος, που εξαρχής είχε καταγγείλει την απεργία των Xαλυβουργών, επιχειρεί τώρα να εμφανιστεί ως συμπαραστάτης των απεργών. Mάζεψαν μερικά τρόφιμα και με τις βιντεοκάμερες έτοιμες πήγαν στο εργοστάσιο ως συμπαραστάτες.

Δυστυχώς, το Δ.Σ. του Σωματείου αντί να τους πετάξει με τις κλωτσιές έξω από το εργοστάσιο, όχι μόνο δέχτηκε τις προμήθειες, αλλά τους έδωσε και  το μικρόφωνο της πύλης για να βγάλουν λογύδριο. Tο «γκροτέσκο» σκηνικό ήταν έτοιμο για βιντεοσκόπηση. Για να παρουσιαστεί η φασιστική Xρυσή Aυγή ως φιλεργατική. Στο βίντεο που τώρα διακινεί η Xρυσή Aυγή στο διαδίκτυο εμφανίζεται ο Πρόεδρος του σωματείου και μέλος του ΠΑΜΕ, Γιώργος Σιφωνιός, να χειροκροτά το λογύδριο του νεοναζί, και να επιχαίρει πως «όλη η Ελλάδα είναι μαζί μας».

4) Nα διευκολύνεις τη φασιστική προπαγάνδα, να δίνεις λόγο τους φασίστες υμνητές του Xίτλερ, στη δολοφονική παρακρατική συμμορία της X.A., και μάλιστα σε έναν εργατικό απεργιακό χώρο, σημαίνει να ξεχνάς όλη την ιστορία του 20ου αιώνα, τους φούρνους μέσα στους οποίους έψηναν ανθρώπους, προλετάριους, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, εβραίους, τσιγγάνους, κάθε είδους μειονότητα, τον παγκόσμιο πόλεμο, την κατοχή χωρών όπως η Eλλάδα, τα μαρτυρικά χωριά, τους δολοφονημένους στο Δίστομο, στα Kαλάβρυτα, τους εκτελεσμένους στη Mάνδρα της Kοκκινιάς, στην Kαισαριανή και στο Xαϊδάρι και στα άπειρα μπλόκα στην Aθήνα και όλη τη χώρα.

Σημαίνει να ξεχνάς τις δολοφονικές επιθέσεις της X.A στους μετανάστες, στους αριστερούς και αναρχικούς, με μαχαίρια και ρόπαλα.

Σημαίνει να ξεχνάς την στάση της X.A. στην ίδια την απεργία των εργατών της Xαλυβουργίας. Aπό τις πρώτες ημέρες της απεργίας οι Χρυσαυγίτες φρόντισαν να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο τασσόμενοι υπέρ του «έλληνα» βιομήχανου Μάνεση. Δικαιολογώντας την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων που προσπάθησε να επιβάλλει ο Μάνεσης έγραψαν ότι: «η πρόταση της Ελληνικής Χαλυβουργίας προς τους εργαζομένους ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά». Ούτε την πίστη τους στις «αγαθές προθέσεις» των αφεντάδων τους προσπάθησαν έστω να καμουφλάρουν, τονίζοντας πως «το περιορισμένο χρονικό διάστημα ισχύος του πενταώρου αποδεικνύει ότι η εργοδοσία δεν επιθυμεί να προβεί σε απολύσεις». Την ίδια στιγμή, θέλησαν να παρουσιάσουν τους χαλυβουργούς του Ασπρόπυργου, λίγο-πολύ ως «βολεμένους» σε σχέση με αυτούς του Βόλου, σπέρνοντας δηλητηριώδη διχόνοια ανάμεσα τους: «οι εργαζόμενοι του εργοστασίου Ασπροπύργου έχουν επιτύχει να θεωρούνται υπάλληλοι και να δικαιούνται αποζημίωσης απόλυσης βάσει της υπαλληλικής κλίμακας, οι εργαζόμενοι του Βόλου θεωρούνται εργάτες και σε περίπτωση απόλυσης, η αποζημίωσή τους θα είναι βάσει της εργατοτεχνικής κλίμακας, δηλαδή ψίχουλα. (…) Εάν το εργοστάσιο του Ασπροπύργου κλείσει οι εργαζόμενοι θα λάβουν παχυλές αποζημιώσεις ενώ αντίθετα οι εργαζόμενοι του Βόλου θα βρεθούν στον δρόμο απένταροι.». Το κρεσέντο των «φιλεργατικών» μαργαριταριών ολοκληρώνεται με τον παραλληλισμό της Χαλυβουργίας με την περίπτωση της Pirelli, που το εργοστάσιό της έκλεισε αφού είχε απολύσει εκατοντάδες εργάτες, με το σωματείο να δίνει μεγάλους αγώνες για την αποτροπή τους. Για τους φασίστες, υπεύθυνοι για το κλείσιμο των εργοστασίων, το μαράζωμα της παραγωγής και την καταστροφή εκατομμυρίων ανθρώπινων ζωών, δεν είναι η κρίση και το σάπισμα του καπιταλισμού αλλά οι προλεταριακοί αγώνες για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης!

5) Δεν είναι τμήμα της εργατικής τάξης και του λαού οι φασίστες. Eίναι οι δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις των υπονόμων της ιστορίας στην εποχή της ιστορικής σήψης και παρακμής του καπιταλισμού. Eίναι το συμπλήρωμα των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, παρακρατικές συμμορίες, δούλοι του κεφαλαίου, εφεδρικά μαντρόσκυλα των αφεντικών. Ωκεανοί αίματος χωρίζουν την εργατική τάξη από τον φασισμό. Καμιά συμπόρευση, καμμιά συνεννόηση, καμμιά ανοχή στους φασίστες.

Mε ιστορική αμνησία δεν υπάρχει εργατικό και λαϊκό κίνημα, ούτε προοπτική νίκης. Mόνο δυσφήμιση στον αγώνα των Xαλυβουργών δημιουργεί η διεκόλυνση της φασιστικής προπαγάνδας.

 Η υποδοχή των νεοναζί από το Δ.Σ. του Σωματείου, που ελέγχεται από το ΠΑΜΕ, είναι μια πράξη αναντίστοιχη του μεγάλου ταξικού αγώνα των Xαλυβουργών. Μια τέτοια κίνηση δίνει την ευκαιρία στους φασίστες, με Δούρειο Ίππο την «αλληλεγγύη», να εισέλθουν «εντός της κοινωνίας», κι από τους κοινωνικούς υπονόμους, στους οποίους βρίσκονται, να εμφανιστούν ως ισότιμοι συνομιλητές της εργατικής τάξης.

H στάση του Δ.Σ. του σωματείου δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με κανένα τρόπο. Πρέπει οι ίδιοι να αναγνωρίσουν το λάθος και να το καταδικάσουν.

Φυσικά, ερωτήματα τίθενται και για την ηγεσία  ΚΚΕ/ΠΑΜΕ: γνώριζαν γι’ αυτή την «επίσκεψη»; γιατί δεν έκαναν τον κόπο να σχολιάσουν, έστω, πολιτικά το γεγονός κατόπιν εορτής;  Πως είναι δυνατόν οι φασίστες να τολμούν να εμφανιστούν στο κέντρο ενός μεγάλου ταξικού αγώνα, όπως ποτέ μέχρι τώρα δεν είχαν αποπειραθεί να κάνουν; Έγιναν συνεννοήσεις και δόθηκαν εγγυήσεις; Τελικά, θεωρεί το σταλινικό Κόμμα ένα τέτοιο γεγονός ήσσονος σημασίας και τους φασίστες «ίσα κι όμοια» με τις δυνάμεις του κινήματος;

Kαι είναι επιεικώς οξύμωρο να δίνεται ο λόγος στους φασίστες εν μέσω χειροκροτημάτων, όταν σε εκδήλωση αλληλεγγύης στους χαλυβουργούς στη Λιβαδειά, προ μηνός, οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ αρνήθηκαν «ετσιθελικά» να δώσουν τον λόγο στον σ. Σωτήρη Παπαδημητρίου, εργάτη-μεταλλουργό στο Αλουμίνιο και εκλεγμένο μέλος στο Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Λιβαδειάς, επειδή είναι Τροτσκιστής και μέλος του ΕΕΚ. Το ΚΚΕ θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις και να αναλάβει τις ευθύνες του ενώπιον της εργατικής τάξης και όλου του λαού, ο οποίος έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος κατά τη ναζιστική κατοχή, με τα μέλη του KKE να έχουν δώσει το βαρύτερο φόρο πέφτοντας ως ήρωες από τα πυρά αυτών που η φασιστική Xρυσή Aυγή εξυμνεί.

 6) Η νίκη των εργατών της  Χαλυβουργίας, η επαναπρόσληψη των απολυμένων και η απόκρουση των σχεδίων σύνθλιψης των εργασιακών δικαιωμάτων και μισθών, είναι ζήτημα τιμής για όλη την εργατική τάξη. H ηρωική απεργία πρέπει να στηριχτεί από ολόκληρο το κίνημα και συνδεόμενη με τα συνολικά πολιτικά καθήκοντα της τάξης μας, να νικήσει. Η νίκη της εργατικής τάξης όμως, και το άνοιγμα του δρόμου για την εξουσία της, δεν θα γίνει με τους φασίστες, αλλά ενάντιά τους, συντρίβοντάς τους μαζί με τα αφεντικά τους.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΥΣ! – ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ!

Eργατικό Eπαναστατικό Kόμμα

20/2/2012

Με αφορμή τη μάχη για τη ματαίωση των εκλογών συμβουλίων διοίκησης στο πανεπιστήμιο θεσσαλίας

Θα ήταν μια καλή αρχή αν απλά ευλογήσουμε τα γένια του αληθινά μεγαλειώδους σε έκταση κύματος καταλήψεων του Σεπτέμβρη, που τότε μας πήρε από τη φρίκη της εξεταστικής και μας πήγε εκεί που μας αρμόζει μια τέτοια εποχή να βρισκόμαστε: στους δρόμους. Αλλά περάσαμε κι απ’ τον Οκτώβρη, τον Νοέμβρη, τον Δεκέμβρη και τον Γενάρη, είμαστε πια στον Φλεβάρη κι η φρίκη είναι εδώ. Πάντα μαζί και το αντίθετό της: το αριστούργημα της ελπίδας. Ό, τι πάλεψε το φοιτητικό κίνημα, την ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου και της κυβέρνησης(που έγινε συγκυβέρνηση των 2 μεγάλων αστικών κομμάτων εξουσίας και των φασιστοειδών του ΛΑΟΣ σε ρόλο κόλλας) κι ό,τι ακόμη έμενε να παλέψει, την επαναστατική ανατροπή του ίδιου του καπιταλισμού που θρέφουν και τους θρέφει φαινόταν να μπήκε στην άκρη, μόνο για όποιον έχει αυταπάτες ότι η Ιστορία εξελίσσεται γραμμικά.

Πριν λίγες μέρες μια αισχρή μειοψηφία αποφάσισε, με τις ‘δημοκρατικές’ διαδικασίες που προβλέπει μια αστική δημοκρατία, να διαλύσει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Ένα εκατομμύριο, εργάτες κι εργαζόμενοι κάθε ηλικίας, άνεργοι, συνταξιούχοι και βέβαια νεολαίοι βρέθηκαν πανελλαδικά στους δρόμους για να απαντήσουν στη διάλυση με εξέγερση. Η αδύναμη αστική κυβέρνηση χρησιμοποίησε χωρίς περιστροφές το μοναδικό όπλο που της έχει απομείνει: αυτό της άκρατης καταστολής. Αλλά ούτε οι τραυματισμοί, ούτε οι συλλήψεις μπόρεσαν να πτοήσουν τις εξεγερμένες μάζες, που μη έχοντας τίποτα να χάσουν δεν φοβούνται και τίποτα. Το φοιτητικό κίνημα μπορεί να μοιάζει μουδιασμένο απέναντι στις εξελίξεις και τα γεγονότα που το προλαβαίνουν αλλά έχει την εμπειρία του πρόσφατου παρελθόντος που τώρα πρέπει και μπορεί να μετατρέψει σε δύναμη, μπαίνοντας σε έναν αγώνα με διάρκεια.

Πρέπει να δούμε ψύχραιμα πως οι εκλογές για τα συμβούλια διοίκησης είναι η αναγκαία αιχμή που πρέπει να αποφύγουμε για να μη μας πάρει σβάρνα το δόρυ, μια πρώτη μάχη που πρέπει να δοθεί με όρους νίκης. Αλλά δεν αρκεί. Με μια νεολαία που κατά 40% είναι άνεργη και με μισθούς φτώχιας όσων δουλεύουν ελαστικά κι ανασφάλιστα, δεν έχει άδικο όποιος δεν καταλαβαίνει γιατί η ακύρωση των εκλογών στα συμβούλια διοίκησης του λύνει το άμεσο πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετωπίζει αυτός κι η οικογένειά του. Έχει όμως άδικο να μη βλέπει ότι πρέπει να τη δώσει, όχι για να μείνει εκεί αλλά για να ανοίξει με θάρρος κάθε ζήτημα που του καταστρέφει τη ζωή. Προτρεπόμενοι λοιπόν από αυτή την αναγκαιότητα, βρίσκουμε πιο επίκαιρο να μιλήσουμε, να προετοιμαστούμε και να οργανωθούμε για την ανατροπή αυτού κόσμου που μας πετάει στα αζήτητα.

Γιατί είναι η μισή αλήθεια ότι το πανεπιστήμιο όπως το ξέραμε διαλύεται: Σχολές κλείνουν ή συγχωνεύονται, το άσυλο αποτελεί περασμένο μεγαλείο, ιδιωτικά συμφέροντα ορίζουν τη λειτουργία και το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, τη στιγμή που τα πτυχία γίνονται χαρτοπόλεμος. Η υπόλοιπη αλήθεια είναι πως πριν το «δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο» μπει στο χρονοντούλαπο με λουκέτο, έχουν φροντίσει να πετάξουν έτσι κι αλλιώς μια μεγάλη πλειοψηφία έξω. Γιατί πριν μπουν τα δίδακτρα, όσοι δεν έχουν ήδη εγκαταλείψει τις σπουδές τους, επειδή δεν έχουν για το νοίκι, παίζουν κορώνα γράμματα την κάθε μέρα μέχρι ένα μνημόνιο 2  να αφήσει ακόμη πιο άδειες τις τσέπες των δικών τους ανθρώπων. Οφείλουμε να βάλουμε πρώτη προτεραιότητα να μην αφήσει τη σχολή κανείς συνάδελφος που υποχρεώνεται να εγκαταλείψει για οικονομικούς λόγους. Άλλωστε κτήρια άδεια και σε αχρηστία υπάρχουν σε κάθε πόλη της Ελλάδας.

Το μνημόνιο 2 πέρασε πραξικοπηματικά και το φοιτητικό κίνημα βρισκόταν στον κόσμο της εξεταστικής του προσπαθώντας άρον-άρον να πάρει πτυχίο. Το τι έγινε δεν μας απαλλάσσει από αυτό που πρέπει να γίνει: να ξαναβρεθούμε στους δρόμους, καταλαβαίνοντας πως η καταστροφή που μας τάζουν ορίζει την επειγότητα να οργανωθούμε για να πράξουμε το αναγκαίο. Να βρεθούμε σε μαζικές γενικές συνελεύσεις, να κλείσουμε κάθε σχολή και με καταλήψεις διαρκείας να σχεδιάσουμε τον τρόπο που θα συμβάλλουμε στην ανατροπή όσων μας ανατρέπουν κάθε όρο ζωής. Γιατί η επαναστατική ανατροπή δεν μπορεί να είναι έργο μόνο δικό μας. Τον πιο κύριο ρόλο τον παίζουν οι εργαζόμενες μάζες, εκείνοι που παράγουν τα πάντα και δεν έχουν τίποτα. Οι γραφειοκράτες κι οι εργατοπατέρες θα συνεχίσουν να καθυστερούν ή και να μποϋκοτάρουν τις επόμενες εργατικές κινητοποιήσεις, θα συνεχίσουν να προσπαθούν να εκτονώσουν σε δόσεις την οργή με άκαρπες 24ωρες απεργίες της τελευταίας στιγμής γιατί βλέπουν πως η κοινωνική απόγνωση είναι ανεξέλεγκτη. Κι επειδή το μόνο σίγουρο είναι ότι τη λύση δεν θα την δώσουν οι εκλογές, οφείλουμε να συμβάλλουμε στην άμεση οργάνωση με προοπτική νίκης μιας γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας μέχρι να φύγουν όλες οι λέρες που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να ξεζουμίζουν τις ζωές μας, μαζί κι οι επίδοξοι διάδοχοί τους κάθε απόχρωσης, για να ανοίξει ο δρόμος να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

Η μιζέρια και ο φόβος που έχουν σπείρει(με συλλήψεις, ξύλα, χημικά, λογαριασμούς, απολύσεις, άδεια πορτοφόλια και καθημερινές μικρές και μεγάλες χρεωκοπίες) δεν ανθίζει για εκείνους που βιώνουν την κατάρρευση. Είναι ήδη σε χρόνο παρελθοντικό. Μένει αυτό να γίνει και για τους υπόλοιπους που η κατάρρευση, αν δεν την ανατρέψουμε, είναι έξω από την πόρτα τους.

Γι αυτό, το εξάμηνο που έρχεται να μη μπούμε πάλι για το μάθημα όπως ξέραμε. Να μην μείνουμε ο καθένας μόνος του να περιφέρει τη δική του προσωπική ήττα. Οι δρόμοι μας περιμένουν. Έχουμε μια επιβίωση να στηρίξουμε και μια ζωή να χτίσουμε. Γι αυτό να προετοιμαστούμε. Κι έτσι να ανοίξουμε το δρόμο για να απαιτήσουμε να φτιάξουμε εμείς το πανεπιστήμιο, την κοινωνία και τη ζωή που θέλουμε κι έχουμε ανάγκη.

«Το μέλλον δε θα ‘ρθει από μονάχο του έτσι νέτο-σκέτο αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς…»

Να κάνουμε το πανεπιστήμιο άσυλο κι ορμητήριο της ζωής που θα γεννήσουμε όσο θα θάβουμε αυτό το σύστημα στα ερείπιά του.

οεν (οργάνωση επαναστατικής νεολαίας)

βόλος, φλεβάρης 2012

konservokouti-oen.blogspot.com

eek.gr

φασιστες και αφεντικα στου πηγαδιου τον πατο, ολη η εξουσια στο προλεταριατο