ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, 11.00πμ, ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΒΟΛΟΣ. ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

Ο

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΝΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Η αγανάκτηση των εργαζόμενων από την μια και η ανυποχώρητη στάση των εργοδοτών από την άλλη, ανάγκασαν τους γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ, από τις πολυθρόνες του κοινωνικού διαλόγου, να σηκώσουν το χέρι τους και να  προκηρύξουν 24ωρη απεργία για τις 26 Σεπτέμβρη. Προφανώς η γραφειοκρατία υπολογίζει με μια 24ωρη να εκτονώσει την πίεση των εργαζόμενων. Χρέος των μαχόμενων εργατών, του αγωνιζόμενου λαού και της πρωτοπορίας του είναι να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Mέσα από συνελεύσεις στους χώρους εργασίας, με επιτροπές δράσης, με καταλήψεις και απεργιακές φρουρές να παλέψουν για την μετατροπή  της 24ης απεργίας σε γενική πολιτική απεργία διαρκείας. Να παλέψουν για την ανατροπή της συγκυβέρνησης του Σαμαρά με τα δεκανίκια του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ.

Καμιά εμπιστοσύνη στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία – εργατικές συνελεύσεις και επιτροπές δράσης παντού

Η σφαγή των εργασιακών μας δικαιωμάτων, η καταστροφή της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων και ιδίως των νέων που συνθλίβονται από την ανεργία, το κλείσιμο μαγαζιών και επιχειρήσεων, δεν πρόκειται να σταματήσουν από αυτούς που σκύβουν δουλικά μπροστά στην τρόικα και στους τραπεζίτες. Δεν θα σταματήσει από αυτούς που υπογράφουν τα δουλικά μνημόνια βάζοντας ενέχυρο την ζωή του λαού μας εκλιπαρώντας ένα επιπλέον δάνειο.

Εκβίασαν μια ψήφο με ψέματα χειρότερα από αυτά που έλεγαν όταν οδηγούσαν την χώρα στην χρεοκοπία. Ο μόνος που μπορεί να τους σταματήσει είναι ο αγώνας των εργατών, των φτωχών βιοπαλαιστών, ντόπιων και μεταναστών, των ανέργων, της νεολαίας.

Να μην περάσουν οι νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις.

Όχι στο ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων.

Όχι στην κατεδάφιση των εργασιακών δικαιωμάτων.

Όχι στην αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης.

Όχι στις απολύσεις.

Ο Σαμαράς και οι συγκάτοικοί του στην κυβέρνηση, υποσχέθηκαν επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, υποσχέθηκαν να ξανανοίξουν τα εργοστάσια και να προστατέψουν τους χαμηλόμισθους, τους συνταξιούχους και τους άνεργους. Αντί γι’ αυτό, ετοιμάζονται να περικόψουν 18 δις από μισθούς και συντάξεις, από κοινωνικά επιδόματα και δημόσιες δαπάνες. Καταργούν τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και επιβάλλουν ακόμη βαρύτερη φορολογία και χαράτσια. Ετοιμάζουν 150 χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο και βγάζουν στο σφυρί την δημόσια περιουσία και τα κοινωνικά αγαθά. Προωθούν ακόμη περισσότερο την διάλυση της υγείας, της παιδείας και της κοινωνικής ασφάλισης. Η φτώχεια και η ανεργία διευρύνεται σε ολόκληρα κοινωνικά στρώματα. Αυτές είναι οι εγγυήσεις που δίνονται στην τρόικα προκειμένου να εισπραχθούν από τους τραπεζίτες τα 25 από τα 31 δις του δανείου. Η κυβέρνηση Σαμαρά είναι κυβέρνηση των τραπεζιτών και των βιομηχάνων. Όμως ακόμη και αν καταφέρουν να εισπράξουν το πολυπόθητο δάνειο δεν θα καταφέρουν να ξεφύγουν από την χρεοκοπία. Οι όγκοι του πλασματικού κεφαλαίου, η απίστευτη συσσώρευση ομολόγων και τίτλων χωρίς πραγματική αξία, είναι που έχει μπλοκάρει την παραγωγική διαδικασία συσσωρεύοντας χρέη που δεν πρόκειται να αποπληρωθούν ποτέ. Δάνεια που δεν μπορούν να επενδυθούν στην παραγωγή απλώς ανακυκλώνουν τον φαύλο κύκλο της κρίσης και χειροτερεύουν την κατάσταση αντί να δώσουν διέξοδο. Kαμιά διέξοδος δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα που βουλιάζει μέσα στην πιο βαθειά παγκόσμια κρίση στην ιστορία.

Είναι η σήψη και η παρακμή του συστήματος που μαζί με τον βόρβορο μιας κοινωνίας υπό διάλυση φέρνει στην επιφάνεια τις φασιστοσυμμορίες της Χρυσής Αυγής. Οι κατεστραμμένοι από την κρίση μικροαστοί εύκολα  παρασύρονται από τον λαϊκισμό των φασιστών και την υποτιθέμενη αντισυστημική δημαγωγία για να γίνουν μέλη των φασιστικών ταγμάτων εφόδου. Ιστορικός ρόλος του φασισμού είναι να υπηρετεί το σύστημα σαν το πιστό σκυλί. Είναι να οργανώσει την παράνομη δράση του κράτους και των καπιταλιστών και να χτυπήσει την κατάλληλη στιγμή το εργατικό κίνημα με τους σουγιάδες και τα ρόπαλα. Η ανάπτυξη των συμμοριών των νεοναζί προδίδει τον βαθμό προετοιμασίας της άρχουσας τάξης  να λύσει στο δρόμο τις διαφορές της με τους εργάτες. Είναι άμεση ανάγκη η συγκρότηση ομάδων αυτοάμυνας στα εργοστάσια και στις γειτονιές για να αντιμετωπίσουν και να διαλύσουν την ανθρώπινη φασιστική σκόνη όπου χρειαστεί.

Σ' αυτή την κατάσταση η απεργία της 26ης Σεπτέμβρη μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης μέχρι την ανατροπή των μέτρων, όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει τεκμήριο αθωότητας για την γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ. Οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες, μαζί και οι κομματικές γραφειοκρατίες το μόνο που πρόσφεραν μέχρι σήμερα στους εργάτες είναι ήττες και απογοητεύσεις. Δεν ξεχνάμε τον μεγαλειώδη αγώνα των χαλυβουργών που αναγκάστηκε σε υποχώρηση κάτω από την εχθρική στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, την αποχή μεγάλων δυνάμεων της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) και την πολιτική απομόνωσης του αγώνα που επέβαλλε το ΠΑΜΕ. Δεν ξεχνάμε την επίμονη άρνηση των ηγεσιών συνδικάτων και εργατικών κέντρων να δείξουν έμπρακτα την υποστήριξή τους με μια απεργία αλληλεγγύης. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει προ πολλού μετατραπεί σε ένα όργανο χειραγώγησης στα χέρια των αφεντικών.

Μόνη διέξοδος είναι η ανεξάρτητη πολιτικά και ιδεολογικά και αυτόνομη δράση της εργατικής τάξης. Η οργάνωση μιας γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας μέχρι την ανατροπή των μνημονίων, της κυβέρνησης και κάθε καπιταλιστικής κυβέρνησης. Η οργάνωση της κοινωνίας σε νέες σοσιαλιστικές βάσεις, με κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, εργατικό έλεγχο και εργατική διαχείριση της παραγωγής.

Είναι άμεση ανάγκη η οργάνωση Ανεξάρτητων Κέντρων Αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε γειτονιά που θα συσπειρώνουν σωματεία, εργατικές συνελεύσεις, απεργιακές επιτροπές και επιτροπές δράσης.

·   ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

·   ΝΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

·   ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ

·   Λιγότερες ώρες δουλειάς – δουλειά για όλους

·   ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

·   ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Διαγραφή του χρέους – εθνικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο – για την επανεκκίνηση της οικονομικής δραστηριότητας – για την διασφάλιση των μικρομεσαίων καταθετών

Κάτω τα Μνημόνια – Εργατική σοσιαλιστική διέξοδος από την κρίση του καπιταλισμού με εργατική κυβέρνηση και εργατική εξουσία

    

     

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ  /  www.eek.gr  / eek@eek.gr

ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, 11.00πμ, ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΒΟΛΟΣ

Τα κειμενα που μοιραζονται στις παρεμβασεις της πρωτοβουλιας ΑΚΑΕ, σε ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ και ΙΚΑ.

 ΚΛΙΚ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 26/9: Ολοι και ολες στην ανεξαρτητη απο γραφειοκρατες εργατικη συγκεντρωση και πορεια! 11πμ, πλ Ελευθεριας

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ πρωτοβουλια για ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ

Τα εργοστάσια στους εργάτες

Συνέλευση Πρωτοβουλίας & Αποφάσεις 13-9-2012

Πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη συνάντηση που είχε επίκεντρο τον αγώνα των εργατών της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής. Έγινε ενημέρωση για τις δράσεις του σωματείου, εκδηλώσεων πρωτοβουλιών που έχουν συσταθεί αλλά και όσων προγραμματίζονται το αμέσως επόμενο διάστημα.

Συζητήθηκε η πρόταση των εργαζομένων για μια πανελλαδική καμπάνια με κεντρικό θέμα τα αδιέξοδα που δημιουργεί η κρίση και το κεντρικό τους αίτημα «Τα εργοστάσια στους εργάτες», το πέρασμα του εργοστασίου στα δικά τους χέρια, κάτω από τη δικιά τους διοίκηση και έλεγχο.

Η Πρωτοβουλία μας στηρίζει των αγώνα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ και είναι έτοιμη να παρουσιάσει, αμέσως μόλις μας ζητηθεί,  ένα ολοκληρωμένο σχέδιο δράσεων σε επίπεδο περιοχής καθώς και όλες τις υποστηρικτικές ενέργειες σε επίπεδο υποδοχής και φιλοξενίας.

Κατά τη γνώμη μας είναι καθοριστικό να παρουσιαστεί και εκείνο το πολιτικό πλαίσιο που θα προβάλλει τόσο τον αγώνα των εργατών αλλά θα αποτελέσει το περιεχόμενο κινητοποίησης ολόκληρης της εργατικής τάξης, ιδιαίτερα των ανέργων, ειδικότερα της νεολαίας που είναι η πλειοψηφία τους.

Η Πρωτοβουλία μας συμφωνεί με το αίτημα «Τα εργοστάσια στους εργάτες» ως αναγκαίο όρο για την επιβίωση των όρων ύπαρξης της εργατικής τάξης. Συμφωνούμε με τη συγκρότηση πανελλαδικά νέων μορφών αυτο-οργάνωσης της εργατικής τάξης (σωματεία βάσης, εργοστασιακές επιτροπές, απεργιακές επιτροπές, επιτροπές αγώνα, κινήσεις ανέργων, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς κλπ) ως αναγκαία προϋπόθεση για την ενότητα της εργατικής τάξης από τα κάτω για να δοθούν οι ταξικές μάχες αδιάλλακτα, ασυμβίβαστα κι έξω από τον έλεγχο του κράτους, της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και των αφεντικών.

Το αίτημα των εργατών για τη δημιουργία εργατικού συνεταιρισμού στο εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ πρέπει να παλευτεί μέσα από το γενικευμένο αγώνα όλων των εργατών σε σύγκρουση με τη τρόικα εντός κι εκτός χώρας. Το ζήτημα της ζύμωσης μέσα στην εργατική τάξη της γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας είναι ένα ζωτικό καθήκον ενάντια στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που ξέρουν να κάνουν χαρτοπόλεμο, να κηρύσσουν 24ωρες απεργιακές τουφεκιές αλλά είναι πλήρως ανίκανες να διεξάγουν έναν πραγματικό ταξικό πόλεμο για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.

Η πάλη για τους εργατικούς συνεταιρισμούς μπορεί να βρει τη πιο πλέρια μορφή αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης, οργάνωσης του συνόλου της παραγωγής και διανομής, μόνο με το τσάκισμα τους αστικού κράτους και των φασιστών, δηλαδή με τη κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη που θα επιβάλλει τους όρους της στο κεφάλαιο συνολικά. Οι ίδιοι οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ αναφέρονται στο ζήτημα της εξουσίας «να περάσει ο πλούτος στα χέρια των παραγωγικών τάξεων» κι αυτό κατά τη γνώμη μας πρέπει να προβληθεί ως συνέπεια της αδυναμίας του κεφαλαίου και του κράτους τους μέσα σε συνθήκες χρεοκοπίας να ικανοποιήσουν ακόμα και τα πιο μικρά αιτήματα των εργατών.

Η Πρωτοβουλία μας θεωρεί ότι τα ζητήματα που έχουν ήδη τεθεί σε πανελλαδικό επίπεδο, με ευθύνη των κατά τόπους υποστηρικτών πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο πλατιάς συζήτησης και ζύμωσης μέσα στην εργατική τάξη, εμβαθύνοντας κι επεκτείνοντας τον αγώνα των εργατών. 

Γι αυτό προβάλλοντας τα παραπάνω ζητήματα, συζητήθηκαν οι παρακάτω παρεμβάσεις:

• Στο Γηροκομείο Βόλου όπου οι εργαζόμενες παραμένουν 8 μήνες απλήρωτες κι η διεύθυνση ζητά δικαιολογημένες αιτήσεις για την καταβολή των δεδουλευμένων.
• Στο ΙΚΑ Βόλου για την απόλυση καθαριστριών που ζητούσαν τη καταβολή των νόμιμων αποδοχών τους κι όχι τα ψίχουλα που δίνουν οι εργολάβοι καθαριότητας της Θεσσαλονίκης.
• Στο εργοστάσιο ΚΙΟΛΕΪΔΗΣ που μετά από 40 ημέρες lock-out απέλυσε στο μεσοδιάστημα 12 πρωτοπόρους εργάτες που αγωνίστηκαν να μην κλείσει το εργοστάσιο. Η τύχη του εργοστασίου παραμένει αμφίβολη για την επόμενη περίοδο κι η ίδια ζωή των εργατών.
• Στο Δημαρχείο Βόλου. Τα σωματεία των εργαζόμενων στους Ο.Τ.Α. αποτελούνε τα πιο πολυάριθμα σωματεία σε κάθε πόλη. Ο ηρωικός αγώνας των εργαζομένων στους δήμους πέρυσι ανέβαλε τα σχέδια των κυβερνήσεων, όμως επανέρχονται και χρειάζεται προετοιμασία για πιο σκληρές μάχες και άνοιγμα της δράσης.

Επίσης κατατέθηκε χθες (13/9/2012) στη γενική συνέλευση του κλαδικού σωματείου μετάλλου ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑΣ ψήφισμα συμπαράστασης το οποίο έγινε αποδεκτό, με το αίτημα οικονομικής ενίσχυσης των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ και το ΔΣ του σωματείου ανέλαβε να συντάξει ένα δικό του κείμενο συμπαράστασης.

Επίσης, η εργοστασιακή επιτροπή των εργατών της ΒΕΚ (του ομίλου Λεμονιά)  θα αποστείλει ψήφισμα αλληλεγγύης και δηλώνουν τη συμπαράστασή τους στους εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. Οι εργάτες βρίσκονται σε αγώνα διαρκείας για τη δουλειά τους υπό καθεστώς μονοήμερης εκ περιτροπής εργασίας.  

Επίσης, παρά τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες της εργατικής τάξης στη Μαγνησία, θα γίνει κάθε δυνατή προσπάθεια για τη διακίνηση των κουπονιών οικονομικής ενίσχυσης του σωματείου της ΒΙΟ.ΜΕ που έχουν ήδη παραληφθεί. 

Τέλος ενόψει της 24ωρης απεργιακής κινητοποίησης που προκηρύχτηκε από ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ στις 26/9, καλούμε σε συνάντηση όλες τις συλλογικότητες για την οργάνωση της ανεξάρτητης απεργιακής συγκέντρωσης στην πλ. Ελευθερίας/Βόλος. 

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΒΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Το Γηροκομείο στον έλεγχο των εργαζομένων

Πέμπτη 20/9, 10.30πμ (συνάντηση στην είσοδο του Γηροκομείου)

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΙΚΑ ΒΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ

Έξω οι εργολάβοι καθαριότητας από το ΙΚΑ-Μόνιμη σταθερή δουλειά για όλους και όλες

Πέμπτη 20/9, 13.00, ΙΚΑ ΒΟΛΟΥ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΚΙΟΛΕΪΔΗΣ (Α’ ΒΙΠΕ ΒΟΛΟΥ)

Τα εργοστάσια κι όλη η εξουσία στους εργάτες

Δευτέρα 24/9, 07.00πμ (συνάντηση 6.15πμ στην πλ. Ελευθερίας)

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΒΟΛΟΥ

Μπορούμε να τους νικήσουμε! Να οργανώσουμε την αντίδρασή μας!

Τρίτη 25/9, 11.30πμ, Δημαρχείο Βόλου

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, 11.00πμ, ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΒΟΛΟΣ

Πρωτοβουλία για ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ (Μαγνησίας)

http://kentroagona-ergaton.blogspot.gr/

Τηλ. Επικοινωνίας: 6972004219, 6970967338,6932383052,6972967981

Ανακοίνωση και αφισακι του ΕΕΚ για τη ΔΕΘ.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒEΡΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΤΡΟΪΚΑΝΩΝ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Τα νέα μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού της άθλιας τρικομματικής Κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ ξεσκεπάζουν ανελέητα το ψέμα της «αναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου». Την ίδια στιγμή που κουκουλώνουν το μέγα σκάνδαλο πολλών δισεκατομμυρίων της Ζήμενς, μέσα σε ελάχιστο χρόνο πρέπει να κλέψουν 11,5 δις από τους μισθωτούς, τους άνεργους και τους συνταξιούχους, σπρώχνοντας την Ελλάδα πιο βαθιά στη μαύρη τρύπα της παγκόσμιας καπιταλιστικής χρεοκοπίας. Είναι καιρός το ποτήρι της εργατικής και λαϊκής οργής να ξεχειλίσει στους δρόμους, πνίγοντας όλους αυτούς που επιχείρησαν επί τόσα χρόνια να εκμεταλλευτούν τον όλεθρο της χρεοκοπίας για να σώσουν το σύστημά τους.           Η πρόθεση του χρεοκοπημένου πολιτικάντη Σαμαρά να μειώσει στο ελάχιστο το χρόνο παρουσίας του στη φετινή ΔΕΘ είναι ένα αδιάψευστο σημάδι δειλίας, αδυναμίας και φόβου του πολιτικού προσωπικού των καπιταλιστών. Το σοκ εκατομμυρίων εργαζόμενων και ανέργων που βλέπουν με αγωνία το νέο γύρο καταλήστευσης από την τρικομματική Κυβέρνηση, μπορεί και πρέπει να μετατραπεί σε αποφασιστική εργατική και λαϊκή δράση. Ναι, μπορούμε να νικήσουμε!

Δύο μήνες μετά τον μετά βίας σχηματισμό αστικής Κυβέρνησης, οξύνεται η πολιτική κρίση που δημιούργησε κυρίως η στροφή προς τα αριστερά αλλά και η επικίνδυνη είσοδος στη βουλή των φασιστικών ομάδων κρούσης της αντεπανάστασης που ήδη χρησιμοποιούνται από την άρχουσα τάξη για το τσάκισμα των αγώνων, των αριστερών εργατικών οργανώσεων και αντιεξουσιαστικών συλλογικοτήτων.  Καθώς η νέα φάση του ταξικού πολέμου είναι πιο δύσκολη από ποτέ,  η μέχρι τώρα αδυναμία του διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου να υποτάξει και να διαλύσει την μαχητικότητα της εργατικής τάξης και του λαού εφαρμόζοντας τα καταδικασμένα εκ των προτέρων μνημόνια κοινωνικού ελέγχου, επιχειρείται να αντιμετωπιστεί, με τη δράση όλου του κατασταλτικού τους μηχανισμού, πρώτα από όλα στις φασιστικές, κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις στα ταξικά μας αδέρφια τους μετανάστες.

Η φετινή διαδήλωση στη ΔΕΘ δίνει την ευκαιρία να ξαναπιάσουμε το νήμα των μεγάλων ανολοκλήρωτων αγώνων των περασμένων ετών, μέσα όμως σε μια εντελώς νέα διεθνή κατάσταση. Με το φάσμα της χρεοκοπίας της Ισπανίας και της Ιταλίας να εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη, το κέντρο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού και πρώτα από όλα η Γερμανία της Μέρκελ και των τραπεζιτών, βλέπουν όλο και πιο κοντά την απειλή διάλυσης του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού οικοδομήματος της Ε.Ε. Η παγκόσμια κρίση που συνεχίζει να έχει κέντρο της τις ΗΠΑ και επίκεντρο την Ευρώπη, φέρνει στο τέλος του 2012, το φάντασμα της παγκόσμιας ύφεσης πάνω και από τις καπιταλιστικές μητροπόλεις. Όλα τα μέτρα που πήραν από το 2007 μέχρι σήμερα απέτυχαν παταγωδώς να αντιμετωπίσουν, ή να διαχειριστούν, το ντόμινο των τραπεζικών, κρατικών και επιχειρηματικών χρεοκοπιών που προκαλεί η κρίση υπερσυσσώρευσης παραγωγικού και πλασματικού κεφαλαίου. Οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις στις μητροπόλεις και την περιφέρεια είναι σε κρίση. Η εργατική τάξη που ανάτρεψε δικτατορικά καθεστώτα δεκαετιών στη Μέση Ανατολή τώρα εξεγείρεται στην Αφρική δίνοντας δεκάδες νεκρούς από τα όπλα των αφεντικών. Στην Ευρώπη, τα βάναυσα μέτρα λιτότητας σε όλο και περισσότερες χώρες σε συνδυασμό με την τραπεζική και βιομηχανική κρίση δημιουργούν τις προϋποθέσεις της εργατικής επαναστατικής δράσης, της μόνης ικανής να φέρει σε πέρας τους στόχους της Οκτωβριανής Επανάστασης και των μεταπολεμικών επαναστατικών αγώνων.   

Σε μια τέτοια κατάσταση όπως η σημερινή δεν υπάρχουν περιθώρια ταξικών συμβιβασμών και εφησυχασμού. Η κατάληξη του ηρωϊκού αγώνα των Χαλυβουργών και η ευθύνη του ΚΚΕ που απομόνωσε και εκφύλισε πολιτικά την απεργία, πρέπει να γίνει μάθημα καθώς νέοι αγώνες της εργατικής τάξης έχουν ήδη αρχίσει.  Μόνο  διατηρώντας την πολιτική ανεξαρτησία από όλα τα κόμματα και τους μηχανισμούς της αστικής τάξης και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, εγκαθιδρύοντας την ενότητα και το συντονισμό στη δράση μέσα από ανεξάρτητα κέντρα αγώνα εργατών, αμφισβητώντας στην πράξη τα ιερά και τα όσια της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και του κράτους και παλεύοντας για μια ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, η εργατική τάξη μπορεί να νικήσει.         Ολόκληρη η κοινωνία ζει τη μετάβαση σε μια ανοιχτά επαναστατική κατάσταση. Τώρα, περισσότερο παρά ποτέ, η πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης από κάθε αστική πίεση συμβιβασμού και ταξικής συνεργασίας της αριστεράς, πρέπει να φυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Το όπλο μας  είναι το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα της μάχης, τμήμα μιας επαναστατικής εργατικής 4ης Διεθνούς.  Όχι στη μιζέρια που μας σπέρνουν. Πόλεμο στον πόλεμο των φασιστών και όσους τους υποθάλπουν. Εμπρός για την ανατροπή του βάρβαρου καθεστώτος της τρόϊκας και των ντόπιων τοποτηρητών της, για την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.  Για τις Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης, όλου του κόσμου και τον ελευθεριακό πανανθρώπινο κομμουνισμό. Όλοι στην ανεξάρτητη από τους γραφειοκράτες ταξική συγκέντρωση και διαδήλωση, Σάββατο 8 Σεπτέμβρη, 6μμ,  στην Καμάρα Θεσσαλονίκης, με τα μπλοκ του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος-Τροτσκιστές. 

    

eek@eek.gr                  www.eek.gr                      τηλ.-fax: 2117252376

Επιτυχημένη η εκδήλωση – συζήτηση της πρωτοβουλίας για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών με θέμα την Βιομηχανική Μεταλλευτική

Διαβάστε εδω: http://kentroagona-ergaton.blogspot.gr/2012/09/blog-post.html την ενημέρωση από την εκδήλωση.
Διαβάστε εδώ: ergatis.files.wordpress.com/2012/09/ceb2ceb9cebfcebc_cebcceb5.pdf το κείμενο της εισήγησης του ΓΧ, μέλους της πρωτοβουλίας για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών και μέλους του ΕΕΚ.

Η ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1910-1920

Η ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1910-1920

   Στις 8 Αυγούστου του 1879 γεννήθηκε στο χωριό Ανεκουίλκο του Μεξικό ο Εμιλιάνο Ζαπάτα ή ορθότερα Εμιλιάνο Ζαπάτα Σαλαζάρ. Πρόκειται για τον γνωστό αρχηγό της Μεξικανικής Επανάστασης που έγινε ζωντανό σύμβολο αγώνα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

   Αφορμή για την σημερινή αναφορά στην Μεξικάνικη Επανάσταση στέκεται η συγκεκριμένη ημερομηνία. Ως κύριο κριτήριο όμως για αυτήν βάζουμε την ανάγκη να θυμόμαστε τις μεγάλες επαναστάσεις των καταπιεζόμενων ανά την υφήλιο μαζών, να προσπαθούμε όχι απλώς να κάνουμε μια επανάληψη της πορείας τους αλλά κυρίως να βλέπουμε τα σημεία που έκαναν την έκβασή τους επιτυχή σε κάποιες περιπτώσεις καθώς και τα λάθη που οδήγησαν άλλες σε αποτυχία.

   Όσον αφορά την επανάσταση στο Μεξικό αιτία στάθηκε, για άλλη μια φορά, η θέληση μιας πολύ μικρής μερίδας ανθρώπων να ορίζουνε τις ζωές εκατομμυρίων άλλων. Στο Μεξικό του 1910, το 81% της γης ήταν ιδιοκτησία των λατιφούντιων, με μια χούφτα μεγάλων γαιοκτημόνων να ορίζουνε ολόκληρο τον υπόλοιπο πληθυσμό. Τη χώρα την κυβερνούσε ο Πορφύριο Ντιάζ, που εκλεγόταν πρόεδρος επί 30 συναπτά έτη, με στημένες εκλογές.

   Τα λατιφούντια άρπαζαν την γη των χωριών επί δεκαετίες και μετέτρεπαν τους χωρικούς σε κολίγους, εργάτες γης ή περιπλανώμενους εργάτες που έβρισκαν δουλειές είτε στη πόλη είτε στην ύπαιθρο. Για τις κοινότητες των Ινδιάνων, το άρπαγμα της γης, των δασών και των ποταμών σήμαινε κυριολεκτικά πολέμους εξόντωσης ολόκληρων κοινοτήτων και φυλών.

   Όλα αυτά θυμίζουνε φεουδαρχία, αλλά το Μεξικό είχε ήδη μπει στο δρόμο του καπιταλισμού. Με έναν ιδιαίτερο τρόπο συναντούσε κανείς τις πιο προχωρημένες μορφές καπιταλιστικής οργάνωσης, μεγάλους σιδηρόδρομους, εργοστάσια ηλεκτρικού, πετρελαιοπηγές, δεμένες με τις μορφές της πρωταρχικής καπιταλιστικής συσσώρευσης που περιέγραφε ο Μαρξ για την αυγή του καπιταλισμού. Τα ίδια τα λατιφούντια ήταν τεράστιες επιχειρήσεις που παρήγαγαν προϊόντα για την εθνική αλλά κυρίως για την παγκόσμια αγορά. Στην Πολιτεία Μορέλος, το λίκνο της Ζαπατιστικής εξέγερσης, οι γαιοκτήμονες είχαν φτιάξει 24 σύγχρονα εργοστάσια ζάχαρης.

   Η παγκόσμια κρίση του 1907 είχε ξεκινήσει με την ραγδαία άνοδο της τιμής του χαλκού μετά τον καταστροφικό σεισμό στο Σαν Φρανσίσκο το 1906. Ο χαλκός ήτανε το κυρίως χρησιμοποιούμενο μέταλλο στην ηλεκτροδότηση, που είχε καταστραφεί σχεδόν ολοσχερώς. Η απότομη και συγχρόνως τεράστια αύξηση της τιμής του είχε σαν αποτέλεσμα τα επιτόκια να ανέβουνε στο δυσθεώρητο ύψος του 125 %. Έτσι χτυπήθηκε σκληρά και η μεξικάνικη οικονομία αρχίζοντας έτσι ένα κύμα απεργιών στις μεξικανικές πόλεις. Η δυσαρέσκεια των μεξικανών αγροτών που έτσι κι αλλιώς υπέβοσκε άρχισε να κοχλάζει. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ένα κομμάτι της άρχουσας τάξης αποφάσισε ότι μερικά πράγματα πρέπει να αλλάξουν για να ηρεμήσει ο λαός. Το σημείο που εκφράστηκε αυτή η διαφωνία ήταν οι εκλογές του 1910.

   Ήτανε τότε που ένας γόνος μια πλούσιας οικογένειας γαιοκτημόνων-βιομηχάνων, ο Φρανσίσκο Μαδέρο, έβαλε υποψηφιότητα ενάντια στον Ντιάζ. Φυσικά οι εκλογές ήταν και πάλι στημένες, ο Μαδέρο φυλακίστηκε και βρήκε καταφύγιο στις ΗΠΑ. Από κει αποφάσισε να οργανώσει την ένοπλη ανατροπή του Ντιάζ. Τον Φλεβάρη μπήκε στο Μεξικό επικεφαλής μιας μικρής ένοπλης δύναμης. Μέσα σε λίγους μήνες ο Ντιάζ παραιτήθηκε και ο Μαδέρο έγινε πρόεδρος μετά από κανονικές εκλογές τον Νοέμβρη.

   Το ρήγμα στους κόλπους της άρχουσας τάξης είχε πυροδοτήσει την αγροτική εξέγερση. Οι δυο κύριες μορφές της ήτανε ο Φρανσίσκο «Πάντσο» Βίγια στο βορρά και ο Εμιλιάνο Ζαπάτα στο νότο.

   Ο Ζαπάτα ήταν ηγέτης του χωριού του στην πολιτεία Μορέλος. Τον είχαν εκλέξει οι συγχωριανοί του για να υπερασπίζει την κοινοτική γη, τα εχίδος, από την αρπακτικότητα των λατιφουντίων. Το κίνημα του Μαδέρο πρόσφερε τη δυνατότητα να περάσουν στην επίθεση. Στις 29 Μαρτίου 1911, οι επαναστάτες έριξαν μια από τις ατμομηχανές του λατιφουντίου της Τσιναμένα πάνω στις πύλες. Ο Εμιλιάνο Ζαπάτα και οι άντρες του εισέβαλαν στον περίβολο, πήραν στην κατοχή τους 40 τουφέκια, όλα τα πυρομαχικά και τα άλογα του λατιφουντίου. Μέσα σε λίγες βδομάδες η φάλαγγα του Ζαπάτα διέθετε πάνω από 1.000 άνδρες. Ήταν οι απαρχές του «Απελευθερωτικού Στρατού του Νότου». Στο βορρά, ο Πάντσο Βίγια, πρώην γελαδάρης, λαθρέμπορος και ληστής, μπήκε επικεφαλής της εξέγερσης.

   Όταν ο Μαδέρο πήρε την εξουσία, η αστική τάξη έβγαλε ένα στεναγμό ανακούφισης. Πρότειναν δημοκρατία αλλά με το σταγονόμετρο με το πρόσχημα ότι οι μάζες ήταν αμόρφωτες. Όσο για τη γη πρότειναν να γίνει κάποτε διανομή. Αυτό ήταν το πρόγραμμα του Μαδέρο. Αλλά στον νότο ο Ζαπάτα δεν είχε καταθέσει τα όπλα. Και οι ένοπλοι αγρότες άρχισαν να μοιράζουν τη γη. Οι επιτροπές των χωριών το έκαναν χωρίς περίπλοκες νομικές διαδικασίες. Η περιουσία όλων των εχθρών της Επανάστασης πρέπει να εθνικοποιηθεί, αυτό ήταν το πρόγραμμα του κινήματος του Ζαπάτα και δεν υπήρχε ούτε ένας γαιοκτήμονας που να μην ήταν εχθρός.

   Οι αστικές εφημερίδες λυσσομανούσαν για τον «Αττίλα του νότου» και τα «τρωγλοδυτικά λεφούσια» του. Και όταν ο Μαδέρο αποδείχτηκε ανίκανος να καταπνίξει την αγροτική εξέγερση, ανατράπηκε από έναν στρατηγό του, τον Ουέρτα, τον Φλεβάρη του 1912. Έτσι ξεκίνησε η δεύτερη, ακόμα πιο ριζοσπαστική φάση της Μεξικάνικης Επανάστασης.

   Ο «Απελευθερωτικός Στρατός του Νότου» γιγαντώθηκε. Και στο βορρά, σχηματίστηκε η πιο θρυλική επαναστατική στρατιωτική δύναμη που μόνο ο Κόκκινος Στρατός του Τρότσκι θα την ξεπερνούσε. Η «Μεραρχία του Βορρά» του Πάντσο Βίγια.

   Η Επανάσταση έφτασε στο απόγειό της στο δεύτερο μισό του 1914. Στις 22 Ιούνη, η Μεραρχία του Βορρά τσάκισε χωρίς έλεος τους Ομοσπονδιακούς του Ουέρτα στην μάχη της Σακατέκας, μια πόλη που δέσποζε στο δρόμο προς την πρωτεύουσα. Οι δυνάμεις του Ζαπάτα κινούνταν προς την ίδια κατεύθυνση από το νότο.

   Το καθεστώς του Ουέρτα έπεσε τον Αύγουστο. Αλλά την εξουσία δεν την πήραν οι στρατοί του Βίγια και του Ζαπάτα. Τυπικά, ο αρχηγός της «Συνταγματικής» κυβέρνησης που πολεμούσε τον σφετεριστή Ουέρτα, ήταν ο Β. Καράνσα. Η πτέρυγα του Καράνσα αντιπροσώπευε την νέα αστική τάξη που αναδυόταν από τα συντρίμμια της παλιάς ολιγαρχίας. Δεν ήθελε μια μασκαρεμένη συνέχεια του παλιού καθεστώτος. Αλλά ήταν αποφασισμένη να μην αφήσει την κοινωνική αλλαγή να πραγματοποιηθεί από τα κάτω.

   Η Επανάσταση συνεχίστηκε, σα μια σύγκρουση ανάμεσα στη ριζοσπαστική της πτέρυγα, με πιο συγκροτημένο το ρεύμα του Ζαπάτα, και τους Καρανσικούς. Τον Δεκέμβρη, η Μεραρχία του Βορρά και ο Απελευθερωτικός Στρατός του Νότου κατέλαβαν την Πόλη του Μεξικού και εγκατέστησαν την κυβέρνηση της Συντακτικής Συνέλευσης που είχε συγκληθεί τον Αύγουστο. Ήτανε μια κυβέρνηση σκιά.

   Στην πραγματικότητα η εξουσία ήταν κενή. Διότι δεν αρκεί να τη χάσει η ολιγαρχία και η αστική τάξη να μην έχει δυνάμεις να τη διατηρήσει. Κάποιος πρέπει να την πάρει. Η άσκηση της εξουσίας απαιτεί ένα πρόγραμμα. Η εφαρμογή ενός προγράμματος απαιτεί μια πολιτική. Η άσκηση της πολιτικής απαιτεί ένα κόμμα. Τίποτα απ' αυτά δεν είχαν οι αγρότες.                                                                                                                                      Οι Καρανσικοί νίκησαν. Το Σύνταγμα του 1917 που ψήφισε η κυβέρνηση του Καράνσα τον Γενάρη ήταν το πιο προχωρημένο της εποχής. Δεν πρόβλεπε μόνο τον αναδασμό της γης, αλλά και μια σειρά εργατικά δικαιώματα, όπως τον συνδικαλισμό, τις συλλογικές συμβάσεις, το οχτάωρο, τις πληρωμένες άδειες. Ήταν ένα ριζοσπαστικό κείμενο που στόχο είχε να κερδίσει την υποστήριξη των εργατών και των αγροτών. Και τα κατάφερε, λόγω της αδυναμίας των αγροτικών ηγεσιών αλλά και της στάσης των συνδικαλιστών ηγετών που τάχθηκαν με τον Καράνσα.
   Η διαφορά ήταν πώς όλα αυτά τα ωραία αφήνονταν στα χέρια της κυβέρνησης, του κρατικού μηχανισμού και σε μεγάλο βαθμό έμειναν κενό γράμμα.
   Από το 1914 μέχρι του 1919 ο Πάντσο Βίγια και ο Ζαπάτα πολέμησαν απελπισμένα τις δυνάμεις των Συνταγματικών. Στην Πολιτεία Μορέλος, ιδιαίτερα, το κίνημα έφτασε στα μεγαλύτερη ύψη: η γη καλλιεργούνταν συλλογικά από τους αγρότες, τα εργοστάσια ζάχαρης είχαν γίνει εθνικά δηλαδή λειτουργούσαν χωρίς αφεντικά και οι αγροτικές πολιτοφυλακές υπεράσπιζαν αυτές τις κατακτήσεις. Αλλά η «Κομμούνα της Μορέλος» ήταν απομονωμένη. Στο βορρά ο Βίγια είχε καταφύγει στον ανταρτοπόλεμο.
   Ο Ζαπάτα δολοφονήθηκε το 1919 και ο Βίγια το 1923. Το Μεξικό δεν θα ήταν ποτέ το ίδιο όπως πριν το 1910. Στη δεκαετία του '30, ο πρόεδρος Καρντένας θα μοίραζε τη γη και θα εθνικοποιούσε τα πετρέλαια προκαλώντας την λύσσα της Αμερικής και της Βρετανίας (παρεμπιπτόντως, ήταν η μόνη κυβέρνηση που έδωσε άσυλο στον Τρότσκι). Αλλά όσο και ριζοσπαστικές, για την εποχή, και αν ήταν αυτές οι αλλαγές, στην ουσία αντιπροσώπευαν τα συμφέροντα της αστικής τάξης που έβλεπε στο κράτος το δρόμο για την ανάπτυξη του Μεξικού.
   Ο Τζον Ριντ, συγγραφέας του βιβλίου ‘’ 10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο’’ που αποτελεί την αντικειμενικότερη καταγραφή των γεγονότων της Οκτωβριανής επανάστασης στην Ρωσία, σύμφωνα με τον ίδιο τον Λένιν, στο αντίστοιχο βιβλίο για το Μεξικό «Επαναστατημένο Μεξικό» καταγράφει τις ελπίδες ενός αξιωματικού του Βίγια: «Όταν κερδίσουμε την επανάσταση θα είναι μια κυβέρνηση για ανθρώπους όχι για τους πλούσιους. Προχωράμε πάνω στη γη των ανθρώπων. Προηγουμένως ανήκε στους πλούσιους τώρα ανήκει σε μένα και τους συντρόφους».

   Οι ελπίδες των μαχητών του Βίγια και του Ζαπάτα δεν πραγματοποιήθηκαν.

   Όμως ένα νέο επαναστατικό κίνημα μεγαλώνει ξανά στη Λατινική Αμερική, που μπορεί να φτάσει στη νίκη, να δώσει την εξουσία και τον πλούτο της κοινωνίας στους εργάτες. Να προχωρήσει δηλαδή παραπέρα από κει που διακόπηκε η Μεξικάνικη Επανάσταση.

    Το 1910, στο ξεκίνημα της Μεξικάνικης επανάστασης, σε μια χώρα μακρυνή και στους περισσότερους Μεξικανούς άγνωστη, τη Ρωσία, υπήρχανε ήδη αντίστοιχες εντονότατες κοινωνικές αναταράξεις ως απόρεια των εξοντωτικών αντιλαϊκών μέτρων που εφάρμοζαν οι Τσάροι μαζί με μια ελάχιστη μειοψηφία αστών καταπιεστών έναντι της πλατιάς μάζας. Στην ουσία αν εξαιρέσει κανείς τις μεγάλες γεωγραφικές διαφορές και ως εκ τούτου τις διαφορές στην παραγωγική διαδικασία των δύο κρατών τα προβλήματα ήτανε σχεδόν όμοια. Το κυριότερο πρόβλημα ήτανε ότι και στις δύο περιπτώσεις είχαμε την ύπαρξη ενός εξοντωτικού καπιταλιστικού κράτους που καταπίεζε το σύνολο του πληθυσμού προς όφελός του. Απέναντί του τάχθηκαν και οι δύο λαοί, Μεξικανοί και Ρώσοι με τον ίδιο ζήλο για μεγάλες κοινωνικές αλλαγές. Για το χτίσιμο μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο.

   Η διαφορά ήτανε ότι στην μία περίπτωση ηγέτες της επανάστασης ήτανε λαθρέμποροι, ζωοκλέφτες και μικροαστοί που ενώ δεν γνωρίζανε σχεδόν τίποτε περί αναρχισμού εντούτοις σκέφτονταν και συμπεριφέρονταν σαν αναρχικοί προσβλέποντας στην αλλαγή της κοινωνίας από τα κάτω αλλά χωρίς την εξουσία ως πρωταρχικό μέσον ενώ στην άλλη άνθρωποι με μεγάλη θεωρητική πείρα στον Μαρξισμό, μεγάλη τριβή στην κίνηση των μαζών και έχοντας συνειδητοποιήσει πλήρως τις κοινωνικές σχέσεις και τον διαχωρισμό της κοινωνίας σε τάξεις.

   Ασφαλώς οι ηγετικές ικανότητες των Ζαπάτα, Βίγια και των ομοίων τους ήτανε μεγάλες. Ο λαός, ορθώς τους έβλεπε ως τους φυσικούς του ηγέτες αλλά αυτό δεν φάνηκε να είναι αρκετό. Στην πρώτη περίπτωση οι ηγέτες της μεξικάνικης επανάστασης εμπιστεύτηκαν την επιτυχή έκβασή της στην αγροτιά μη μπορώντας να κατανοήσουνε ότι το μεξικάνικο κράτος ήτανε ήδη καπιταλιστικό άρα οι εργάτες που χρησιμοποιούτανε ήτανε ήδη αρκετοί για να συσπειρωθούνε κάτω από μια επαναστατική σημαία ενώ στην περίπτωση της Ρωσίας οι ηγέτες της επανάστασης του 1905, αν και χωρίς αυτή να έχει επιτύχει τον σκοπό της, είχανε μελετήσει την κίνηση των πλατιών λαϊκών στρωμάτων και είχανε εμπνεύσει αναρίθμητους εργάτες που αν και θα έδειχναν την πραγματική τους δύναμη λίγο αργότερα εντούτοις, ορθώς, ήτανε εκείνοι στους οποίους ο Ρώσικος λαός βάσιζε όλες τις ελπίδες του για την επιτυχία στην επόμενη απόπειρα κατάληψης της εξουσίας.

   Εκεί είναι και το δεύτερο ζητούμενο. Στο Μεξικό αν και δόθηκε η δυνατότητα να καταληφθεί η εξουσία από τους αγρότες αυτό δεν κατέστη δυνατό γιατί οι ίδιοι οι πρωτεργάτες της δεν εμπιστευότανε τις δυνάμεις τους. Βέβαια δεν είχανε κατανοήσει ότι η δύναμή τους θα ήτανε η δύναμη του ίδιου του επαναστατημένου λαού στο σύνολό του. Από την άλλη στην Ρωσία, οι Μπολσεβίκοι κατανοώντας πλήρως τον ιστορικό τους ρόλο βάζανε σαν μοναδικό σκοπό να θέσουνε την εργατική τάξη στην εξουσία της Ρωσίας διαμέσου των Σοβιέτ, κάνοντάς την κυβερνώσα τάξη. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα που παραθέτουμε παρακάτω :

   Την ημέρα που οι αγρότες εισήλθαν στην πρωτεύουσα, ο Βίγια με τον Ζαπάτα επισκέφθηκαν το Εθνικό Μέγαρο. Όταν ο Βίγια προσκάλεσε τον Ζαπάτα να καθίσει στον προεδρικό θρόνο, ο Ζαπάτα αρνήθηκε ευγενικά και απάντησε: «Θα ήταν καλύτερα να τον καίγαμε, γιατί απ’ ότι έχω δει όλοι όσοι έχουν καθίσει σε αυτή την καρέκλα έγιναν εχθροί του λαού».

   Αφού λοιπόν οι επαναστατημένοι αγρότες, δεν είχανε εκείνη την ηγεσία που έχοντας μελετήσει τις βασικές κοινωνικές σχέσεις της χώρας τους και μην γνωρίζοντας να κάνουνε τακτικούς ελιγμούς, όπως ο Λένιν και οι σύντροφοί του, δεν μπορούσανε να οργανωθούνε. Ο τόσο σημαντικός για τους μαρξιστές ρόλος του κόμματος σε μια επανάσταση και η οργάνωση των πλατιών μαζών κάτω από μια γνήσια επαναστατική σημαία ενώ στη Ρωσία άρχισε από τα 1905 κιόλας να κερδίζει έδαφος με τα όποια προβλήματά του, τις διασπάσεις του, τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις του για τους Μεξικανούς δεν υφίστατο. Οι αγρότες, από την άλλη, ακόμα κι αν είχανε κάπου να οργανωθούνε δεν θα ήτανε αρκετά δυνατοί χωρίς την παρουσία, στην επαναστατική πάλη, του Μεξικανικού προλεταριάτου όπως κι αν ήτανε αυτό τοποθετημένο και όση κι ήτανε η φυσική του δύναμη.

   Ασφαλώς δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε τις διαφορετικές συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξήχθη η επανάσταση στις δύο περιπτώσεις. Ασφαλώς όμως αυτό που θα έκανε τις δυο περιπτώσεις να μοιάζουνε όμοιες στα βασικά τους σημεία, μετά από την ιστορική εμπειρία αυτών των επαναστάσεων, όπως και μιας σειράς άλλων, όλων γνωστών, είναι η θεωρία της διαρκούς επανάστασης που ανέλυσε ο Λ.Τρότσκι και που τα χρόνια που μεσολάβησαν μας δίδαξαν και συνεχίζουνε να μας διδάσκουνε ολοένα και περισσότερο την αναγκαιότητά της.

   Για μας τους Τροτσκιστές δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από την αρχή της επανάστασης σε μια χώρα, με ηγέτη το εργατικό επαναστατικό της κόμμα και το οποίο θα συσπειρώνει όλα τα πρωτοποριακά στοιχεία των εργατών που μαζί με τους αγρότες θα ανάβουνε την φωτιά της επανάστασης και στα άλλα σημεία του πλανήτη. Αποβάλλοντας όλο τον μικροαστισμό, όπως κι αν ονομάζεται αυτός και σε όλες τις εκφάνσεις του, σύμφωνα με ένα γνήσιο μαρξιστικό πρόγραμμα, από την αραβική χερσόνησο μέχρι την Λατινική Αμερική και από την Ευρώπη μέχρι το Μεξικό, όπου 100 χρόνια μετά την επανάσταση ελάχιστα προβλήματα έχουνε λυθεί οι επαναστάσεις που έτσι κι αλλιώς γίνονται και θα συνεχίσουνε να γίνονται θα έχουνε τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας οδηγώντας τους λαούς στον δρόμο μιας πανανθρώπινης κοινωνίας χωρίς εθνικισμό, βαρβαρότητα, πόλεμο και εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Τον δρόμο του πανανθρώπινου ελευθεριακού κομμουνισμού.

Σ.Μ., μέλος του ΕΕΚ στο Βόλο